Τὰ εἰς ἑαυτὸν

Ιστορίες του Ερωτα και της Ψυχής στη Ρώμη

2012-02-16T06:08:00.002-08:00

Εκθεση στην ιταλική πρωτεύσουσα με συμμετοχή 15 αρχαιοελληνικών έργων

Τον μύθο του Ερωτα και της Ψυχής, που ενέπνευσε πλήθος καλλιτεχνών από την αρχαιότητα ως και τον 19ο αιώνα πρόκειται να παρουσιάσει έκθεση, που θα γίνει στη Ρώμη, στο Εθνικό Μουσείο του Κάστρου Σαντ' Αντζελο και η Ελλάδα θα συμμετάσχει σ΄ αυτήν δανείζοντας 15 αρχαία έργα.

Συμπλέγματα του Ερωτα και της Ψυχής, πήλινα σφραγίσματα, δακτυλιόλιθοι και πυξίδες με την παράσταση των δύο αιώνια ερωτευμένων περιλαμβάνονται στα έργα αυτά, σύμφωνα με την έγκριση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου.

Η έκθεση γενικότερα όμως, θα φιλοξενήσει πίνακες ζωγραφικής, έργα γλυπτικής, σχέδια και άλλα αντικείμενα εμπνευσμένα από το «Μύθο του Ερωτα και της Ψυχής», όπως είναι και ο τίτλος της. Συγκεκριμένα συμμετέχουν τα Αρχαιολογικά Μουσεία της Δήλου, της Θεσσαλονίκης, της Πέλλας, της Κω και το Μουσεία Αλεξάνδρας και Παύλου Κανελλοπούλου ενώ στη Ρώμη θα φθάσουν έργα και από το Λούβρο, το Βρετανικό Μουσείο, το Ασμόλεαν καθώς και από το Μουσείο της Αντιόχειας της Τουρκίας.

Η αφήγηση της έκθεσης, που εγκαινιάζεται στις 5 Μαρτίου αρχίζει από τη γέννηση του μύθου: «Ο Απουληίος και η γέννηση του μύθου της Ψυχής» είναι η πρώτη ενότητα στην οποία εντάσσονται και τα 15 αρχαία ελληνικά έργα. Στην δεύτερη ενότητα με τίτλο «Η ιστορία του Ερωτα και της Ψυχής στα σχέδια του Maestro del Dado» η ιστορία παρουσιάζεται μέσα από χαλκογραφίες του ιταλού χαράκτη (1525 - 1560).

Ακολουθεί «Η τύχη του μύθου και της Ψυχής στην Αναγέννηση», που αναπτύσσεται μέσω των έργων μεγάλων καλλιτεχνών αυτής της περιόδου όπως o Raffaello, ο Dosso Dossi, ο Urbino, ο Giulio Romano, ο Perin del Vaga. Στην τέταρτη ενότητα «Ο μύθος κατά τον 16ο αιώνα και η ακαταμάχητη γοητεία του μυστηριώδους έρωτα» παρουσιάζεται μία διαφορετική προσέγγιση του μύθου και στην τελευταία «Νεοκλασικισμός: Η ρομαντική αναγέννηση του μύθου» εκτίθενται έργα σημαντικών καλλιτεχνών όπως ο Antonio Canova, ο Bertel Thorvaldsen κ, ά.

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=443912

Το παιδί δυνάστης;

2012-02-16T05:54:00.000-08:00

http://www.youtube.com/watch?v=kl1ujzRidmU&feature=youtu.be

Το είδα και ομολογώ ότι μου άρεσε. Αλλά θα προσπαθήσω να το δω με μια πιο ψύχραιμη ματιά.
Κατ`αρχήν η κόρη του στα 15 της δεν θα έπρεπε να έχει λάπτοπ, facebook κλπ. Βέβαια, όλα τα παιδιά πλέον έχουν, αλλά θεωρώ ότι τους κάνει κακό, γιατί τα αποσπά από την πραγματικότητα.
Τώρα, η συγκεκριμένη κοπέλλα, έχοντας λογαριασμό facebook (που θα μπορούσε να τον δημιουργήσει από τον υπολογιστή της βιβλιοθήκης του σχολείου ή από το κινητό της κολλητής της, ήτοι και να μην είχε λάπτοπ δικό της θα ήταν και πάλι εκτεθειμένη στους πειρασμούς της εποχής της) αποφάσισε να αναρτήσει για τους φίλους της γκρίνιες για τις "δουλειές του σπιτιού". Αυτό τώρα, δεν το σχολιάζω καν. Τι να πω... Θεωρώ ότι όλοι όταν είμασταν μικροί στραβώναμε όταν η μάννα μας ζητούσε να κάνουμε κάτι που δεν το θέλαμε (απλά το κάναμε. Δεν είχαμε και facebook τότε)!

Τώρα, το επιχείρημα του πατέρα της ήταν ότι εκείνος ξεπατώθηκε στην ηλικία του, κάνοντας 2 δουλειές ενώ πήγαινε στο κολλέγιο, ενώ η κόρη του τα έχει όλα έτοιμα και παραπονιέται, ενώ δεν θέλει να δουλέψει.
Μια αραβική παροιμία λέει ότι "οι άνθρωποι μοιάζουν πιο πολύ στον καιρό τους παρά στον πατέρα τους". Δυστυχώς ζούμε σε μια εποχή όπου κυριαρχεί ένα περίεργο μοντέλο. Και εξηγούμαι:

Κατ`αρχήν, αυτό που λέμε παιδική ηλικία δεν υφίσταται στην φύση, είναι προιόν της εποχής των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Αποφασίσαμε, δηλαδή, ιδεολογικά ότι από την γέννησή του ένας άνθρωπος, έως και την ενηλικίωσή του είναι υπό την προστασία των γονιών του και/ή του κράτους. Αυτό από μόνο του αποτελεί μεγάλη πρόοδο παγκοσμίως, αλλά έχει και την αρνητική του χροιά.

Φαντάσου εκατομμύρια παιδιά ανά την υφήλιο, που μεγαλώνουν υπό την προστασία και την θαλπωρή των γονέων, που δεν κοπιάζουν για τίποτα, αλλά τα έχουν όλα έτοιμα, γιατι είναι παιδιά. Φαντάσου επίσης μια τεράστια βιομηχανία που προωθεί αυτό το μοντέλο (ιδιωτικά σχολεία, παιδοψυχολόγοι, κοινωνιολόγοι κλπ. που μεγαλώνουν το εγώ του παιδιού και του μαθαίνουν να απαιτεί και να παίρνει) και έχεις αυτό που πολύ ωραία ο Νιλ Πόστμαν (ή ο Giddens... Δεν θυμάμαι...) χαρακτήρισε ως παιδί δυνάστη.
Δηλαδή, στην οικογένεια το παιδί δρα ως βασιλιάς , αφού όλοι τρέχουν να ικανοποιήσουν τα θέλω του.

Συνυπολόγισε τὼρα ότι πλείστοι όσοι γονείς εργάζονται εξαντλητικές ώρες και, έχοντας τύψεις που δεν περνούν χρόνο με τα ποδιά τους, τους αγοραζουν ό,τι ζητούν δίχως να είναι σε θέση να τα ελέγξουν, γιατί λείπουν και έχεις μια αρρωστημένη κατάσταση.

Στην ελληνική πραγματικότητα δε, η παιδική ηλικία επεκτείνεται έως τα 35 σε οσους έχουν λεφτά και σπουδὰζουν συνεχίζοντας να τα έχουν όλα έτοιμα...

Κοινώς, το σχολείο φτιάχνει αιώνια παιδιά, που αδυνατούν να διανοηθούν ότι πρέπει να προσπαθήσουν για κάτι, αλλά μια ζωή θα ψάχνουν κάποιον μπαμπά (κράτος, γκόμενο κλπ.) να τους τα έχει όλα έτοιμα , με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Οπότε, καταλαβαίνω το παράπονο του κυρίου στο βίντεο. Αλλά, διαφωνώ που το δημοσιοποίησε, που έπαιξε, δηλαδή, το παιχνίδι με τους όρους της κόρης του, που τόσο απεχθανεται. Τα εν οίκω μη εν δήμω, έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι και δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω.

Παναγιώτης Φούκας

Τέλος εποχής...

2012-02-13T04:45:00.000-08:00

Του Σταύρου Π. Ψυχάρη

Κανείς δεν ήξερε (;) πριν από δυόμισι χρόνια ότι βρισκόμαστε στο χείλος του γκρεμού, τρώμε με δανεικά και υπογράφουμε επιταγές χωρίς αντίκρισμα.

Ο τότε πρωθυπουργός κάτι ψιθύρισε προεκλογικά, αλλά δεν έκρουσε το κουδούνι του συναγερμού, όπως έπρεπε.

Ο τότε αρχηγός της αντιπολιτεύσεως, συνεπαρμένος με την επικείμενη υλοποίηση του ονείρου των Παπανδρέου (τρεις εν σειρά πρωθυπουργοί - Παππούς, Πατήρ και Πρωτότοκος Υιός), αρκέστηκε στο να διαβεβαιώσει τους ψηφοφόρους ότι «λεφτά υπάρχουν». Ηξερε; Δεν ήξερε; Δεν κατάλαβε; Ενα ακόμη αίνιγμα για τους ιστορικούς του μέλλοντος...

Το δράμα με τον νικητή των εκλογών του 2009 είναι ότι και μετά την ανάληψη της εξουσίας δεν είπε στον λαό τι συμβαίνει.

Ομως το ψέμα έχει κοντό ποδάρι... Και ενώ τα λεφτά υπήρχαν, ήρθαν... οι δικαστικοί κλητήρες για κατάσχεση! Την ιστορία, καθώς και τη συνέχειά της ως σήμερα, λίγο-πολύ τη γνωρίζουμε όλοι. Και έχοντας την απαιτούμενη πείρα μπορούμε να φανταστούμε τη συνέχεια.

Το ΠαΣοΚ αποσυντίθεται, όπως στο παρελθόν διαλύθηκαν κόμματα με ηγέτες σημαντικούς - ακόμη και το Κόμμα των Φιλελευθέρων του Ελευθερίου Βενιζέλου εξεμέτρησε κάποτε τον πολιτικό βίο του, για να προκύψουν μέσα από το πλήθος των ψηφοφόρων του νέοι πολιτικοί σχηματισμοί που ανανέωσαν την πολιτική ζωή. Αντίστοιχες ήσαν οι εξελίξεις και στον χώρο της συντηρητικής παρατάξεως με το Λαϊκό Κόμμα, τον Ελληνικό Συναγερμό, την ΕΡΕ και τη Νέα Δημοκρατία του Κωνσταντίνου Καραμανλή κ.λπ.

Ο μύθος δηλοί ότι η πολιτική, όπως ολόκληρη η φύση, απεχθάνεται το κενό. Από τα ερείπια που αφήνουν σήμερα οι πολιτικοί πατρίκιοι θα ξεπηδήσουν αμέσως οι νέες εκείνες δυνάμεις που θα πάρουν στα χέρια τους τη σημαία της μεγάλης δημοκρατικής παράταξης και το μέλλον της χώρας.

http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=443262&h1=true

Κωνσταντινούπολη: Βυζαντινή νεκρόπολη στο έλεος λαθρανασκαφών

2012-02-09T09:04:00.000-08:00

Στο έλεος των αρχαιοκαπήλων βρίσκονται αρχαίες και βυζαντινές θέσεις σε προάστιο της Κωνσταντινούπολης λόγω της αδυναμίας των διωκτικών αρχών να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τις λεηλασίες.

Πρόκειται για τη βυζαντινή νεκρόπολη του Μάλτεπε και τα σπήλαια Ιντσεγκις, τα οποία παρότι ανήκουν σε κηρυγμένη αρχαιολογική ζώνη έχουν βρεθεί στο στόχαστρο των λαθρανασκαφέων.

Στην νεκρόπολη του Ιντσεγκις επίσημες ανασκαφές είχαν γίνει την περίοδο 1992-1995, οπότε και αποκαλύφθηκαν 40 ταφές, με περίπου 500 αγγεία, ειδώλια της Αφροδίτης, λύχνους, οικιακά σκεύη, νομίσματα καθώς και γυάλινα αντικείμενα, τα οποία εκτίθενται σήμερα στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Κωνσταντινούπολης.

Οι ανασκαφές όμως δεν επεκτάθηκαν και έτσι τα τελευταία χρόνια τη σκυτάλη πήραν οι κυνηγοί θησαυρών και οι αρχαιοκάπηλοι, οι οποίοι ανοίγουν τρύπες στο χώμα προκειμένου φθάσουν στους τάφους, τους οποίους καταστρέφουν σπάζοντας τα καπάκια τους. Κάποιοι από αυτούς μάλιστα συνελήφθησαν πρόσφατα επ' αυτοφώρω. Αλλωστε και η ίδια η λέξη Μάλτεπε σημαίνει στα τουρκικά Λόφος των θησαυρών.

Στη Βυζαντινή περίοδο, στη θέση αυτή βρισκόταν η παράλια πόλη Βρύας όπου υπήρχαν και τα περίφημα ανάκτορα του Βρύαντος, τα οποία αρχικώς είχαν κτισθεί είτε από τον ρωμαίο αυτοκράτορα Τιβέριο είτε από τον βυζαντινό αυτοκράτορα Θεόφιλο.

Το βέβαιο είναι ότι τα ανάκτορα αυτά χρησιμοποιούνταν από τους βυζαντινούς αυτοκράτορες ως θερινή κατοικία. Την εποχή αυτή μάλιστα η πόλη έφερε και το όνομα «Πελεκάνον».

Σήμερα η μεγάλη έκταση της νεκρόπολης θεωρείται ότι λειτουργεί απαγορευτικά για την επαρκή φύλαξή της, ωστόσο οι τούρκοι αρχαιολόγοι ζητούν τη συνέχιση των ανασκαφών ώστε να διασωθεί ό,τι απέμεινε από τους αρχαιοκάπηλους.

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=442075&h1=true

Οι κρίσεις στον μεσαιωνικό κόσμο

2012-02-09T09:00:00.000-08:00

Παράγοντες που επιτάχυναν καθοριστικές εξελίξεις ήταν οι διάφορες κρίσεις που έχει γνωρίσει η ανθρωπότητα. Αυτό προκύπτει από τη μελέτη ποικίλων κρίσεων του παρελθόντος, που ανθεί με αφορμή την κρίση που βιώνουμε σήμερα.
Οι κρίσεις στον μεσαιωνικό κόσμο (βυζαντινό, δυτικό και ανατολικό) θα παρουσιαστούν σε σειρά διαλέξεων που διοργανώνει το Ινστιτούτο Βυζαντινών Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών (ΕΙΕ), κάθε Τρίτη, από τις 7-28 Φεβρουαρίου, στις 19.30, στο Αμφιθέατρο «Λεωνίδας Ζέρβας» του ΕΙΕ (λεωφ. Βασιλέως Κωνσταντίνου 48).

Στο πλαίσιο των ομιλιών, θα συζητηθούν οι πολιτικές, κοινωνικές, οικονομικές, θεσμών, διεθνών σχέσεων κ.ά. κρίσεις οι οποίες έπλητταν τις κοινωνίες του μεσαιωνικού κόσμου ως κορυφώσεις μιας πορείας, η οποία συνοδεύεται από σειρά αρνητικών φαινομένων. Προβάλλοντας ποικίλες περιπτώσεις και φαινόμενα, οι διαλέξεις σκοπεύουν να αναδείξουν, μεταξύ άλλων, τους τρόπους με τους οποίους αντιμετωπίστηκαν τέτοιου είδους κρίσεις από διαφορετικούς μεσαιωνικούς πολιτισμούς.

Κάθε κρίση υπήρξε επώδυνη και ήταν, ως επί το πλείστον, αναπόφευκτες. Σπάνια ήταν δυνατόν να διαγνωσθεί με ακρίβεια η κατάσταση που θα επακολουθούσε, ωστόσο ήταν βέβαιο ότι θα άνοιγε ένα νέο κεφάλαιο εξελίξεων, καθώς η υπέρβαση τέτοιων περιόδων δοκιμασίας σηματοδοτούσε την επάνοδο σε ομαλότερες καταστάσεις αλλά και τη διαμόρφωση νέων συσχετισμών δυνάμεων.

Αναλυτικά το πρόγραμμα των ομιλιών
7 Φεβρουαρίου
«Εισαγωγή στη θεματική: Σκέψεις για τη σημασία των κρίσεων στην Ιστορία» (ομιλητής: Ταξιάρχης Κόλιας, καθηγητής του Βίου και του Πολιτισμού των Βυζαντινών, Πανεπιστήμιο Αθηνών).

«Η "παγκόσμια" κρίση του 3ου αιώνα μ.Χ. ως καταλύτης εξελίξεων» (ομιλητής: Ευάγγελος Χρυσός, ομότιμος καθηγητής Βυζαντινής Ιστορίας, Πανεπιστήμιο Αθηνών, πρόεδρος του Ιδρύματος της Βουλής).

«Ακμή και κρίση στο Βυζάντιο τον 11ο αιώνα» (ομιλήτρια: Μαρία Γερολυμάτου, κύρια ερευνήτρια, Ινστιτούτο Βυζαντινών Ερευνών, ΕΙΕ).

14 Φεβρουαρίου
«Το κύκνειο άσμα της βυζαντινής Αιγύπτου, οι Άραβες προ των πυλών: Αναρχία στη διοικητική και στρατιωτική οργάνωση, αγροτικά προβλήματα, θρησκευτικές έριδες» (ομιλητής: Βασίλειος Χρηστίδης, Research Fellow, University of South Africa, διευθυντής του Ινστιτούτου Ελληνοανατολικών και Αφρικανικών Σπουδών, τέως καθηγητής των Πανεπιστημίων Columbia και Ιωαννίνων).

«Η προφεουδαρχική κρίση στο Βυζάντιο» (ομιλητής: Τηλέμαχος Λουγγής, διευθυντής ερευνών, Ινστιτούτο Βυζαντινών Ερευνών, ΕΙΕ).

«Κρίση θεσμών και αξιών στη βυζαντινή Θεσσαλονίκη υπό τη σκιά της νορμανδικής κατάληψης (1185)» (ομιλητής: Γεράσιμος Μέριανος, δόκιμος ερευνητής, Ινστιτούτο Βυζαντινών Ερευνών, ΕΙΕ).

21 Φεβρουαρίου
«"Η έρις περί την περιβολήν" ως τυπική περίπτωση μεσαιωνικής κρίσεως» (ομιλητής: Μιχαήλ Βέλλας, ομότιμος καθηγητής Ιστορίας Θεσμών και Πολιτισμού, Πανεπιστήμιο Αθηνών).

«Πολιτική κρίση και στρατηγικές αφήγησης του παρελθόντος: Από τη Σικελία στη "σικελικότητα" του 12ου αιώνα» (ομιλήτρια: Ελένη Τούντα, λέκτορας Μεσαιωνικής Ιστορίας της Δύσης, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης).

28 Φεβρουαρίου
«Το Βυζάντιο αντιμέτωπο με την καταστροφή. Η κρίση του 14ου αιώνα, οι επιπτώσεις και η διαχείρισή της» (ομιλήτρια: Πολύμνια Κατσώνη, αναπληρώτρια καθηγήτρια Βυζαντινής Ιστορίας, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης).

«Τομές στην ιστορία των λαών της ανατολικής Μεσογείου: Κρίσεις και ανατροπές» (ομιλητής: Χασάν Μπαντάουϊ, επίκουρος καθηγητής Μεσαιωνικής Ιστορίας Αραβοϊσλαμικού Κόσμου, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης).

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=442258&h1=true

Το Ελληνικό Ιδρυμα Πολιτισμού τρώει τα παιδιά του

2012-02-09T08:57:00.000-08:00

Η πρόθεση του Γιώργου Μπαμπινιώτη, να «αναστείλει» τη λειτουργία του παραρτήματος του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού στο Βερολίνο, δεν ήρθε ως κεραυνός εν αιθρία. Ο πρόεδρος του ΕΙΠ πρέπει να δράσει: Οι αλλεπάλληλες περικοπές στον προϋπολογισμό του Ιδρύματος, του βάζουν το μαχαίρι στο λαιμό. Τα ταμεία αδειάζουν. Και στήριξη από το υπουργείο πολιτισμού, στο οποίο υπάγεται το Ίδρυμα, δεν μπορεί να περιμένει - το αντίθετο μάλιστα…

Μόνο που το δίλημμα, που καλείται να λύσει - ή να βάλει λουκέτο σε κάποια από τα συνολικά εννέα παραρτήματα του ΕΙΠ (δίπλα στο Βερολίνο: Αλεξάνδρεια, Βουκουρέστι, Βελιγράδι, Μελβούρνη, Οδησσό, Σόφια, Τεργέστη, και Τίρανα), ή να ανεχθεί τη βαθμιαία εξαθλίωση όλων μαζί, συν του καθοδηγητικού κέντρου στην Αθήνα - είναι κάτι παραπάνω από δισεπίλυτο.

Γι αυτό και δεν υπάρχει «δίκαιη» λύση σε αυτό: Το να «φας» ένα από τα πολιτιστικά «παιδιά» σου είναι πάντα κακό και πάντα κανιβαλικό, ανεξάρτητα από το χώρο που βρίσκεται αυτό.

Και παρόλα αυτά: Το γεγονός ότι ο κλήρος έπεσε στη «ναυαρχίδα» του ΕΙΠ, το Βερολίνο, (κάτι που θα επισημοποιηθεί κατά πάσα πιθανότητα στη συνεδρίαση του διοικητικού συμβουλίου του Ιδρύματος το βράδυ της Τρίτης) είναι διπλό και τριπλό λάθος. Το αντίθετο θα έπρεπε να συμβεί: Η καμπάνια μέρους των ιδεολογικών κέντρων, καθώς και των μέσων ενημέρωσης της Γερμανίας κατά της Ελλάδας στο πλαίσιο της οικονομικής κρίσης, θα έπρεπε να οδηγήσουν στη στήριξη και την ενίσχυσή του με κάθε μέσο.

Ο κ. Μπαμπινιώτης χρησιμοποιεί δυο κυρίως επιχειρήματα για να στηρίξει τη θέση του: Πρώτον, ότι το βερολινέζικο παράρτημα απορροφά το ¼ των συνολικών δαπανών του ΕΙΠ - μόνο το νοίκι για το κτίριό του κοστίζει 10.000 ευρώ μηνιαίως. Και δεύτερον, ότι το όλο και πιο «φτωχό» πρόγραμμά του «θάβεται» εντελώς κάτω από τις δεκάδες φανταχτερές εκδηλώσεις που προσφέρει καθημερινά η γερμανική πρωτεύουσα.

Τα επιχειρήματα δεν είναι άδικα: Το παράρτημα θα μπορούσε όντως να μετακομίσει σε πολύ φτηνότερο κατάλυμα, χωρίς να χάσει τίποτα από τη λειτουργικότητα του. Και οι εκδηλώσεις του δεν πρόκειται να φτάσουν ποτέ την αίγλη εκείνων των παρεμφερών ξένων ιδρυμάτων, όπως του ιταλικού και του γαλλικού, ή, ακόμα περισσότερο των μεγάλων ντόπιων - όσα χρήματα και να δαπανούνταν γι αυτές.

Oμως κανένα από αυτά τα επιχειρήματα δεν μπορεί να αναιρέσει την αναγκαιότητα της παρουσίας ενός φορέα-αναχώματος στις επιθέσεις κατά των «φαλιρημένων» και «τεμπέληδων» Ελλήνων, που εξαπολύουν καθημερινά οι ήδη αναφερθείσες πηγές.

Μια αναγκαία διευκρίνιση: Το ελληνικό πρόβλημα αποτελεί, όσο σε καμιά άλλη ευρωπαϊκή χώρα εσωτερικό πρόβλημα της Γερμανίας. Αυτό αποτυπώνεται και σε πολλές μορφές του δημόσιου διαλόγου: δημοσιογραφικού, πολιτικού, θεωρητικού. Σε αυτόν συμμετέχουν ενεργά όλοι οι παγκοσμίου φήμης διανοητές της χώρας: Από τον φιλόσοφο Γιούργκεν Χάμπερμας και τον κοινωνιολόγο Ούλριχ Μπεκ, ως τους οικονομολόγους Χανς-Βέρνερ Σιν, Πέτερ Μπόφινγκερ και Ελμαρ Αλτφάτερ και πάει λέγοντας.

Ολοι μιλούν λοιπόν για την Ελλάδα στη Γερμανία. Και μόνο οι Ελληνες σιωπούν γι αυτήν, ή, ακριβέστερα, εκείνος που θα έπρεπε να αναλάβει εξ ορισμού την εκπροσώπησή τους: Το ΕΙΠ στο Βερολίνο.

Η ευθύνη γι αυτό είναι μοιρασμένη: Το ΕΙΠ στην Αθήνα ήταν ανέκαθεν φοβικό σε ότι αφορούσε το άνοιγμα προς την πολιτική συζήτηση, ακόμα και σε εποχές κρίσεων, ή μάλλον ιδιαίτερα σε αυτές - και με αυτό το πνεύμα έχει μπολιάσει και τα παραρτήματά του.

Αυτό δεν απαλλάσσει όμως από τις ευθύνες το ίδιο το βερολινέζικο παράρτημα. Το γεγονός, ότι στα δυόμιση χρόνια της κρίσης δεν διοργάνωσε ούτε μια (ανέξοδη) συζήτηση με έλληνες και ξένους αναλυτές για την κρίση στην Ελλάδα, ή μια (συγκριτικά φτηνή) παρουσίαση της νέας, ασύλληπτα πρωτοποριακής εικαστικής τέχνης στην Ελλάδα, φτιαγμένης από τις οβίδες και τα ρόπαλα των αστυνομικών του Χρήστου Παπουτσή (την ώρα που η τέχνη αυτή έχει παρουσιαστεί επανειλημμένα από τη γερμανική τηλεόραση) είναι πραγματικά απαράδεκτο.

Δεν θα πρέπει να αδικηθεί βέβαια η ιστορία του τοπικού Ιδρύματος. Τα πρώτα δυο χρόνια μετά την ίδρυσή του, το 1996, υπό τη διεύθυνση του Θανάση Τσίγκα, είχε καταφέρει να γίνει ένα από τα βασικά πνευματικά κέντρα της πόλης. Αλλά και στο επόμενο διάστημα, υπό τη διεύθυνση του Ελευθέριου Οικονόμου, είχε διατηρήσει - παρά τη «μούχλα» που ανέδυε η ατμόσφαιρα στο Ίδρυμα - αξιοπρεπές επίπεδο, παρακάμπτοντας την ευνουχισμένη από την Αθήνα αντίληψη περί ελληνικού πολιτισμού.

Αυτό δεν εκφράστηκε μόνο με εκθέσεις πρωτοποριακού τύπου, όπως εκείνη της «Συλλογής Κωστάκη», ή της αρχαίας Αθήνας («Klassik»)το 2001, αλλά και με τολμηρά ανοίγματα σε θέματα, που αποτελούν ακόμα ταμπού στον ελλαδικό χώρο, όπως η κατάσταση των Ρομά στην Ελλάδα, ή, η εν πολλοίς αρνητική στάση των σημερινών ορθόδοξων Ελλήνων έναντι των λίγων Ελλήνων εβραϊκού θρησκεύματος που έχουν εναπομείνει στη χώρα μας μετά τη μαζική εξόντωσή τους από τους ναζιστές.

Σημαντικό ρόλο στη δραστηριότητα του ιδρύματος έπαιζε - και συνεχίζει να παίζει - και η διαδικτύωσή του με παρεμφερή βαλκανικά και όχι μόνο Ιδρύματα στο Βερολίνο, κάτι που, μεταξύ άλλων, του επιτρέπει να συμμετέχει με έλληνες συγγραφείς σε διεθνείς εκδηλώσεις, όπως η περίφημη «Μικρές γλώσσες, μεγάλες λογοτεχνίες».

Και μόνο το γεγονός λοιπόν, ότι το βερολινέζικο παράρτημα ήταν και παραμένει εν πολλοίς η «πρωτοπορία» του ΕΙΠ στο εξωτερικό, δείχνει, ότι θα ήταν κρίμα και άδικο το κλείσιμό του. Πόσω μάλλον τώρα, που οι συνθήκες επιβάλουν μια πιο έντονη παρουσία του στη γερμανική δημοσιότητα.

Η προϋπόθεση γι αυτό είναι όμως μια στροφή 180 μοιρών. Οχι με περισσότερα χρήματα, που εξάλλου δεν υπάρχουν. Αλλά με ριζική αλλαγή στην τακτική, στα μυαλά, ενδεχομένως και σε πρόσωπα. Με στόχο, το Ιδρυμα να γίνει ένα από τα σημαντικά κέντρα του διαλόγου για την Ελλάδα στο Βερολίνο.

Οι οιωνοί δεν είναι βέβαια καλοί. Το σημερινό «μητροπολιτικό» ΕΙΠ, μια δημιουργία του πολιτικού «ancien regime», αδυνατεί να καταλάβει τα σημεία των καιρών. Η θεσμική εξάρτησή του από την κυβέρνηση παραλύει επιπλέον κάθε αυτόβουλη προσπάθειά του.

Στην τρέχουσα κρίσιμη συγκυρία όμως θα μπορούσε ίσως να «μεγαλουργήσει» στην ιστορία του με μια «παράλειψη»: Αφήνοντας το παράρτημα του Βερολίνου να κάνει μόνο του τη δουλειά του, να οργανώσει δηλαδή την αντεπίθεση στην καμπάνια δυσφήμησης των Ελλήνων και του ελληνικού πολιτισμού. Και αν είναι να παρέμβει σε αυτό - εάν δεν έχει παραιτηθεί ενδιάμεσα, όπως έχει ήδη εξαγγείλει το ίδιο - τότε μόνο στο βαθμό που θα διαπιστώνει, ότι η «δουλειά» αυτή δεν προχωρά πραγματικά γρήγορα.

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=442307&h1=true

Οι "φίλοι" μας εξαφανίζουν ό,τι θυμίζει Ελλάδα...

2012-02-06T09:28:00.000-08:00

Πενταώροφο ξενοδοχείο κατασκευάστηκε στην περιοχή Σουλταναχμέτ της Κωνσταντινούπολης, πάνω σε ερείπια φερόμενα ως μέρος του βυζαντινού παλατιού, αφού προηγουμένως αυτά ισοπεδώθηκαν!

Σύμφωνα με δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας Ραντικάλ, οι αρμόδιες αρχές σταμάτησαν την κατασκευή ένα μήνα μετά τις σχετικές καταγγελίες και αφού προηγουμένως ισοπεδώθηκαν τα ερείπια και οικοδομήθηκαν οι πέντε όροφοι.

Η εφημερίδα ανέφερε ότι τα ερείπια γκρεμίστηκαν μέσα σε μια νύχτα και αφού προηγουμένως καλύφθηκε το εν λόγω οικόπεδο με τρόπο που να μην φαίνεται τίποτα.

Ανέφερε επίσης ότι αρχικά ισοπεδώθηκαν τα ιστορικά κτίρια μέχρι τα θεμέλια όπου υπήρχαν τοίχοι και διάφορα στοιχεία φερόμενα ως μέρη του βυζαντινού παλατιού. Στη φάση αυτή υπήρξαν καταγγελίες.

Όταν έγινε έλεγχος, ήταν αργά...

Αρμόδιοι του Αρχαιολογικού Μουσείου Κωνσταντινούπολης, που επισκέφθηκαν το χώρο, είδαν ότι είχε ισοπεδωθεί τοίχος πλάτους 4 μέτρων και ύψους 10 μέτρων που κατά πάσα πιθανότητα ήταν μέρος του βυζαντινού Παλατιού, αλλά παρά τις προειδοποιήσεις τους, συνεχίστηκε το έργο της κατασκευής του ξενοδοχείου.

Αυτό συνέβη στις 15 Δεκεμβρίου και ενημερώθηκε σχετικά ο τοπικός δήμος Φάτιχ και η επιτροπή προστασίας αρχαιοτήτων, η οποία όμως συζήτησε το θέμα με καθυστέρηση ενός μήνα και στις 18 Ιανουαρίου αποφάσισε την άμεση παύση των έργων.

Μιλώντας στην εφημερίδα, ο πρόεδρος του Συλλόγου Αρχαιολόγων Κωνσταντινούπολης, Νετζμί Καρούλ είπε πως "πρόκειται για βανδαλισμό. Τα ερείπια των τοίχων φαίνεται ότι ήταν μέρος του Παλατιού" και τόνισε πως "και στο παρελθόν, στην ίδια περιοχή, το ξενοδοχείο Four Seasons οικοδομήθηκε πάνω στο Βυζαντινό Παλάτι".

http://news247.gr/kosmos/news/extisan_ksenodoxeio_panw_se_vyzantino_palati.1607808.html?utm_source=news_art&utm_medium=newsworthy&utm_campaign=news247Widget

Ένας δημιουργικός διάλογος με τη Βυζαντινή τέχνη

2012-02-05T04:41:00.000-08:00

Μπορεί το έργο του να εγκλείει πολλαπλές επιρροές από κλασσικά πρότυπα (Αναγέννηση, κυβισμός), αλλά δεν είναι άλλη από την ορθόδοξη θεολογία και τη βυζαντινή αγιογραφία που εμπνέει κυρίως τον Περ Κίρκεμπυ.

Ο λόγος για έναν από τους σημαντικότερους εκφραστές του νέο - εξπρεσιονισμού στη Δανία ο οποίος παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα με μια έκθεση που σκιαγραφεί την πορεία του μέσα από 29 επιλεγμένα έργα. Η έκθεση εγκαινιάζεται την Τετάρτη 1 Φεβρουαρίου σε ιδανικό χώρο: στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο.

Ζωγράφος, γλύπτης, συγγραφέας και ποιητής αποδίδει τη βυζαντινή τέχνη με ιδιαίτερο προσωπικό ύφος. Τα έργα του Κίρκεμπυ δεν είναι πιστά αντίγραφα θρησκευτικών εικόνων ή θεολογικών σκηνών, όμως ο θεατής μπορεί να αντιληφθεί σε αυτά τους υποκείμενους φορμαλιστικούς δεσμούς (χρώμα, σχήματα, δομή και συγκεκριμένα στοιχεία) και τις θεματικές επιρροές που απορρέουν από τη βαθιά και ώριμη γνώση του καλλιτέχνη για τη βυζαντινή τέχνη.
«Η βυζαντινή τέχνη μοιάζει με ένα βουνό, με ιδιαίτερη δομή και σχήμα, που φαίνεται, παρ' όλη την ακινησία του, να δονείται από ενέργεια. Κοιτώντας τα έργα της βυζαντινής τέχνης είναι σαν να τρέμει η γη κάτω από τα πόδια σου» έχει πει ο ίδιος (Berlingske Tidende, 14 Δεκεμβρίου 1996).

Η έκθεση στο Βυζαντινό και Χριστιανικό μουσείο αποτελεί για τον Κίρκεμπυ την ολοκλήρωση ενός κύκλου όχι μόνο εικαστικής αναζήτησης αλλά ψυχικής και πνευματικής συγχρόνως. Το ενδιαφέρον του καλλιτέχνη για τη βυζαντινή τέχνη ξεκινά τη δεκαετία του 1970. Η ακτινοβολία της βυζαντινής τέχνης είχε φθάσει, κατά τη μεσοβυζαντινή περίοδο, έως και τη Σκανδιναβία, με φανερές επιδράσεις σε ζωγραφικά κυρίως έργα, τοιχογραφίες, ψηφιδωτά και μικρογραφίες χειρογράφων. Αυτά όμως δεν είναι τα μοναδικά ερεθίσματα για τον Κίρκεμπυ. Η σχέση του με τη βυζαντινή τέχνη είναι βαθιά και πολυδιάστατη και εξακολουθεί να συνδιαλέγεται μαζί της όλο και πιο εμφατικά και τις επόμενες δεκαετίες.

Τα στοιχεία της βυζαντινής τέχνης που μεταφέρει, αυτούσια ή μεταπλασμένα στα έργα του, εντοπίζονται κυρίως στην κεντρική ενότητα όπου οι ζωγραφικοί πίνακες του δανού καλλιτέχνη συνδιαλέγονται με επιλεγμένες εικόνες του Μουσείου. Λεπτομέρειες εμπνευσμένες από τη βυζαντινή ζωγραφική, όπως βραχώδη τοπία, κορμοί δένδρων και σχηματοποιημένα ξύλα τα οποία διαφαίνονται κάτω από τη χρωματική έκρηξη που κυριαρχεί στα έργα του τονίζουν και προβάλλουν τη δυναμική της βυζαντινής τέχνης και την επιβίωσή της σε σύγχρονες εικαστικές εκφράσεις.

Την έκθεση επιμελείται ο ιστορικός τέχνης Δρ. Mikael Wivel, o οποίος έχει ασχοληθεί εκτεταμένα με το έργο του καλλιτέχνη και έχει εκδώσει σημαντικά συγγράμματα για αυτό.

Την έκθεση συνοδεύει πολυτελής κατάλογος με εικονογράφηση των έργων και κείμενα με ανάλυσή τους από τον επιμελητή, καθώς και άρθρο της Δρ. Αναστασίας Λαζαρίδου, αρχαιολόγου, διευθύντριας του Μουσείου, όπως επίσης και άρθρο του ίδιου του καλλιτέχνη, όπου περιγράφει τη σχέση του με τη βυζαντινή τέχνη και το Βυζαντινό Μουσείο.
Παράλληλα με την έκθεση θα υπάρξουν διαλέξεις με θέμα τη βυζαντινή τέχνη στις σκανδιναβικές χώρες, καθώς και εκπαιδευτικά προγράμματα για παιδιά.

Διάρκεια 1 Φεβρουαρίου - 24 Μαρτίου. Ώρες λειτουργίας για το κοινό: Τρίτη - Κυριακή: 08.00 - 15.00. Δευτέρα: κλειστό

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=441426&h1=true

Ελλήνων αποθέωσις στις ΗΠΑ μέσα από έκθεση με 564 έργα

2012-02-05T04:39:00.000-08:00

Οι αρχαίοι Ελληνες από άκρου εις άκρον της χώρας, από την Κρήτη του Μίνωα ως τη Μακεδονία του Φιλίππου και του Μεγάλου Αλεξάνδρου, από τους κυκλαδίτες εμπόρους και ναυτικούς του Προϊστορικού Αιγαίου ως τις πολύχρυσες Μυκήνες του Αγαμέμνονα και φυσικά από τον Λεωνίδα της Σπάρτης ως τους μεγάλους άνδρες της Αθηναϊκής Δημοκρατίας Πλάτωνα, Αριστοτέλη, Δημοσθένη παρελαύνουν στη μεγάλη έκθεση που πρόκειται να παρουσιασθεί στις ΗΠΑ το 2013 – 2014 με τίτλο «Οι Ελληνες: Από τον Αγαμέμνονα στον Μέγα Αλέξανδρο» (The Greeks: From Agamemnon to Alexander the Great).

Η έκθεση, που εγκρίθηκε το βράδυ της Τρίτης από το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο είναι διοργάνωση του National Geographic σε συνεργασία με το ελληνικό υπουργείο Πολιτισμού και τις αρμόδιες υπηρεσίες του και θα παρουσιασθεί στο Μουσείο Καλών Τεχνών της Βοστώνης, στο Μουσείο του National Geographic Society της Ουάσιγκτον αλλά και σε μία από τις πόλεις Λος Αντζελες, Σικάγο ή Τέξας. Το κόστος της θα καλυφθεί εξ ολοκλήρου από το National Geographic ενώ θα συμπέσει χρονικά με την έκθεση για το Βυζάντιο που οργανώνεται από το υπουργείο Πολιτισμού στην Εθνική Πινακοθήκη της Ουάσινγκτον και στο Μουσείο Γκέτι του Λος Αντζελες με αποτέλεσμα τη διαμόρφωση μιας «ελληνικής επέλασης» στην Αμερική.

Στον αριθμό των 564 φθάνουν τα αρχαία έργα τέχνης και αντικείμενα που θα φύγουν από την Ελλάδα για τη μεγάλη έκθεση η οποία καλύπτει την περίοδο από το 6000 π.Χ.ως τον 2ο π. Χ. αιώνα. Ολα, μάλιστα, είναι πρώτης ποιότητας έργα προκειμένου να αναδειχθεί πραγματικά το θέμα, χωρίς κατά το δυνατόν εκπτώσεις. Δεν είναι τυχαίο επομένως που όχι μόνον μουσεία αλλά και αποθήκες άνοιξαν προκειμένου να γίνει η επιλογή τους. Ιδιαίτερη έμφαση εξάλλου δίνεται στα μακεδονικά ευρήματα, που είναι τα λιγότερο γνωστά στο εξωτερικό, πλην όμως εξόχως εντυπωσιακά τόσο ως αντικείμενα όσο και για την ιστορική τους σημασία. Η επιλογή τους έγινε από δεκαμελή επιτροπή. Ιδού ορισμένα από τα εκθέματα:

Μαρμάρινα ειδώλια από την Αίγινα (6η-5η χιλιετία π.Χ.), μαρμάρινα κυκλαδικά ειδώλια, μία χρυσή κύλικα με τον Ταφικό κύκλο Α΄ των Μυκηνών, Κούρος και Κόρη, προτομές του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη και του Δημοσθένη, το ανάγλυφο του «Αυτοστεφανούμενου» από το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, αργυρό αττικό τετράδραχμο, η περίφημη Δέσποινα των Αιγών, το ζεύγος των χάλκινων περικνημίδων από τον τάφο του Φιλίππου, μακεδονικό χρυσό και αργυρό διάδημα, χρυσό στεφάνι μυρτιάς από τον τάφο της βασίλισσας Μήδας, ο Αλέξανδρος της Πέλλας. Επίσης, η ταφική πυρά με τα οστά του δειροτομηθέντος νεκρού της Ελεύθερνας (βρέθηκε αποκεφαλισμένος και δεμένος πισθάγκωνα στην άκρη της καύσης πολεμιστή), αντίγραφο της περίφημης στήλης της Δημοκρατίας και αντίγραφο της νεκρικής χρυσής μάσκας του Αγαμέμνονα.

Η διάρθρωση της έκθεσης γίνεται σε εννέα θεματικές ενότητες:

- «Ο άνθρωπος στο προϊστορικό Αιγαίο» που αναφέρεται στη Νεολιθική εποχή, τους κυκλαδίτες εμπόρους και ναυτικούς και φθάνει ως τους Μινωίτες. Μεταξύ των εκθεμάτων στην ενότητα αυτή θα βρίσκεται και το χρυσό περίαπτο από την Αραβησσό της Πέλλας

- «Ο Αγαμέμνονας και ο κόσμος των Μυκηναίων» διερευνά τη Μυκηναϊκή εποχή, ακόμη και τη σχέση των Μυκηναίων με τους Μινωίτες. Εδώ περιλαμβάνονται ο τάφος Μυκηναίου πολεμιστή από την Κυδωνιά των Χανίων (15ος π.Χ. αιώνας) και ο τάφος πολεμιστή της Μυκηναϊκής εποχής (13ος π.Χ. αιώνας) από τον Ολυμπο.

- «Ηρωες και Αριστοκρατία» με τους ήρωες του Ομήρου ως και τους απογόνους του Ηρακλή, τους Ελληνες του Βορρά και τους Μακεδόνες.

- «Αθλητές και Ολυμπιακοί αγώνες» με εκθέματα μεταξύ άλλων, την επιτύμβια στήλη του δισκοβόλου, παναθηναϊκό αμφορέα από το Μουσείο Ναυπλίου όπου απεικονίζεται αγώνας ιπποδρομίας και έναν χάλκινο δίσκο που υπήρξε ανάθημα αθλητή στο ιερό του Διός στην Ολυμπία.

- «Κούροι και Κόρες» μία ιδιαίτερη ενότητα για τα γοητευτικά «πρόσωπα» της Αρχαϊκής εποχής με τη μία Κόρη από το Μουσείο Ακρόπολης.

- «Λεωνίδας ο βασιλιάς της Σπάρτης», ενότητα μέσα από την οποία αναδεικνύεται ο κόσμος των Σπαρτιατών και οι ιδιαιτερότητες του σπαρτιατικού βασιλείου. Εδώ περιλαμβάνεται η γνωστή προτομή που αποδίδεται στον Λεωνίδα.

- «Αθηναίοι και Δημοκρατία» με το πολίτευμα και τον πολιτικό βίο των Αθηναίων, την καθημερινή ενασχόλησή τους με τα κοινά (μεταξύ των εκθεμάτων θα υπάρχουν επιγραφές, δικαστικές ψήφοι, όστρακα οστρακισμού κτλ) αλλά και με υποενότητα για τους Αθηναίους και τα επιτεύγματά τους.

- «Φίλιππος και Μέγας Αλέξανδρος» μία ιδιαίτερα πλούσια ενότητα στην οποία περιλαμβάνονται τα αργυρά σκεύη από τον τάφο του Φιλίππου Β΄, τα χρυσά στεφάνια των Αιγών, τα κοσμήματα από τις ταφές γυναικών, η κεφαλή του Μεγάλου Αλεξάνδρου κτλ.

- «Αυγή νέου κόσμου», ο Ελληνιστικός κόσμος δηλαδή και η εξάπλωσή του.

Η μόνη αρνητική εισήγηση του ΚΑΣ ήταν για τον Κούρο του Κεραμεικού με το σκεπτικό ότι η επανέκθεση του Μουσείου βασίζεται σε αυτό το έργο άρα η απομάκρυνσή του θα δημιουργήσει μεγάλο χάσμα. Ιδιαίτερη συζήτηση έγινε και για τον Κούρο της Κέας για τον οποίο θα προηγηθεί ειδική μελέτη αν μπορεί να μετακινηθεί με ή χωρίς τη βάση του (ύψους 1,71 μέτρων το γλυπτό και 0,50 η βάση). Επίσης, υπό εξέταση βρίσκεται μία χρυσή νεκρική μάσκα από τις Μυκήνες καθώς ο καθηγητής κ. Πάνος Βαλαβάνης αμφισβητεί αν πρόκειται όντως για ελληνικό έργο ή είναι εισαγόμενο.

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=441362

«Ψήφισε την πρόταση που προτιμάς»

2012-02-05T04:37:00.000-08:00

Το κοινό θα αποφασίσει ποια είναι η καλύτερη πρόταση για την ενιαία εικόνα και ταυτότητα των μουσείων και των αρχαιολογικών χώρων της Ελλάδας. Στην ψηφοφορία, που αρχίζει από αύριο 3 Φεβρουαρίου το κοινό μπορεί να επιλέξει την καλύτερη πρόταση, ανάμεσα στο σύνολο των 49, που κατατέθηκαν και εξετάσθηκαν από την κριτική επιτροπή. Αρκεί ο ενδιαφερόμενος να ανοίξει την ιστοσελίδα ideas. culture. gr και την επιλογή «Ψήφισε την πρόταση που προτιμάς».

Η διαδικτυακή ψηφοφορία οργανώνεται στο πλαίσιο του διαγωνισμού ιδεών «Ενιαία εικόνα και ταυτότητα για τα μνημεία και μουσεία της Ελλάδας», που διοργάνωσε το Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων σε συνεργασία με το Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού. Στην πρόταση που θα αναδειχθεί, θα απονεμηθεί έπαινος 1000 ευρώ.
Η διάρκεια της ψηφοφορίας είναι από τις 10 το πρωί της 3ης Φεβρουαρίου ως τις 10 το πρωί της 13ης. Ο διαγωνισμός εξάλλου έχει ήδη ολοκληρωθεί από τις 26 Ιανουαρίου και τα αποτελέσματα θα ανακοινωθούν το τελευταίο δεκαήμερο του Φεβρουαρίου.

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=441594&h1=true

Λαϊκό… προσκύνημα στο TEATRO

2012-01-23T16:41:00.000-08:00

Κλασική όσο δεν παίρνει άλλο λαϊκή κατάσταση ετοιμάζουν ο Βασίλης Καρράς και ο Νίκος Μακρόπουλος στο TEATRO Music Hall από 10/2, αφού «βούλιαξαν» το «Fix Live» στη Θεσσαλονίκη – αλήθεια, πώς τους άφησαν οι Θεσσαλονικείς να φύγουν από την πόλη; Τη νεανική νότα στο αυστηρά λαϊκό πρόγραμμα που θα παρουσιάσουν οι δύο τραγουδιστές-αντικείμενο λατρείας, θα δώσουν οι Vegas, για τους οποίους επίσης ακούσαμε ότι ξεσήκωναν τον κόσμο στο ίδιο σχήμα.

http://www.athinorama.gr/nightlife/newsroom/?edtId=17467

Του ασώτου ή Μια σύγχρονη προβληματική περί μετανοίας

2012-01-19T10:39:00.000-08:00

Παναγιώτου Φούκα

Μια φορά κι έναν καιρό ένα ζευγάρι ζούσε αγαπημένα σε ένα μικρό σπίτι στο βουνό. Το ζευγάρι ζούσε ήρεμα τη ζωή του στη φύση. Ο άνδρας ασχολούταν με γεωργικές εργασίες κυρίως, ενώ είχε και λίγα ζώα για τις πρώτες τους ανάγκες σε κρέας, αλλά και για να πουλά κανένα στο γειτονικό χωριό, ώστε να μπορεί να αγοράζει ό,τι δεν μπορούσε να του προσφέρει η μάννα γη. Αυτός και η γυναίκα του ήταν ευσεβείς άνθρωποι. Ξυπνούσαν κάθε χάραμα και, προτού εκκινήσουν τις δουλειές της ημέρας, προσεύχονταν στο Θεό για τους ίδιους και για τους συνανθρώπους τους, ακόμα και για τα ζωντανά τους. Κρατούσαν ο ένας το χέρι του άλλου κατά τη διάρκεια της προσευχής, ενώ έλεγαν το Αμήν κοιτώντας ο ένας τον άλλο γλυκά στα μάτια.

Οι ημέρες τους ήταν σκληρές, αφού πέρα από τις αντίξοες καιρικές συνθήκες είχαν να αντιμετωπίσουν και τη χλεύη των ανθρώπων του γειτονικού χωριού, οι οποίοι δεν καταλάβαιναν γιατί έμεναν απομονωμένοι στο βουνό. Μα το ζευγάρι είχε αποφασίσει ότι τα παιδιά που θα έφερναν στον κόσμο έπρεπε να προστατευθούν από την αμαρτία που πίστευαν ότι κυριαρχούσε στο χωριό. Γι'αυτό θα τα μεγάλωναν με ευσέβεια στο βουνό. Αυτό είχαν αποφασίσει.

Τα χρόνια πέρασαν και το ευσεβές ζευγάρι απέκτησε τρία παιδιά. Ας τους ονομάσουμε Γιάννη, Γιώργο και Χρήστο.

Ο Γιάννης ήταν ο πρωτότοκος και από μικρός λίγο ανήσυχος. Του άρεσε να ρωτά συνεχώς τι υπήρχε πέρα από το βουνό, ενώ ξέφευγε συνεχώς της προσοχής της μητὲρας του και εξερευνούσε άλλο τε το δάσος κι άλλο τε το δρόμο που οδηγούσε στο χωριό. Καμιά φορά τύχαινε να περνούν άμαξες με πλούσιους ανθρώπους ή λογής εμπορεύματα, που ο μικρός Γιάννης τα θαύμαζε και άρχισε σιγά-σιγά να θέλει να γνωρίσει τον κόσμο πέρα από το βουνό. Μα, οι γονείς του ήταν απόλυτοι. “Κανείς δε φεύγει από το βουνό! Η μάννα γη μας προσφέρει όλα τα αγαθά της και γι'αυτό της είμεθα ευγνώμονες!”

Ο Γιώργος ήταν λίγο μικρότερος από τον Γιάννη, μα και εντελώς διαφορετικός χαρακτήρας. Πάντοτε υπάκουος, από μικρός έτρεχε πίσω από τον πατέρα του και τον βοηθούσε στις δουλειές. Ασχολούταν με τα κτήματα, μα και με τα ζωντανά, ενώ πρόσεχε τη μητὲρα του και την βοηθούσε στις δουλειές του σπιτιού, όποτε μπορούσε. Ο πατέρας του μιλούσε συνεχώς για αυτόν με καμάρι, ενώ στις προσευχές του ευχαριστούσε τον Θεό για τον υιό που του έστειλε, ενώ παραπονιόταν για τα καμώματα του Γιάννη.

Ο Χρήστος ήταν ένα παιδί ήσυχο, μα από μικρός φαινόταν ότι ήταν ο εξυπνότερος από τους τρεις. Βοηθούσε μεν, σαν τον Γιώργο, τους γονείς του στις δουλειές, μα τα βράδια ξεγλιστρούσε από το σπίτι για να θαυμάσει τα άστρα, να χαζέψει τη φύση και τα φώτα του χωριού που τρεμόπαιζαν στους πρόποδες. Ο πατέρας του τον είχε δει να ξεγλυστρά, μα όσο τον βοηθούσε στις δουλειές και ήταν ήσυχος, δεν προβληματιζόταν και έκανε ότι δεν ήξερε τις βραδινές του βόλτες.

Μια μέρα, όταν τα παιδιά είχαν μεγαλώσει αρκετά, τους κάλεσε ο πατέρας τους στο δωμάτιό του, φορώντας τα καλά του ρούχα για πρώτη φορά μετά το γάμο του.

''Παιδιά μου. Και εγώ, όπως και εσείς, μεγαλώσαμε. Εγώ τόσο, ώστε να χρειάζομαι ξεκούραση, εσείς τόσο, ώστε να αναλάβετε τα του οίκου. Γι'αυτό και αποφάσισα να σας μοιράσω την περιουσία μου δίκαια δια του τρία, αφού και τους τρεις σας υπεραγαπώ πιο πολύ από οτιδήποτε στον κόσμο.''

Η μάννα τους καθόταν σιωπηλή και βουρκωμένη. Καμάρωνε τα παιδιά της που είχαν επί τέλους γίνει άνδρες.

Ο Γιώργος χαμογελούσε, ο Γιάννης κοιτούσε πότε τον πατέρα του και πότε τη μητέρα του σοβαρός, ενώ ο Χρήστος έτρεξε κι αγκάλλιασε τους γονείς του.

Ο πατέρας τους μοίρασε την περιουσία του. Έδωσε σε όλους ίσο μερίδιο γης, ζωντανών και νομισμάτων και πήγε να ξαπλώσει.

Το επόμενο πρωί, κατά τη διάρκεια της προσευχής, ο Γιάννης έλειπε. Τον έψαξαν παντού, μα δεν τον βρήκαν πουθενά. Εμφανίσθηκε το μεσημέρι πάνω σε μια πολυτελή άμαξα (Porsche, Ferrari ή Lamborghini;) μαζί με ανθρώπους του χωριού.

“Πατέρα, ήρθα με τους δικηγόρους μου για να εκτιμήσουμε την αξία της γης και των ζωντανών που μου αναλογούν. Θα τα πουλήσω και θα πάω να ζήσω στο χωριό.”

Ο πατέρας του αποσβολωμένος συναίνεσαι...

Ο Γιάννης από εκείνη την ημέρα ζούσε σε μια έπαυλη στο χωριό κάνοντας dolce vita. Ξενυχτούσε τα βράδια πίνοντας αλκοόλ και συνουσιαζόμενος με κάθε λογής γυναίκες, ενώ τα πρωινά κοιμόταν και λιαζόταν πλάι στην πισίνα του. Και, έτσι περνούσαν τα χρόνια. Κι ο Γιάννης ήταν ευτυχισμένος. Από τις διάφορες ερωτικές συντρόφους του άρχισε να μαθαίνει για το θέατρο, τον κινηματογράφο και την ποίηση, αρχίζοντας να σκορπά τα λεφτά του προσπαθώντας να αφήσει κι αυτός το σημάδι του στον κόσμο της τέχνης. Μα δεν τα κατάφερνε! Η μόνη του ασχολία ήταν η συνουσία, το καλό φαγητό και το πολύ ποτό. Μα ήταν ευτυχισμένος!

Ο Γιώργος και ο Χρήστος συνέχισαν να ζουν όπως και πριν: βοηθούσαν τον πατέρα τους και τη μητέρα τους, ενώ πήραν και δυο γυναίκες, παρθένες, που είχαν μεγαλώσει σε ένα κοντινό βουνό, σαν κι αυτούς, μέσα στην ευσέβεια, για να είναι υπάκουες και καλές σὺζυγοι. Ζούσαν όλοι μαζί ευτυχισμένοι στο σπίτι στο βουνό.

Και τα χρόνια περνούσαν...

Μια ημέρα η πόρτα χτύπησε στο μικρό σπίτι του χωριού. Η σύζυγος του Γιώργου άνοιξε την πόρτα κι αντίκρυσε δυο ανθρώπους -έναν άνδρα που έμοιαζε πολύ στον άνδρα της και μια γυναίκα πανέμορφη και λαμπερή μα κουρασμένη σα ξενυχτισμένη- ντυμένους με ακριβά ρούχα, μα ξερακιανούς, βρώμικους και πεινασμένους. Είχαν ξεμείνει από λεφτά και δεν είχαν που αλλού να πάνε...

“Ο Γιάννης είμαι. Είναι μέσα τα αδέλφια μου; Πρέπει να τους μιλήσω!”

Η νεαρή κοπέλα τους έβαλε μέσα στο σπίτι, όπου μαζί με την αδελφή της τους μαγείρεψαν μια ζεστή σούπα. Ο Γιάννης και η κοπέλλα του έφαγαν λαίμαργα και περίμεναν τα αδέλφια του Γιάννη και τους γονείς του να επιστρέψουν από τις δουλειές τους στα κτήματα και τα ζωντανά.

Όταν η πόρτα άνοιξε είχε πια νυχτώσει. Οι δυο γέροντες μετά βίας διέκριναν τις άγνωστες φιγούρες σπίτι τους. Πρώτη κατάλαβε τον Γιάννη η μάννα του κι έτρεξε να τον αγκαλιάσει. Ο πατέρας του φώναξε το παιδί του γεμάτος χαρά και διέταξε τον Γιώργο να σφάξει τον μόσχο τον σιτευτό! Θα εόρταζαν απόψε για την επιστροφή του ασώτου!

Ο Γιώργος πήγε παραξενεμένος να ετοιμάσει το μοσχάρι για τη σφαγή και το μαγείρεμα.
“Γι'αυτόν θα κάνουμε τόσο μεγάλη εορτή; Για εμάς που μείναμε κοντά του τόσα χρόνια, τίποτα;”, σκεπτόταν. Μα, πάντοτε υπάκουος, εκτέλεσε τη διαταγή του πατρός του.

Το βράδυ έγινε μεγάλο γλέντι για να υποδεχθούν τον άσωτο και την κοπέλλα του στο σπίτι!
Ο πατέρας και η μάννα ήταν πανευτυχείς που ο Θεός τους ξανάφερε τον χαμένο υιό τους!
Ο Γιώργος καθόταν μόνος του και ήταν εκνευρισμένος που οι γονείς του δεν είχαν κάνει ποτέ ένα τέτοιο γλέντι για εκείνον, ενώ έριχνε κλεφτές ματιές στην κοπέλλα του Γιάννη: δεν είχε ξαναδεί τέτοιο πλάσμα! Είχε βάψει το πρόσωπό της και τα νύχια της, ενώ το ρούχο της κάλυπτε μόνον τα απολύτως απαραίτητα, αφήνοντας σε κοινή θέα τα πόδια της, τα χέρια της, την κοιλιά της! Τι κέρδισε, λοιπόν, ο Γιώργος που έμεινε πιστός στον πατέρα;
Έβαλε τα κλάμματα! Έτρεξε στην αγκαλιά της συζύγου του και της ζήτησε να προσευχηθούν μαζί. Δεν θα υπέκυπτε στην αμαρτία. Θα ζούσε ευλαβικά, όπως ο πατέρας του.

Στο περιθώριο της εορτής, ο Χρήστος έπιασε την κουβέντα με το Γιάννη. Τον ρωτούσε για το χωριό, για τα όσα έμαθε εκεί.
Κάποια στιγμή ο Γιάννης τον έπιασε σφιχτά από τους ώμους και του είπε με αγάπη στο αφτί:
“Φύγε! Πήγαινε να ζήσεις κι εσύ! Και όταν θα σου σωθούν τα χρήματα έλα, να σου σφάξω εγώ τότε το μόσχο το σητευτό”! Ταπεινωτική η μετάνοια...

Ο Χρήστος τον κοίταξε αποσβολωμένος. Έριξε μια ματιά στη γυναίκα του, μετά μια στη γυναίκα του Γιάννη κι έφυγε τρέχοντας για να φτιάξει τη βαλίτσα του. Θα πήγαινε να ζήσει στο χωριό!

«δια-ΛΟΓΟΣ», ένα περιοδικό φιλοσοφίας

2012-01-17T06:44:00.001-08:00

«Δια-ΛΟΓΟΣ» είναι ο τίτλος του νέου περιοδικού Φιλοσοφίας που κυκλοφορεί με την υποστήριξη των εκδόσεων Παπαζήση. Σύμφωνα με το σημείωμα της συντακτικής επιτροπής, σκοπός του περιοδικού είναι να προάγει τη φιλοσοφική έρευνα και τον διάλογο μεταξύ των ερευνητών της Φιλοσοφίας. Στις σελίδες του δημοσιεύονται επιστημονικά άρθρα, βιβλιοκρισίες και βιβλιοπαρουσιάσεις. Βασικές αρχές του είναι το απροκατάληπτο άνοιγμα προς όλες τις μορφές και τάσεις του φιλοσοφείν, όπως αυτές αποτυπώνονται στην Ιστορία της Φιλοσοφίας μέχρι σήμερα, και η δημοσίευση κειμένων με μοναδικό γνώμονα την επιστημονική τους επάρκεια.

Τη διεύθυνση της έκδοσης έχει ο Δημήτρης Ν. Λαμπρέλλης, καθηγητής Φιλοσοφίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, με συνεκδότες τον Θεοδόση Πελεγρίνη, καθηγητή Φιλοσοφίας, πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών, και τον Ιωάννη Γ. Τζαβάρα, καθηγητή Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης. Επιφανείς καθηγητές της Φιλοσοφίας απαρτίζουν το εξαμελές τιμητικό συμβούλιο του περιοδικού, το οποίο εκδίδεται με τη συνδρομή 11μελούς επιστημονικής επιτροπής πανεπιστημιακών καθηγητών της Φιλοσοφίας.

Το πρώτο τεύχος του περιοδικού θα παρουσιαστεί την Τρίτη 17 Ιανουαρίου, στις 6.00 μ.μ., στη Στοά του Βιβλίου (Πεσμαζόγλου 5). Στην εκδήλωση θα μιλήσουν: Κώστας Γεωργουσόπουλος, συγγραφέας-κριτικός, Παναγιώτης Νούτσος, καθηγητής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, Γιώργος Ξηροπαΐδης, καθηγητής Ιστορίας των Φιλοσοφικών και Αισθητικών Ιδεών στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, και ο συνεκδότης του περιοδικού Θεοδόσης Πελεγρίνης. Τη συζήτηση θα συντονίσει ο διευθυντής έκδοσης του «δια-ΛΟΓΟΥ» Δημήτρης Ν. Λαμπρέλλης.

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=439088&h1=true

Ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα στη σύγχρονη ζωή

2012-01-17T06:42:00.000-08:00

Ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα στην εποχή των ηλεκτρονικών υπολογιστών, στην εποχή των μεγάλων απειλών, στην εποχή της σύγχρονης «τρομοκρατίας»: Η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη προτείνει, για τις 23 Ιανουαρίου (στις 20.30) στο πλαίσιο του Θεατρικού Αναλογίου του Ιωνικού Κέντρου την «Ιουλιέτα των Μάκιντος» του Στέλιου Λύτρα, επιλέγοντας να επιμεληθεί της σκηνοθεσίας και να «διαβάσει» τον ρόλο της Ιουλιέτας.

Εργο γραμμένο το 1991 από τον συγγραφέα και ποιητή που έφυγε από τη ζωή το καλοκαίρι του 1993 - σε ηλικία 41 ετών, καταπιάνεται με το σαιξπηρικό θέμα, δίνοντας στους ήρωες σημερινά πρόσωπα. Η υπόθεση εκτυλίσσεται μέσα στην εφιαλτική ατμόσφαιρα ενός ολοκληρωτικού καθεστώτος οργουελικού τύπου, με ΜΑΤ που συγκρούονται και νεαρούς διαδηλωτές. Η Ιουλιέτα είναι υπάλληλος μιας τεράστιας εταιρείας που τη συνθλίβει καθημερινά, ενώ ο Ρωμαίος ένας καταζητούμενος «τρομοκράτης» που διακινεί ηλεκτρονικά αρχεία με απαγορευμένο υλικό. Το κλειστοφοβικό εσωτερικό αλλά και εξωτερικό τοπίο κυριαρχείται από οθόνες - είτε υπολογιστών, είτε τηλεοράσεων που προβάλλουν συνεχώς δελτία κρατικής προπαγάνδας, σκηνές υπέρτατης βίας και εικόνες πολέμου. Παίζουν ακόμα οι Δημήτρης Λάλος, Γιάννης Λεάκος, Ηλιάννα Μαυρομάτη, Κρις Ραντάνοφ, Βασίλης Χατζηδημητράκης, ενώ στο βίντεο συμμετέχει ο Στέλιος Μάινας.

Το έργο είχε ανέβει για πρώτη φορά το 2000 από το θέατρο Σημείο σε σκηνοθεσία Νίκου Διαμαντή με την Ιωάννα Μακρή στον ρόλο της Ιουλιέτας.

Στο μεταξύ, αυτή την εβδομάδα στο Ιωνικό Κέντρο θα δοθούν σήμερα, Δευτέρα και αύριο, Τρίτη 16 και 17 Ιανουαρίου, δύο ακόμα παραστάσεις.

Απόψε (16/1, στις 21.30) «Ο Αρτονέν Αρτό θυμάται τον Χίλτερ στο Καφέ Ρομάν του Βερολίνου», σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Καντιώτη με τον Νίκο Παντελίδη. Μαζί του επί σκηνής ο Αλέξανδρος Μποτίνης παίζει τσέλο. Βασισμένη στην ανεπίδοτη επιστολή του γάλλου θεωρητικού στον Χίλτερ, ο Τομ Πέκερτ συνέθεσε έναν ιδιαίτερο μονόλογο, στο πνεύμα του Αρτό, που συνδυάζει ακραίες σκέψεις. Θα επαναληφθεί στις 23 και 30 Ιανουαρίου καθώς και στις 6 Φεβρουαρίου. Ωρα έναρξης: 21.30.

Στη συνέχεια, την προσεχή Τρίτη, 17 Ιανουαρίου (στις 20.30), στον ίδιο χώρο θα παρουσιασθεί το έργο της Σόνιας Ζαχαράτου «Ο εχθρός μου». Το κείμενο τοποθετεί κάπου στον κόσμο άνδρες, γυναίκες και παιδιά, ήρωες μιας τρομοκρατικής πράξης. Η συγγραφέας επισημαίνει ότι «γύρω τους, μέσα στην παγωμένη αίθουσα, όπου έχουν εγκλωβιστεί, υπάρχουν όπλα και εκρηκτικά. Μια γυναίκα, με το γιο της στην αγκαλιά, εξαντλημένη από την κούραση, αποκοιμιέται. Ενας άντρας, δίπλα της, την ξυπνά και της μιλά. Είναι ένας από τους δεσμώτες! Τι μπορεί να της λέει; Ποια κατάληξη θα έχει η ομηρεία; Τι θα απογίνουν οι ήρωές μας;». Στο θεατρικό αναλόγιο διαβάζουν η Τιτίκα Βλαχοπούλου (η οποία έχει και τη σκηνοθετική επιμέλεια) και ο Δημήτρης Πετρόπουλος. Φάουτο παίζει η Σοφία Μαυρογενίδου.

Ιωνικό Κέντρο - Θεατρικό Αναλόγιo, Λυσίου 11, Πλάκα. Εισιτήρια 8 και 4 ευρώ. Τηλ. 6977287833 - Μετά το Θεατρικό Αναλόγιο ακολουθεί μουσική βραδιά στο Καφέ του Ιωνικού Κέντρου.
Ιωνικό Κέντρο - Θεατρικό Αναλόγιo, Λυσίου 11, Πλάκα. Εισιτήρια 8 και 4 ευρώ. Τηλ. 6977287833 - Μετά το Θεατρικό Αναλόγιο ακολουθεί μουσική βραδιά στο Καφέ του Ιωνικού Κέντρου.

Νέα Υόρκη: Βυζάντιο και Ισλάμ στο Μητροπολιτικό Μουσείο

2012-01-17T06:40:00.000-08:00

Την εποχή της μετάβασης από τον κόσμο του Βυζαντίου σε εκείνον του Ισλάμ, όπως προέκυψε σε όλες τις νότιες και πλούσιες επαρχίες της αυτοκρατορίας κατά τον 7ο αιώνα, από την Συρία και σε όλη τη Βόρειο Αφρική, διερευνά έκθεση που οργανώνει το Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης από τις 14 Μαρτίου. Περί τα 250 είναι τα εκθέματα που θα παρουσιασθούν στο μουσείο και μεταξύ τους 33 από την Ελλάδα, ύστερα και από την έγκριση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου.

«Βυζάντιο και Ισλάμ. Εποχή Μετάβασης» είναι ο τίτλος της έκθεσης, που θα διαρκέσει ως τις 8 Ιουλίου και μέσα από αυτήν θα εξετασθεί η αλληλεπίδραση Βυζαντίου και Ισλάμ στην ανατολική Μεσόγειο, μεταξύ του 7ου και του 9ου αιώνα. Ακριβώς αυτό το σκεπτικό υπηρετούν τα έργα που δανείζονται από την Ελλάδα και συγκεκριμένα από το Μουσείο Μπενάκη - Ισλαμικής Τέχνης (31 έργα) και από την συλλέκτρια Σταματία Τσολοζίδη - Ζησιάδη (2 έργα). Μέσα από αυτά αποδεικνύεται η επίδραση των νότιων βυζαντινών επαρχιών στην ισλαμική τέχνη και η συνεχιζόμενη επιρροή του ελληνισμού μέσω του Βυζαντίου στην αναδυόμενη ισλαμική παράδοση.

Η έκθεση είναι η πρώτη που εμφανίζει το σύνθετο χαρακτήρα της περιοχής αλλά και την εξαιρετική τέχνη και τον πολιτισμό της, στην εποχή της μετάβασης από τον ένα κόσμο στον άλλο. Γιατί ως το τέλος αυτής της περιόδου η περιοχή θα αποτελούσε πλέον το κέντρο του Ισλάμ. Μέσα από τα αντικείμενα λοιπόν, που συνδέονται με την εξουσία, τη θρησκεία και το εμπόριο θα παρουσιαστεί πώς προσαρμόστηκε η τέχνη σ΄ αυτή την αλλαγή και πώς ενσωματώθηκε στα ισλαμικά πρότυπα. Ακόμη και η εικονομαχία αυτής της περιόδου εξετάζεται στην έκθεση, αναφορικά με τον τρόπο που αντιμετωπίσθηκε από τις χριστιανικές, εβραϊκές και ισλαμικές κοινότητες. Ξεναγήσεις και άλλες εκδηλώσεις πλαισιώνουν την έκθεση, ενώ μεταξύ των χορηγών είναι το Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος.

Να σημειωθεί ότι μόλις τον περασμένο Νοέμβριο εγκαινιάσθηκαν στο Μετροπόλιταν οι νέες αίθουσες τέχνης με 1.000 περίπου εκθέματα των αραβικών περιοχών, Τουρκίας, Ιράν, Κεντρικής και Νότιας Ασίας από τον 7ο ως τον 19ο αιώνα. Περί τις 12.000 έργα ισλαμικής τέχνης μετρά άλλωστε η συλλογή του Μουσείου -ιερά και κοσμικά αντικείμενα- που αντικατοπτρίζουν τη μεγάλη πολυμορφία και την ποικιλία των πολιτιστικών παραδόσεων από την Ισπανία και το Μαρόκο ως την Κεντρική Ασία και την Ινδία.

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=438932&h1=true

Η ελληνική ναυσιπλοΐα σε… μικρογραφία

2012-01-17T06:38:00.000-08:00

Στις μέρες μας ένα ταξίδι στα κύματα της Ιστορίας με γαλέρες και ιστιοφόρα από τον 15ο π.Χ. αιώνα ως το 19ο αι. μ. Χ. δεν συνηθίζεται εύκολα και σίγουρα δεν είναι εφικτό να γίνει με πλοία κανονικού μεγέθους_ εκτός και αν αναλάβει την κατασκευή τους το Χόλιγουντ σε ταινίες όπως το «Master and Commander» του Πίτερ Γουίρ.

Μπορεί όμως να γίνει ένα ταξίδι με αντίγραφα - μινιατούρες πλοίων που ανά τους αιώνες υπήρξαν σταθμοί στην εξέλιξη της ναυσιπλοίας. Και αυτό ακριβώς συμβαίνει στις μέρες μας στο Ελληνικό Μουσείο της ελληνικής κοινότητας στη Βικτώρια της αυστραλέζικης Μελβούρνης όπου φιλοξενείται έκθεση μικροναυπηγημένων μοντέλων ιστορικών πλοίων από το 1500 π.Χ. ως το 1850 μ.Χ. Η έκθεση εγκαινιάσθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου του 2011 και θα ολοκληρωθεί στις 26 του προσεχούς Φεβρουαρίου.

Τα 15 αντικείμενα που εκτίθενται είναι έργο ζωής ενός καλού γνώστη της μικροναυπηγικής, του κ. Ευάγγελου Γρυπιώτη, ενώ η έκθεση υπήρξε μια αρμονική συνεργασία του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού και του επιχειρηματία της Μελβούρνης κ. Χάρη Σταμούλη που συνεχίζει την προβολή του ελληνικού στοιχείου στο Ελληνικό Μουσείο «Ναυσικά Σταμούλη» που ιδρύθηκε από τον πατέρα του Σπύρο Σταμούλη.

«Δεν είναι απλώς ένα πολιτισμικό γεγονός για τη Βικτώρια αλλά επίσης αποτελεί μια εξαιρετική ευκαιρία για τους κατοίκους της Βικτώριας να επισκεφθούν μια έκθεση που δίνει έμφαση στους σημαντικούς τομείς της ναυπηγικής, της ιστορίας, της εθνολογίας, της μυθολογίας, της οικονομίας και της δημοκρατίας» επεσήμανε ο υπουργός Υγείας της πολιτείας Βικτώρια κ. Ντέιβιντ Ντέιβις ο οποίος έχει σπουδάσει ιστορία της Τέχνης.

Γεννημένος στη Νίκαια του Πειραιά, ο Ευάγγελος Γρυπιώτης αγάπησε την θάλασσα από πολύ νωρίς στην ζωή του. Το ενδιαφέρον του για την Ιστορία και την συλλογή ιστορικών βιβλίων υπήρξε ο σημαντικότερος παράγοντας για την σχολαστική ενασχόλησή του με τις μικροκατασκευές παρότι το επάγγελμά του ήταν μέχρι πρότινος προπονητής - γυμναστής. Η πρώτη του κατασκευή ,ένα ομοίωμα βυζαντινού δρόμονα ερέθισμα για την οποία ήταν η ιστορία της εκσρατείας του Νικηφόρου Φωκά εναντίον των Αράβων για την απελευθέρωση της Κρήτης, έγινε στα τέλη της δεκαετίας του 1980. «Για την κατασκευή ενός ομοιόματος απαιτούνται κατά μέσο όρο 20 μήνες αφού προηγηθεί πρώτα πολύχρονη μελέτη» ανέφερε στο Βήμα ο κ. Γρυπιώτης, ο οποίος υπήρξε επίσης κατασκευαστής της μινιατούρας μιας σκούνας που χρησιμοποιείται στην τελευταία ταινία του Γιάννη Σμαραγδή «Ο Θεός αγαπάει το χαβιάρι» με θέμα τον βίο και την πολιτεία του Ιωάννη Βαρβάκη.

Εδώ και ενάμιση χρόνο ο Ευάγγελλος Γρυπιώτης ασχολείται σχεδόν αποκλειστικά με το πάθος του. Ενα από τα τελευταία εγχειρήματά του είναι η επιμέλεια του βιβλίου - λευκώματος «Ελληνική Ναυτιλεία» που εκδόθηκε από τα ΕΛΤΑ στο πλαίσιο έξι νέων γραμματοσήμων που απεικονίζουν πλοία ανάμεσα στα 1500 π.Χ. μέχρι τον 11ο αιώνα (θα ακολουθήσει μια ακόμη σειρά γραμματοσήμων που θα περιλαμβάνει πλοία της περιόδου 1453- 1880). Το μικρό, προσωπικό λιμάνι του κ. Γρυπιώτη περιέχει 20 ρέπλικες ιστορικών πλοίων τα οποία αιώνες πριν διέσχιζαν τις θάλασσες.

«Η συναισθηματική ταύτιση του Ελληνα με την θάλασσα αποτυπώνεται με τρόπο συγκινητικό στα έργα του Γρυπιώτη τα οποία είναι έκφραση ουσιαστικής γνώσης των ιστορικών πηγών αλλά και μιας βαθιάς αγάπης του δημιουργού για τα "ξύλινα σκαριά" και τον πολιτισμό που εκφράζουν» ανέφερε ο πρόεδρος του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού καθηγητής κ. Γεώργιος Μπαμπινιώτης. «Τα πλοία του Γρυπιώτη έχουν φτάσει ως εδώ για να προσφέρουν στον επισκέπτη ένα ταξίδι στον πολιτισμό μας, αφού στην ιστορία της ναυσιπλοϊας μας εμπεριέχεται η ίδια η ιστορία του ελληνισμού».

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=439082

Επτά από τα καλύτερα ιταλικά εστιατόρια της πόλεως των Αθηνών

2012-01-14T11:05:00.000-08:00

Τον τελευταίο καιρό τα ιταλικά εστιατόρια ανοίγουν το ένα μετά το άλλο, φέρνοντας την γειτονική (και γευστικότατη) αυτή κουζίνα ακόμη πιο κοντά μας. Capanna, Fabrizio's, Malconis είναι μόλις τρία από τα ιταλικά που άνοιξαν το τελευταίο διάστημα στην καρδιά της Αθήνας, δείχνοντας πώς, μάλλον στην Ελλάδα, ναι μεν αγαπάμε τους γείτονές μας, αλλά δεν είναι αυτός ο βασικός λόγος που μας ωθεί έξω από την πόρτα ενός ιταλικού εστιατορίου.

Χωρίς να το "προσπαθεί και πολύ" η ιταλική κουζίνα μας κάνει να εκτιμήσουμε το ελαιόλαδο, τη ντομάτα, το τυρί, το κρασί και φυσικά τα ζυμαρικά και τη pizza μέσα από μια εκλεκτική απλότητα που οι Ιταλοί ξέρουν να παίζουν στα δάχτυλα. Είναι κάτι το διαφορετικό (και πολλές φορές οικονομικότερο) από τα κλασσικά ελληνικά εστιατόρια που έχουμε χορτάσει.

Το cosmo ρώτησε, δοκίμασε και προτείνει 7 από τα καλύτερα εστιατόρια που θα σε μεταφέρουν -τουλάχιστον νοητικά και γευστικά- μέχρι τα ιταλικά σοκάκια.

1. Coza Nostra, (Αγίας Θέκλας 5, Μοναστηράκι, 210331090)

Αν δεν έχεις πάει στο παρακάτω εστιατόριο αλλά έχεις δει την ταινία "Ο Νονός", σίγουρα θα μπεις αμέσως στο κλίμα. Στο στενάκι της Αγίας Θέκλας, σε ένα ιδιαίτερα δελεαστικό ντεκόρ που που αναβιώνει τις τρατορίες της Νέας Υόρκης, θα γευτείς ιδιαίτερα νόστιμα ορεκτικά και κρεατικά, αλλά και τρομερή ποικιλία σε πιάτα ζυμαρικών, παρόλο που στο τέλος ίσως καταλήξεις στην κλασική spaghetti amatriciana.

Βοnus: Το feeling και η διακόσμηση. Α, και το πιάτο linguini Amalfiana που θα σε εκπλήξει ευχάριστα.

2. DA LU (Δηληγιάννη 56, Κεφαλάρι, 210 8089988, και Λεωφ. Πεντέλης 77-79, 15233, Χαλάνδρι 2106892430)

Χαλάνδρι, Μύκονος και Κεφαλάρι: Εκεί θα βρεις τα πρώτα ιταλικά εστιατόρια που καθιέρωσαν το σέρβις των ζυμαρικών με θαλασσινά σε τηγάνια.

Η συγκεκριμένη ιταλική κουζίνα, εξειδικευμένη σε ό,τι σχετίζεται με ψάρι, θα ικανοποιήσει στο έπακρο και τους πιο απαιτητικούς (που έχουν σκοπό να πληρώσουν και κάτι παραπάνω). Spaghetti με αστακό, πένες με καραβίδες και ριζότο με μελάνι σουπιάς είναι τρία τα καλύτερα πιάτα τους, ενώ τα πρωτότυπα είδη pasta όπως spugnie, mafalde, cordelle, calamaretti, αλλά και η τεράστια ποικιλία κρασιών από όλο τον κόσμο ολοκληρώνουν το τραπέζι σου.

Bonus: Φέρνει μια γεύση από θάλασσα, ακόμη και αν απέχει αρκετά χιλιόμετρα από αυτή (εξαιρείται το κατάστημα της Μυκόνου!)

3. Gallo Nero ( Λεωφόρος Αλεξάνδρας 10, 210 8894500)

O "μαύρος κόκκορας" (όπως μεταφράζεται το όνομα του εστιατορίου), άνοιξε τις πόρτες του στο ισόγειο του ξενοδοχείου Park πριν από περίπου ένα χρόνο και ήδη έχει καθιερωθεί μεταξύ των fans της ιταλικής κουζίνας.

Τις γευστικές επιλογές επιμελείται ο Chef Gian Luca Barlucci (γνωστός από το Bandanna της Μυκόνου), ενώ η ποικιλία κρασιών από την Τοσκάνη, αλλά και οι προσιτές τιμές τους, θα σε αφήσουν ικανοποιημένο. Δες τον on-line κατάλογο και πάρε μια mini- γεύση πριν πας.

Bonus: Η "μυστική" συνταγή της ζύμης πίτσας. Πραγματικά από τις πιο γευστικές που έχω δοκιμάσει. Extra bonus οι πολύ καλές τιμές.

4. Peccati di Gola (Kύπρου 50, Γλυφάδα, 210-89.81.511)

Κόρες του φημισμένου ιταλικού ζεύγους Βιντζέντσο και Ντία Σιτζίλο, που τις δεκαετίες του '80 και του '90 έγινε (κάτι παραπάνω από) γνωστό σε Μύκονο και Αθήνα -με εστιατόρια όπως τα Dolce Vita, η Ταλίτα και η Ναόμι φαίνεται πως κληρονόμησαν το γονίδιο της μαγειρικής τέχνης. Πρόκειται για μια ζεστή, τυπική ιταλική τρατορία που μοιράζεται μαζί μας τις αμαρτίες της γεύσης (όπως αποκαλύπτει το όνομά της, Peccati di Gola).

Η pizza Crudo, pera e gorgonzola, με μοτσαρέλα, γκοργκοντζόλα, προσούτο και αχλάδι, είναι το πιάτο που θα θυμάσαι πολλές μέρες (και θα αναπολείς τις "δύσκολες ώρες" που θα νιώθεις μια έντονη λιγούρα στη δουλειά).

Βοnus: Θα φας αυθεντικά μακαρόνια al dente.

5. Capanna (Πλουτάρχου 38 και Χάρητος, Κολωνάκι, 2107241777 )

Απλές γεύσεις που δένουν αρμονικά, χωρίς γευστικές υπερβολές, αλλά και μια minimal διακόσμηση είναι τα κύρια χαρακτηριστικά στο all-day pizza n pasta εστιατόριο που άνοιξε πριν λίγους μήνες στο Κολωνάκι. Το πιάτο ραβιόλι με πατάτα και ricotta προτείνεται από τον σεφ ανεπιφύλακτα. Η αγαπημένη γεύση των Νοτίων της Ιταλίας, τα ζυμαρικά με κόκκινη σάλτσα, μελιτζάνα και mozzarella, αξίζουν μια δοκιμή.

Bonus: Η pizza με λιωμένη mozzarella, φρέσκια ντομάτα και salami picante, πάνω σε λεπτή ζύμη, θα ενθουσιάσει ακόμα και όσους δεν είναι και πολύ υπέρ των αλλαντικών.

6. Pecora Nera (Σεβαστουπόλεως 158, Αμπελόκηποι, 210 6914183)

Το ιταλικό bar- restaurant με την υπογραφή του ηθοποιού Φίλιππου Σοφιανού δεν προκαλεί το ενδιαφέρον μόνο με το όνομά του (Pecora Nera = μαύρο πρόβατο), αλλά και με τα γευστικά του επιτεύγματα. Συνδυάζει τη χαλαρή ατμόσφαιρα με γνήσιες ιταλιάνικες γεύσεις με μια μεγάλη ποικιλία από antipasti, αλλά και σαλάτες για όλα τα γούστα.

Βοnus: Τα πιάτα με ταλιατέλες αλλά και η la vera carbonara με πανσέτα και αυγό. Από τις πιο πετυχημένες γεύσεις.

7. Scala Vinoteca (Σίνα 50 και Αναγνωστοπούλου, Κολωνάκι, 210 3610041)

Η πρόταση αυτή προορίζεται για όσους θέλουν να συνδυάσουν τις ιταλικές γεύσεις με τόσο με άλλες, διεθνείς, όσο και με ένα ποτήρι καλό κρασί.

Τα πιάτα είναι χωρισμένα σε 4 κατηγορίες ανάλογα με την τιμή τους, ενώ η ποικιλία κρασιών είναι τόσο μεγάλη που ίσως χρειαστείς βοήθεια από τον πρόθυμο σερβιτόρο που θα σε βοηθήσει.

Bonus: Ο συνδυασμός ποικιλίας κρασιού αλλά και γεύσεων από όλον τον κόσμο, όχι μόνο ιταλικών. Αν δεν τιμήσεις λοιπόν κάποια spaghetti, προτίμησε την πατατοσαλάτα, τη σαλάτα με σύκο και τις μπρουσκέτες ταρτάρ σολωμού.

http://www.cosmo.gr/Lifestyle/exodos/Gia_fagito/epta-apo-ta-kalutera-italika-estiatoria-ths-athhnas.1574943.html

Οι 10 µεγαλύτερες αρχαιολογικές ανακαλύψεις στην Ελλάδα το 2011

2012-01-10T02:01:00.000-08:00

Η αρχαία ιστορία γράφτηκε σε διάρκεια αιώνων, η αναζήτηση όµως των τεκµηρίων της δεν είναι κάτι που ακολουθεί χρονολογική σειρά ούτε κατευθύνεται από τις βουλές των επιστηµόνων, που άλλοτε µπορεί να πασχίζουν επί χρόνια για ένα εύρηµα χωρίς επιτυχία, άλλοτε – τύχη αγαθή – να το ανακαλύπτουν και άλλοτε να είναι ένα απρόσµενο αλλά σπουδαίο γεγονός.

Σε κάθε περίπτωση, βέβαια, η οικονοµική δυσπραγία στενεύει τα περιθώρια της αρχαιολογικής έρευνας, άρα και των αποτελεσµάτων, κάτι που δεν είναι κρυφό ότι συµβαίνει τα τελευταία χρόνια. Αλλά παρά τους περιορισµούς αυτούς σηµαντικές αρχαιολογικές ανακαλύψεις υπήρξαν σε όλη τη χώρα µε ευρήµατα που θα µπορούσαν να στηρίξουν ολόκληρα µουσεία. Ενα έργο τεράστιο σε πλούτο και σηµασία, που διευρύνει τη γνώση του παρελθόντος αλλάζοντας σε κάποιες περιπτώσεις και τα ως τώρα ισχύοντα. Η Ελλάδα είναι πρώτη στον τοµέα αυτόν και η απόδειξη ακολουθεί.

Η επιλογή των δέκα σηµαντικών ανακαλύψεων που παρουσιάζει «Το Βήµα» θα µπορούσε κάλλιστα να διευρυνθεί σε 20 ή και περισσότερα, γι’ αυτό και η κατάταξη δεν έχει γίνει µε σειρά σπουδαιότητας. Αυτό θα το κάνει η µελέτη τους και ο χρόνος.
1. Ξύλινο ειδώλιο 2.500 χρόνων
Ειδώλιο γυναίκας που κατασκευάστηκε από ξύλο πριν από 2.500 χρόνια αλλά έφθασε ατόφιο ως σήµερα έφεραν στο φως οι αρχαιολόγοι στο ιερό της Αρτέµιδος στη Βραυρώνα. Το εύρηµα είναι εντυπωσιακό, δεδοµένου ότι το ξύλο σπανιότατα διατηρείται µέσα στον χρόνο, αν και η περιοχή της Βραυρώνας λόγω του υγρού εδάφους της συντελεί σε αυτό. Η ανακάλυψη έγινε κατά τις εργασίες κατασκευής αποστραγγιστικού φρέατος στον αρχαιολογικό χώρο, όπου εντοπίστηκε άγνωστος αποθέτης του ιερού. Μαζί µε την πεπλοφόρο µορφή µε την περίτεχνη, βοστρυχωτή κόµµωση αποκαλύφθηκαν δύο ξύλινες σόλες υποδηµάτων µε τη διακόσµησή τους από εγχάρακτα µοτίβα, ξύλινα τµήµατα αγγείων, όπως επίσης δύο χάλκινα κάτοπτρα και άλλα αντικείµενα, όλα του 5ου αιώνα π.Χ.

2. Μινωική ιερογλυφική γραφή
Μια τετράπλευρη σφραγίδα από βαθυκόκκινο ίασπη που φέρει χαραγµένα επάνω της σηµεία της µινωικής ιερογλυφικής γραφής αποτελεί το µοναδικό ως τώρα εύρηµα της αρχαιότερης γραφής των Μινωιτών στη ∆υτική Κρήτη. Η σφραγίδα βρέθηκε σε µινωικό «ιερό κορυφής» του όρους Βρύσινα σε υψόµετρο 858 µέτρων και µαζί της περισσότερα από 800 ανθρωπόµορφα ειδώλια και πολλά άλλα αναθήµατα που χρονολογούνται στην Παλαιοανακτορική περίοδο (1900-1700 π.Χ.) ως την αρχή της Νεοανακτορικής (1700-1500 π.Χ.).

Η ανασκαφή συνεχίζεται, ήδη όµως οι αρχαιολόγοι κυρία Ιρις Τζαχίλη και Ελένη Παπαδοπούλου θεωρούν ότι ο Βρύσινας είναι το σηµαντικότερο ιερό κορυφής για τη ∆υτική Κρήτη.

3. Συνοδεία στον θάνατο
Ανθρωποι που τάφηκαν µε τα ζώα τους ολόγυρά τους! Το εύρηµα προήλθε από τη Μαυροπηγή της Εορδαίας, όπου αποκαλύφθηκε µικρό νεκροταφείο του 6ου αιώνα π.Χ. µε ενταφιασµούς 11 ανθρώπων και 16 ζώων – άλογα, σκύλοι, βοοειδή και ένας χοίρος – τα οποία είχαν τοποθετηθεί περιµετρικά των ανθρώπινων ταφών. Η ιδιαιτερότητα του νεκροταφείου, όπως είπε η ανασκαφέας δρ Γεωργία Καραµήτρου-Μεντεσίδη, συνίσταται στο γεγονός ότι είναι η πρώτη φορά που εντοπίζεται στην περιοχή της Κοζάνης και των Γρεβενών αυτό το έθιµο.

Οι άνδρες είχαν ταφεί µε τα σιδερένια τους µαχαίρια και αιχµές δοράτων, ενώ τρεις γυναίκες έφεραν χάλκινα σκουλαρίκια, καθώς και χάλκινα βραχιόλια στους βραχίονες αλλά και στα κάτω άκρα.

4. Θεός ή αυτοκράτορας
Μαρµάρινο, σε µέγεθος λίγο µεγαλύτερο από το φυσικό, το άγαλµα που αποκαλύφθηκε στο Μικρό Θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου ενώ γίνονταν εργασίες στον περιβάλλοντα χώρο του µνηµείου έρχεται από τους αυτοκρατορικούς ρωµαϊκούς χρόνους για να επιβεβαιώσει την ισχύ και την αξία της κλασικής πλαστικής παράδοσης µέσα στους αιώνες. Πρόκειται για ένα εξαιρετικής ποιότητας αντίγραφο έργου του 4ου αιώνα π.Χ. από το εργαστήρι του µεγάλου αργείου γλύπτη Πολύκλειτου το οποίο παρίστανε τον θεό Ερµή και αγαπήθηκε τόσο που να επαναληφθεί αργότερα από πολλούς καλλιτέχνες. Εικάζεται µάλιστα ότι φιλοτεχνήθηκε πιθανόν τον 2ο αιώνα µ.Χ. , όταν ο αυτοκράτορας Αδριανός επισκέφθηκε την Επίδαυρο
5. Η αρχαιότερη ευρωπαϊκή επιγραφή
Είναι η αρχαιότερη επιγραφή που έχει βρεθεί σε ευρωπαϊκό έδαφος και είναι ελληνική. Πρόκειται για την επιγραφή µιας πήλινης πινακίδας σε Γραµµική Β που γράφηκε πριν από 3.500 χρόνια και βρέθηκε στην Ικλαινα της Μεσσηνίας από τον αρχαιολόγο κ. Μιχάλη Κοσµόπουλο, ο οποίος ανασκάπτει ένα µυκηναϊκό µέγαρο µε πελώριους αναληµµατικούς τοίχους, τοιχογραφίες και αποχετευτικό σύστηµα. Η χρονολόγηση της πινακίδας πολύ πριν από τις ως τώρα γνωστές αλλάζει πολλά δεδοµένα στη γνώση µας για τη χρήση της Γραµµικής Β αλλά και για την εξάπλωση της γραφής.

6. Το μάτι του Τουταγχαµών
Ενα µικρό, χρυσό αντικείµενο που αναπαριστά ένα ανθρώπινο µάτι πανοµοιότυπο µε αυτό της χρυσής, νεκρικής µάσκας του Τουταγχαµών βρέθηκε µέσα σε ταφικό πίθο στη νεκρόπολη της Αρχαίας Ελεύθερνας στην Κρήτη. Σε φυσικό µέγεθος και µε το χαρακτηριστικό «αιγυπτιακό µπλε» ολόγυρά του, φοριόταν ως επιστήθιο κόσµηµα από µία εκ των τριών γυναικών του οικογενειακού τάφου του 8ου-7ου αιώνα π.Χ., όπως είπε ο ανασκαφέας, καθηγητής κ. Νίκος Σταµπολί δης. Αλλά και το ένδυµα της γυναίκας ήταν καταστόλιστο από χρυσά ελάσµατα, ενώ στον ίδιο πίθο υπήρχε µαζί µε άλλα αντικείµενα και µια µεγάλη χάντρα από ορεία κρύσταλλο µε χαραγµένο πλοίο µε τετράγωνο πανί σαν αυτά που ταξίδευαν στον Νείλο.

7. Οικογενειακή υπόθεση
Θολωτοί, οικογενειακοί τάφοι που χρησιµοποιήθηκαν για πολλές γενιές (από τον 10ο ως τον 8ο αιώνα π.Χ.) ήρθαν στο φως στην περιοχή της Χλόης Βελεστίνου µε πλούσια κτερίσµατα αλλά ακόµη και ορισµένους από τους νεκρούς στη θέση τους. Κοσµή µατα και άλλα αντικείµενα, όπως τριχολαβίδες και τσιµπιδάκια για καλλωπισµό, όπλα (σιδερένια ξίφη µε λαβές από αλάβαστρο, µαχαιρίδια και εγχειρίδια), χάλκινες φιάλες, που χρησίµευαν ως αγγεία πόσης, συνόδευαν τους νεκρούς, όπως είπε η αρχαιολόγος κυρία Αργυρούλα ∆ουλγέρη-Ιντζεσίλογλου. Αυτοί οι κυκλικοί τάφοι αποτελούν τµήµα του µεγάλου νεκροταφείου των αρχαίων Φερρών και, καθώς σήµερα πλέον βρίσκονται δίπλα στη νέα Εθνική oδό, έξι από αυτούς θα γίνουν επισκέψιµοι.
8. Ο χάλκινος Μινωίτης
Χάλκινο ειδώλιο στην τελετουργική «στάση του αποσκοπείν», που χρονολογείται στο 1600 π.Χ., σφραγίδες, κοσµήµατα, τελετουργικά αγγεία, όπλα, χρυσό έλασµα (1700 π.Χ.) µε χαραγµένο επάνω του µινωικό πλοίο βρίσκονται µεταξύ των ευρηµάτων της ανασκαφής στη Ζώµινθο του Ψηλορείτη. Αυτό το ιδιότυπο µινωικό κέντρο πάνω στα βουνά, που δεν ήταν απλώς ένας σταθµός προς το Ιδαίο Αντρο ούτε µόνον ο προµηθευτής της Κνωσού σε µαλλί και άλλα ζωικά προϊόντα και που όµοιό του δεν έχει ανασκαφεί ως τώρα στην Κρήτη, ανοίγει νέους δρόµους για την έρευνα και τη µελέτη της διάρθρωσης του µινωικού κόσµου, όπως λέει η αρχαιολόγος κυρία Εφη Σαπουνά-Σακελλαράκη .

9. Ενα νησί γεμάτο Κούρους
Κούροι σµιλεµένοι σε παριανό µάρµαρο έρχονται στο φως κατά τµήµατα – κυριολεκτικώς – στο ιερό του Απόλλωνα που βρίσκεται στην έρηµη σήµερα νησίδα ∆εσποτικό κοντά στην Αντίπαρο. Κατεστραµµένοι (άγνωστο για ποιον λόγο) ή τεµαχισµένοι επίτηδες προκειµένου να χρησιµοποιηθούν ως δοµικά στοιχεία σε εποχές µεταγενέστερες της Αρχαϊκής, οπότε φιλοτεχνήθηκαν, βρέθηκαν από τον αρχαιολόγο κ. Γιάννο Κουράγιο άλλοτε στο κατώφλι θύρας, άλλοτε εντοιχισµένοι σε τοίχο κτιρίου του ιερού και άλλοτε «χτισµένοι» στον περίβολο ενός σύγχρονου µαντριού! Περί τα 60 τµήµατα γλυπτών έχουν εντοπισθεί ως τώρα και µεταξύ τους πέντε κεφαλές Κούρων, µία Κόρης, περισσότεροι από δέκα κορµοί και περί τις 30 βάσεις για γλυπτά.
10. Ενα ιερό για την Αρτεμη
Ο µεγαλύτερος ίσως σε µέγεθος αρχαίος ναός στην Κρήτη εντοπίστηκε στην κορυφή του λόφου Κεφάλα στην περιοχή των Γουρνών. Σύµφωνα µε τον αρχαιολόγο κ. Νίκο Παναγιωτάκη, ο ναός ήταν αφιερωµένος στην Αρτέµιδα Σκοπελίτιδα και είχε διαστάσεις 52Χ19,60 µέτρα. Σήµερα σώζονται ελάχιστα κατάλοιπα, κατά τον ίδιο όµως υποδεικνύουν την ύπαρξη σπουδαίου λατρευτικού κέντρου που ήταν άγνωστο ως τώρα από τις αρχαίες πηγές (αν και ο Παυσανίας αναφέρει κάποιο ιερό αφιερωµένο στην Αρτεµη). Το ιερό ανήκε πιθανώς στη Χερσόνησο, που η στενή σχέση της µε τη θεά Αρτεµη µαρτυρείται από διάφορες πηγές.

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=437740&h1=true

Τη Σµύρνη µπορείς να την έχεις πάντα µαζί σου

2012-01-10T02:00:00.000-08:00

Η πρεμιέρα του ντοκυμαντέρ «Σμύρνη: Η καταστροφή του κοσμοπολιτισμού (1900-1922)» θα γίνει τη Δευτέρα 23 Ιανουαρίου στο Αμφιθέατρο του Μουσείου Μπενάκη στην οδό Πειραιώς.

Θα προβάλλεται καθημερινώς στο Αμφιθέατρο του Μουσείου Μπενάκη στην οδό Κουμπάρη.

Η ομότιτλη έκθεση θα φιλοξενείται στην Αίθουσα Ευρυδίκης Κωστοπούλου (οδός Κουμπάρη).

Πληροφορίες: www.benaki.gr.

Νεκρός στο διαμέρισμά του βρέθηκε ο πρώην Επίσκοπος Νύσσης Ελευθέριος

2012-01-06T08:37:00.000-08:00

Τραγικό θάνατο βρήκε σήμερα τα ξημερώματα ο 83χρονος πρώην Επίσκοπος Νύσσης Ελευθέριος στο σπίτι του στον Άγιο Παντελεήμονα. Ο 83χρονος που παλιότερα εργαζόταν στο Οικουμενικό Πατριαρχείο βρέθηκε νεκρός , με ένα μαντίλι στο στόμα., μέσα στο διαμέρισμά του, στην οδό Κοδρικτόνος 10. Στο διαμέρισμα δε φαίνεται να υπάρχουν ίχνη διάρρηξης. Όμως από την άλλη πλευρά το σπίτι ήταν αναστατωμένο κι από τις πρώτες έρευνες των αξιωματικών του Τμήματος Εγκλημάτων Κατά Ζωής προκύπτει ότι οι άγνωστες δράστες φαίνεται να έχουν αρπάξει σταυρούς, εγκόλπια πιθανόν χρυσοποίκιλτα και αλλά αντικείμενα. Σύμφωνα με τα πρώτα στοιχεία από την ιατροδικαστική εξέταση από τον κ Φίλιππο Κουτσάφτη ο θάνατος του πρώην Επισκόπου Νύσσης , ο οποίος τα τελευταία χρόνια ιερουργούσε και στο ναό της Παναγίας της Ελευθερώτριας στην Πολιτεία , προήλθε από ασφυξία. Οι δράστες φέρεται να τον έδεσαν και να τον φίμωσαν για να προχωρήσουν εύκολα στην ληστεία, όμως φαίνεται ότι ο άτυχος ιερωμένος δεν άντεξε. Οι αξιωματικοί , λόγω της έλλειψης ιχνών διάρρηξης, εστιάζουν το ενδιαφέρον τους σε άτομα που επισκέπτονταν το τελευταίο χρονικό διάστημα τον ιερωμένο.
Ο Ελευθέριος Κατσαΐτης γεννήθηκε στην Πάτρα το 1929. Αποφοίτησε από την Θεολογική σχολή της Χάλκης το 1962. Διάκονος χειροτονήθηκε το 1951 και Πρεσβύτερος το 1956. Στις 6 Φεβρουαρίου 1987 χειροτονήθηκε τιτουλάριος Επίσκοπος Νύσσης, Βοηθός Επίσκοπος της Αρχιεπισκοπής Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας. Είχε διατελέσει την περίοδο 1986-1989 μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Εστίας Θεολόγων Χάλκης.

http://www.tovima.gr/society/article/?aid=437703

Στο φως προτομή του βασιλιά της Στρατονίκειας

2012-01-05T14:16:00.000-08:00

Εχει ύψος ενάμιση μέτρα, φέρει διακόσμηση με κεφαλές ταύρων και τη φιγούρα μιας θεάς

Μία ανάγλυφη προτομή ηγεμόνα της Ελληνιστικής εποχής έφεραν στο φως οι ανασκαφές στην αρχαία Στρατονίκεια, κάποτε μεσόγεια πόλη της Καρίας και σήμερα στο χωριό στο χωριό Εσκιχισάρ της Τουρκίας στην επαρχία Μουγκλά. Η προτομή έχει ύψος σχεδόν ενάμιση μέτρα και φέρει διακόσμηση με κεφαλές ταύρων καθώς και τη φιγούρα μιας θεάς.

Οπως είπε μάλιστα ο επικεφαλής της ανασκαφής Δρ Μπιλάλ Σογκούτ, καθηγητής αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Πουμάκαλε «αυτές οι απεικονίσεις ταύρων ταύρων στην προτομή υποδηλώνουν πλούτο και δύναμη». Στην ίδια περιοχή άλλωστε είχε ανακαλυφθεί τον περασμένο Ιούλιο ένα τμήμα ανάγλυφου που απεικονίζει σκηνή αρματοδρομίας.
Οι αρχαιολόγοι εξάλλου ανακάλυψαν έναν δρόμο της αρχαίας πόλης, που ξεκινά από μία πύλη του τείχους ενώ κατά μήκος του δρόμου εντοπίσθηκαν στήλες. Η εκατονταμελής ομάδα κατά τη διάρκεια της επτάμηνης ανασκαφής της έχει φέρει στο φως ως τώρα περί τα 460 αρχαία αντικείμενα, τα οποία βρίσκονται στο μουσείο του Μουγκλά και η χρονολόγησή τους φθάνει ως τη Βυζαντινή εποχή. Να σημειωθεί ότι η Στρατονίκεια ιδρύθηκε από τους Σελευκίδες τον 3ο π. Χ. αιώνα, οι περισσότεροι ιστορικοί μάλιστα θεωρούν ως πιθανό θεμελιωτή της τον Αντίοχο Α'. Καθοριστική άλλωστε είναι η αναφορά του Στέφανου Βυζάντιου ότι η πόλη ονομάστηκε έτσι προς τιμή της Στρατονίκης, συζύγου του Αντιόχου Α΄.

Ο νεότερος οικισμός, το Εσκιχισάρ αναπτύχθηκε πάνω στην αρχαία πόλη, γεγονός που δυσχέρανε τις αρχαιολογικές έρευνες. Το 1958 πάντως το χωριό εκκενώθηκε μετά την καταστροφή του από σεισμό.

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=437349&h1=true

Αναφορά στα Κάλαντα των Ελλήνων

2012-01-04T17:46:00.000-08:00

Του Γιώργη.

Το ποιητικό είδος των Καλάντων, οποιαδήποτε κι αν υπήρξε η ιστορική του αρχή, αναφέρεται σε μία σημαντική μορφή πηγαίας λαϊκής δημιουργίας, μαρτυρία κι ανάγνωση της εκκλησιακής λειτουργίας, ως πολύμορφου κοινωνικού γεγονότος.

Τα κάλαντα, αναπτύσσονται πρώτα απ' όλα σε μια θεολογική προοπτική, της οποίας ο χαρακτήρας είναι κατ' εξοχήν διδακτικός. Η λειτουργία τους συμφωνεί με την εικονολογική εκφραστική της εκκλησίας, ώστε να αποτελούν παιδαγωγό ικανό περί τα ευαγγελικά και τα δογματικά, όπως ακριβώς οι εικόνες κατά τον μέγα Βασίλειο, γίνονται τα βιβλία των αγραμμάτων. Σε ορισμένες δε περιπτώσεις, όπως παραδείγματος χάριν στα κάλαντα Κοτυώρων Πόντου, Άναρχος Θεός, τόσο η ποιητική κατ' αλφάβητον σύνθεση, όσο και η θεολογική τους αναφορικότητα, μαρτυρούν κείμενα δουλεμένα σε βάσεις ΄΄συστηματικές΄΄, που είχαν σίγουρα ως σκοπό τους και την δογματική παιδαγωγία της εκκλησιαστικής κοινότητας. Ακόμα περισσότερο, φαίνεται, πως όσο κι αν η γλώσσα των καλάντων είναι εκείνη των απλών ανθρώπων, οι λογιότερες γλωσσικές μορφές, είτε επιβεβαιώνουν την παιδευτική τους διάσταση, είτε φανερώνουν την ξεχωριστή σημασία, που η διδασκαλία της Εκκλησίας κατείχε στην καθημερινή ζωή των πιστών. Δεν μας δίνουν τον Χριστό μονάχα μες την απλότητά του, αλλά και μες το θάμβος του Μυστηρίου της θείας Οικονομίας: Άναρχος αρχήν λαμβάνει και σαρκούται ο Θεός, ο Αγέννητος γεννάται εις την φάτνην ταπεινός. Ο λαός ποτνιάται της παλιγγενεσίας τραγουδώντας την παραμονή της γιορτής τα κάλαντά του, είτε απλά είτε λογιότερα, έχοντας ωστόσο στραμμένο πάντοτε τον προσανατολισμό του, στην ποιητική παράδοση της Εκκλησίας και ειδικότερα στους κανόνες της εορτής των Χριστού γεννών. Οπότε η θεολογική όψη των ασμάτων αυτών είναι η επί το λαϊκότερον απόδοση των ιερών κειμένων, κι αυτό τους δίνει μία δυναμική ξεχωριστή, καθώς υφίστανται ως μέλος θρησκευτικό, συνάμα και κοσμικό, ήγουν καθολικό.

Φαίνεται, πως η είσοδος του θρησκευτικού στον χώρο του κοσμικού έχει και μια φανέρωση ηθική. Εννοούμε λέγοντας ηθική, πως η γιορτή αξιώνει ένα είδος προσωπικού αναστοχασμού τέτοιου, που να επιτρέπει στον άνθρωπο να εντοπίσει την θέση του στον κόσμο. Η ιερότητα της γιορτής είναι αυτή που κάνει τα πράγματα ιερά, τις ώρες μεγάλες και τις ψυχές ευρύχωρες. Όσα κι αν είναι τα παινέματα των καλανταριστών - εσένα πρέπει αφέντη μου καρέκλα καρυδένια. Και πάλι πρέπει σου καράβι ν΄αρματώσεις και τα πανιά του καραβιού να τα μαλαματώσεις…- το επίκεντρο τίθεται στην ηθική του καθήκοντος και της ευθύνης, όχι ως απόρροια μιας ευσέβειας κλειστής, αλλά ως απορροή του εκκλησιακού είναι, του συν-χωρητικού τρόπου υπάρξεως. Είναι κιόλας σαφές, πως τα λόγια αυτών των τραγουδιών, όσο κι αν διακρίνουν τις κοινωνικές τάξεις με εμφανή τρόπο, κοιτούν την ανθρώπινη κατάσταση ως μία πορεία δυναμική προς το υπέροχό της, ως πορεία προς αυτό που όντως είναι. Αυτός ο ανθρωπολογικός βιασμός, έχει τέτοια ένταση, μιας κι αυτή καθ' εαυτή η ενανθρώπηση του αχωρήτου ζητά κατανόηση του αιωνίου με κατηγορίες ενδοϊστορικές. Ζητά την τέλεια εγκόλπωση του αδιαιρέτως της Χαλκηδόνος. Τον άνθρωπο, αδιαιρέτως υπάρχοντα με τον Θεό και τον συνάνθρωπο. Γι΄αυτό και το κάλαντο θα μας πει πως πρώτα ο Θεός θα σε αξιώσει και μετά ο κόσμος όλος. Δεν υπάρχουν εδώ αξιομισθίες παρά μονάχα καθαρά βλέμματα.

Ξεπροβάλλει εδώ θαρρετά η διαλεκτική Θεού - Ανθρώπου - Κόσμου, ως διαλεκτική μετανοίας. Είναι ο άνθρωπος που ομολογεί μέσα απ' τη μετάνοια, το γένοιτο στην αγάπη του Θεού, όπως αυτή ακραία εκφράστηκε με την ενανθρώπηση του Λόγου. Και ο άνθρωπος αυτός που καλείται να πει το ΄΄ναι΄΄ στον θείο έρωτα, είναι ο αποστάτης άνθρωπος, εκείνος που προηγουμένως διά του προπάτορος είχε πει το ΄΄όχι΄΄ στου Θεού την κλήση. Αυτή ακριβώς η θέση είναι που πάντοτε δημιουργεί την αντίθεση και την διχασμένη ερμηνευτική. Έκτοτε ο άνθρωπος κυνηγά τον νόστο όχι στον προπτωτικό του τόπο, αλλά μες τον κόσμο, όντας αμετανόητος, αντάρτης και στασιαστής. Η μετάνοια η ίδια ως ενδοϊστορική κατηγορία, δεν εκκινεί απ' το σημείο του προπτωτικού ανθρώπου, αλλά ακριβώς απ΄τη στιγμή της πτώσεως και της εξόδου, από το πρώτο κλάμα του Αδάμ. Εκκινώντας απ' το σημείο αυτό, απαιτεί ανάληψη του εαυτού ενδοϊστορικά. Αυτό την καθιστά όρο επί-ανά-στατικό, καθώς αποτελεί μια συνεχή διαπραγμάτευση του εαυτού ως στροφή εντός, κι ως κίνηση παλλώμενη προς τον Θεό, τον συν-Άνθρωπο και την Κτίση. Δεν αποβλέπει στην αρχαία κατάσταση, αλλά στην λειτουργική κατάσταση της ανοιχτοσύνης του προσώπου. Στο από δόξης εις δόξαν του ηγαπημένου Ιωάννη, ως το είμαστε όλοι εντός του μέλλοντός μας, του Εμπειρίκου. Η δυναμική του να' ναι κανείς χριστοφόρος, είναι δυναμική ενδοϊστορική κι όχι προ-ιστορική, καθώς εγκαινιάζεται με το γεγονός της Ενσαρκώσεως. Η Ενσάρκωση είναι γεγονός και μυστήριο, αφού εκτινάσσει το ανθρώπινο, σε ένα άλλως άλλο ιστορικό έσχατο. Κρατώντας το και νύν, γνέφουμε στο και εις τους αιώνας. Το Αμήν, το 'χει πει προηγουμένως ο ίδιος ο Χριστός στον Θεό και Πατέρα, κι ακριβώς, ως ο Αμήν μας συστήνεται στην Αποκάλυψη, ως η υπακοή η εσχάτη στο πατρικό θέλημα. Αν όλα αυτά έχουν σχέση με την χαρά των καλάντων, είναι γιατί αυτά τα άσματα εισβάλλουν στον χώρο του ιδιωτικού και καλούν σε μία ιδιότυπη ανάληψη ευθύνης, όχι καθηκοντολογική, μα ως απορροή του σταθερού βλέμματος του ανθρώπου προς τον Θεό, κι όταν λέμε του σταθερού βλέμματος του ανθρώπου προς τον Θεό, λέμε μαζί και του βλέμματός μας που 'ναι στραμμένο προς τον συνάνθρωπο. Μέσα σε τούτα τα πεδία, η δυναμική της γιορτής βιάζει αναπόφευκτα και την διάσταση του χρόνου, γι' αυτό και το κάλαντο ψάλλεται την παραμονή της. Δεν προφταίνει ο άνθρωπος, δεν έχει ούτε χώρο, ούτε χρόνο για να συγκρατηθεί, παρά μονάχα παίρνει τους δρόμους, αφού το γεγονός της ενανθρωπίσεως καθορίζει τον ρυθμό της ζωής. Αυτή η είσοδος του θρησκευτικού στο ιδιωτικό, ζητά την εγκαθίδρυσή του ως μία καθ' ημέραν προοπτική.

Αναντίρρητα σε πολλά σημεία, η αναφορικότητα των καλάντων είναι κοινοτιστική ή ειδικότερα, πολιτική και οικονομική. Παρατηρούμε πως συνήθως τραγουδιόνται από ομάδες παιδιών σε σπίτια ανθρώπων σημαντικών. Κι αυτό το γνωρίζουμε απ' όλα εκείνα τα καλά πεσκέσια που ζητούν στο τέλος κάθε άσματος: λουκάνικα, πλευριές, γεμάτα ποτήρια κρασιού απ' του βουτσού τον πόρο…- έβγαλ' την κεσές και δως παράδας…- δώστε μας και τον κόκορα, δώστε μας και την κότα, δώστα μας και πέντ' έξι αυγά να πάμε σε άλλη πόρτα. Ή αλλού περιγράφονται τα αρχοντικά χτισμένα σπίτια:

Σὲ τοῦτ᾿ τὸ σπίτι ποὔρθαμε, μὶ μάρμαρου στρουμένου…- Ὡραῖα πού ῾ναι τὰ σπίτια φτιαγμένα ὡραῖες οἱ πόρτες μ᾿ ὅλα τὰ κλειδιά.

Όλα τούτα, μαρτυρούν την ύπαρξη μιας ομάδας προυχόντων απ' τους οποίους οι ενδεέστεροι ζητούν. Και δε ζητούν οποιαδήποτε στιγμή, αλλά εκείνη τη γιορτάδα μέρα, πιστεύοντας πως έχει να πει κάτι στην ανθρωπιά τους. Υπάρχει μία κίνηση αγαθών στην κοινότητα , εξαγγελίας της χαράς ένεκα, ώστε εκείνη τη μέρα κατά το δυνατόν η όποια ανισότητα να κλείνει. Να τρων' όλοι πλούσια το ψωμί τους και να πίνουν το κρασί τους, χάρη στην αφθονία που η πνευματική τράπεζα της γιορτής προσπορίζει. Δε φτάνει λοιπόν μονάχα ο πλούτος της αθανάτου και πνευματικής τραπέζης, αλλά κι αυτό το κορμί θέλει να συγχαρεί και να απολαύσει παρά την κακοπάθειά του, την ισότητα που το εκκλησιακό σώμα ορίζει. Δεν είναι όμως μόνο οι πλούσιοι εκείνοι που δίνουν, μα ο καθένας κατά τη δύναμή του προσφέρει καθιστώντας την δωρεά, υπόμνηση ανθρωπιάς : εἶστε ἀπὸ τοὺς πλούσιους,

φλωριὰ μὴν τὰ λυπᾶστε,
ἂν εἶστε ἀπὸ τοὺς δεύτερους,
ξηντάρες καὶ ζολότες
κι ἂν εἶστ᾿ ἀπὸ τοὺς πάμφτωχους
ἕνα ζευγάρι κότες.

Ύστερα, τα τραγούδια αυτά γίνονται αφορμή να ακουστούν και κουβέντες άλλες που οι συνθήκες τις καθημερινότητας δεν το επιτρέπουν. Δηλαδή κάποιος νέος μπορεί με άνεση να εκφράσει τον θαυμασμό του για το κάλλος, για την όψη ενός θηλυκού: Κυρά ψηλή, κυρά λιγνή, κυρά γαϊτανοφρύδα, κυρά μ΄ όταν στολίζεσαι και πας στην εκκλησιά σου, βάνεις τον ήλιο πρόσωπο και το φεγγάρι ακάλη και τον καθάριο αυγερινό τον βάνεις δαχτυλίδι. Το πνεύμα της εορτής επιτρέπει να ομολογούνται τα ανομολόγητα, όχι με την ιλαρότητα των λιανοτράγουδων των Αποκρεών, αλλά μέσα στα ανόθευτα επιφάνεια του έρωτα. Η θρησκευτική ποίηση λοιπόν, περιέχει την ερωτική στιχουργική σε ένα σμίξιμο διακριτικό, μα και πρωτάκουστα εκρηκτικό. Κι έτσι η κόρη λέγεται κρουσταλίδα του Μαγιού και πάχνη από τα χιόνια. Στίχοι που ισοκρατούν ψιθυριστά το Άσμα των Ασμάτων.

Τα κάλαντα και μουσικά ακόμη, υπακούν στις απαιτήσεις της εορτής. Τα περισσότερα τονισμένα σε ήχο Πρώτο, δένοντας με την αρμονική του μέλους των κανόνων, χωρίς παραχορδές, χωρίς μεταβολές γένους, με καλλιφωνική διάθεση μονάχα όπου η αυστηρότητα του βυζαντινού μέλους το επιτρέπει. Άλλες φορές πάλι συναντάμε κάλαντα σε ήχο Τέταρτο Λέγετο, που' ρχονται και κουβεντιάζουν με τα στιχηρά των Αίνων της εορτής, κλείνοντας το μάτι στη χαρά του γιορτινού τραπεζιού που θα ακολουθήσει: (…) πανηγυριστής και χορευτής ων φέρεις. Τέταρτον εύχος μουσικοτάτη κρίσει. Συ τους χορευτάς δεξιούμενος πλάττεις, φωνάς βραβεύεις και κροτών εν κυμβάλοις. Σε τον Τέταρτον ήχον ως ευφωνίας, πλήρη, χορευτών ευλογούσι τα στίφη. Η ρυθμική του ποιήματος σμίγοντας με την δυναμική των ήχων, μπορεί να αφήσει την ψυχή να δουλέψει στους δικούς της κτύπους, αφήνοντας τον κόσμο να ανοίγεται σαν θαύμα.

Αυτό το είδος ποιητικής, μπορεί να δώσει στον άνθρωπο τον τόπο, ώστε να βιώσει ώς τα βάθη της κοινωνικής του υποστατικότητος, το θρησκευτικό ως κοσμικό, αφού ο ευαγγελισμός της εορτής περνά στον δημόσιο χώρο, έχοντας προηγούμενος κατοικήσει στο πρόσωπο του καθενός ξεχωριστά.

Τα κάλαντα έχουν να μας πουν για τα σπίτια μας με τα μαρμαρένια τους πατώματα, για τις ωραίες μας γυναίκες με τα πρόσωπά τους να προβάλουν σαν φεγγάρια απ' τα παράθυρα. Μας λένε για τις κόρες μας, που απ' τις άκριες του κόσμου συρρέουν τα ευγενέστερα αρχοντόπουλα για να τις ζητήσουν, και για τους γιούς μας, που οι σοφότεροι των σοφών, οι πιο σπουδαίοι δάσκαλοι είναι σκυμμένοι πάνω τους ψιθυρίζοντάς τους τα μυστικά των διαβασμάτων. Μας μιλούν όμως τα κάλαντα και για τον Χριστό που γι' άλλη μια φορά γεννιέται στη φάτνη μοναχός του, μακριά απ΄τη τρικυμία του κόσμου και μέσα σ' αυτή΄ παιδί που 'χει ανάγκη τις χωριατοπούλες των ορεινών της Ηπείρου να του αλλάξουν τα βρεφικά του σπάργανα, συντρέχοντας τη μικρομάνα Θεοτόκο. Και τι άλλο μας λένε αυτά τα χαρούμενα άσματα; Μας λένε για τη σφαγή στη Ραμά, για τη Ραχήλ που παράδερνε πάνω απ' τα μακελεμένα παιδιά της. Μας μιλούν για το άρπαγμα του Χριστού απ' τον εβραϊκό όχλο, για το αίμα και την χολή που 'σταξε και ανέβλυσε σαν μύρο. Έτσι, για να 'μαστε στα στασίδια μας την επόμενη μέρη την γιορτάδα και Κυρία, σα βρέφη μες τη φάτνη, χριστοφόροι μες τους προσωπικούς μας τάφους, αναμένοντας της Πασχαλιάς το κρότο και το θάμβος το ανείπωτο.

Παρίσι, έτει από της Ενσάρκου Οικονομίας του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, 2011.

ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ

πηγή: http://www.antifono.gr

Οταν τα αγάλµατα µιλούν στους ανθρώπους

2011-12-26T07:55:00.000-08:00

Η πρώτη φορά που πήγα στο Μουσείο της Ακρόπολης ήταν µε το σχολείο. Ανοιξη, αλλά ο αέρας σφύριζε πάνω στον Βράχο, το ίδιο και η σφυρίχτρα του δασκάλου που ανακαλούσε στην τάξη όσους ξεγλιστρούσαν από τα µάτια του – κι ας δεχόταν κι αυτός µε τη σειρά του την επίπληξη του φύλακα. Η πρώτη αίσθηση του Παρθενώνα ήταν ότι είναι τεράστιος, η δεύτερη ότι είναι ερειπωµένος (είπαµε, ηλικίες µονοψήφιου νούµερου). Μπροστά στο Ερέχθειο όµως όλοι σταθήκαµε προσοχή για να ακούσουµε την ιστορία της Καρυάτιδας που την είχε κλέψει ένας αδίστακτος άγγλος λόρδος, έτσι που οι άλλες να κλαίνε για τον χαµό της. Οµως, ω του θαύµατος, πλήθος άλλα όµορφα νεαρά κορίτσια µάς περίµεναν στο µικρό υπόγειο µουσείο: οι Κόρες.

Για χώρους όπως το Μουσείο Ακρόπολης – τώρα καινούργιο πλέον – η επίσκεψη µία φορά δεν είναι αρκετή. Τα έργα αρχίζουν να µιλούν από την πολλοστή και µετά, τότε που η σχέση µαζί τους γίνεται προσωπική και µοιράζονται ποικιλοτρόπως τις στιγµές σου. Αλλά η επιστροφή είναι για τον καθένα διαφορετική διαδικασία, το ίδιο και η έλξη που ασκούν τα εκθέµατα, όλα µαζί ή κάποιο ξεχωριστά. Ακόµη κι αν όλοι επιλέξουν το ίδιο έργο, οι λόγοι είναι διαφορετικοί, οι µνήµες που ανακαλεί και οι ιστορίες µε τις οποίες συνδέεται ανήκουν στη σφαίρα των προσωπικών εµπειριών και συναισθηµάτων. Κάτι που επιβεβαιώνεται µέσα από τις αναφορές ανθρώπων της τέχνης και των γραµµάτων για τα έργα που αγαπούν στο Μουσείο της Ακρόπολης, είτε ανατρέχουν σε αυτά µε τη µνήµη είτε τα αναζητούν σε κάθε τους επίσκεψη. Ποιο είναι το «δικό τους» έργο;

ΔΙΟΧΑΝΤΗ
Εικαστικός

«Σου προκαλούν τη διάθεση να συζητήσεις μαζί τους»

«Το καλοκαίρι του 1967, όταν σπούδαζα στην Ακαδηµία Καλών Τεχνών της Ιταλίας, είχα επιλέξει στο µάθηµα της Ιστορίας της Τέχνης τις Κόρες της Ακρόπολης. Κάθε πρωί λοιπόν εκείνο το καλοκαίρι ανέβαινα µόλις ξηµέρωνε πάνω στον χώρο της Ακρόπολης, όπου µελετούσα και σχεδίαζα επί ώρες ολόκληρες. Ετσι τις αγάπησα πάρα πολύ και ακόµη µε συγκινούν. Το ελαφρό τους µειδίαµα, τα χρώµατα, τα βραχιόλια, τα περιδέραια, ο τονισµός των µατιών και των χειλιών, τα κεντήµατα στο πέπλο, όλα αυτά σου προκαλούν τη διάθεση να µιλήσεις µαζί τους. Σκέφτοµαι ότι οι αρχαίοι επέλεξαν σε αυτά τα έργα τις αναλογίες της µορφής, την οργανική σχέση σώµατος και ενδύµατος και τη ρύθµιση της πτυχολογίας που ήταν αντίστοιχες των ανδρικών Κούρων. Το σώµα τους, που διαγράφεται κάτω από το ένδυµα, το αριστερό πόδι που αντιστηρίζει, το δεξί χέρι που κάµπτεται προς τα εµπρός και υποδηλώνει µια κίνηση... Το θέµα πάντως άρεσε τότε και στον καθηγητή µου και πήρα πολύ καλό βαθµό µάλιστα, άριστα και έπαινο. Την εργασία όµως την κράτησαν. Ετσι δεν µου έµεινε τίποτε, µόνο η “σχέση” που δηµιουργήθηκε µαζί τους και µε συνδέει ακόµη, παρά τα τόσα χρόνια».

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗΣ
Αρχιτέκτων

«Εχουν πνευματικότητα, ευγένεια, αρχοντιά»

«Οταν βλέπω τις Κόρες της Ακρόπολης η φαντασία µου προσπαθεί να συλλάβει και να αναπαραστήσει τη φυσική τους θέση στον βράχο, γύρω από τον Παρθενώνα, ανάµεσα στα άλλα µνηµεία και ανάµεσα στους ανθρώπους που έφθαναν γεµάτοι σεβασµό φέρνοντας τα αφιερώµατά τους για να τιµήσουν τη θεά. Εχουν µια πνευµατικότητα αυτά τα αγάλµατα, έχουν ευγένεια και αρχοντιά. Είναι πολύ κοντά στην έννοια της εξιδανίκευσης γιατί η θηλυκότητά τους ελέγχεται.

Ο ρυθµός αυτός κρύβει µια οικονοµία στις κινήσεις και η τυποποίηση συντελεί ώστε να µη στέκεται κανείς στο θέµα αλλά να βλέπει πίσω και µέσα σε αυτό. Αλλωστε ποτέ δεν είναι όµοιες. Η µία είναι σοβαρή, αυστηρή, το αρχαίο χαµόγελο είναι αµήχανο. Στην άλλη τα ενδύµατα έχουν χρώµατα και περίτεχνα σχέδια, φορά διάδηµα στο κεφάλι, κοσµήµατα και πάντα έχουν υπέροχα κατσαρά µαλλιά σε κοτσίδες. Αγάλλοµαι µ’ αυτό που βλέπω. Μπορεί να τις κοιτάς ώρες και να µη χορταίνεις».

ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΠΟΚΟΡΟΣ
Ζωγράφος

«Πιο πολύ κι από τους θεούς, θαύμαζα τις μικρές Κόρες»

«Κάθε φορά που αποφάσιζα να ανεβώ στην Ακρόπολη, προτού φτάσω στα αγάλµατα και στα κτίσµατα τουναού, ένιωθα να µε παίρνει η ποµπή ενός πλήθους και να µε φέρνει από µόνος του ο δρόµος.

Οι πέτρες, τα µάρµαρα, πατηµένα από αιώνες αµέτρητων βηµάτων που ανεβαίνουν να προσκυνήσουν το ύψος. Εφτανα πάνω και ανάσαινα φως και αεράκι στο ξέφωτο του ναού. Μα πιο πολύ και από τους θεούς ψηλά και τους ήρωες θαύµαζα τις µικρές Κόρες, που έστεκαν διστακτικές, ρόδινες από τη συνάφεια µε το χώµα και τα αγγίγµατα του καιρού, µε τα υπολείµµατα των χρωµάτων στα γιορτινά τους φορέµατα, έτοιµες να ανεµίσουν πτυχές και πλεξίδες. Κοντοστεκόµουν µπροστά στην Πεπλοφόρο για να µου προτείνει χαρούµενη, ακόµη µία φορά, τον µηδέποτε δαπανώµενο καρπό της. Την τέχνη του ανθρώπου να παριστά στην οµορφιά την αιωνιότητα, να ντύνει την καθηµερινότητα µε κάλλος».

ΑΛΕΚΟΣ ΦΑΣΙΑΝΟΣ
Ζωγράφος

«Δεν είχα ξαναδεί αρχαίους μύστακες τσιγκελωτούς»

«Ο τρισώµατος δαίµονας, αυτό το αρχαϊκό σύµπλεγµα στο αέτωµα του Εκατόµπεδου ναού της Ακρόπολης, εκεί όπου ο Ηρακλής παλεύει µε τον Τρίτωνα και στην άλλη άκρη βρίσκονται οι τρεις µορφές που εκφράζουν τα στοιχεία της φύσης: το νερό, το δαδί µε τη φλόγα και το περιστέρι που αναφέρεται στον αέρα. Αυτό είναι που µε έχει εντυπωσιάσει πολύ. Πρώτα απ΄όλα γιατί αυτές οι µορφές έχουν µουστάκια και µου θυµίζουν ανατολίτικες επιδράσεις, φιγούρες του θεάτρου σκιών, του Καραγκιόζη. ∆εν είχα ξαναδεί µύστακες τσιγκελωτούς σε αρχαία έργα. Από την άλλη, καθώς ο Ηρακλής κλίνει το γόνυ παλεύοντας, το πόδι του µοιάζει µε εκείνα των σηµερινών νέων, όταν οδηγούν τα µηχανάκια τους µε κοντά παντελόνια και σαγιονάρες.

Πρόκειται για µια εικόνα ρεαλιστικής µυθολογίας που δεν έχει σχέση µε τον ρεαλισµό της Κλασικής Εποχής αλλά εκφράζει όλη τη φιλοσοφία των προσωκρατικών. Γιατί ο Ηρακλής δεν είναι εξιδανικευµένος, θα µπορούσε να αναφέρεται και σε έναν σύγχρονο νέο. Η Ευρώπη µπορεί να εντυπωσιάστηκε από την Κλασική Εποχή, εµένα όµως µε ενθουσιάζουν αυτά τα έργα γιατί είναι πιο κοντά σε µας αλλά και στη δική µου τέχνη. Ο ήρωας µε τα κοντόχοντρα πόδια του έχει σχέση µε τις µορφές που κάνω εγώ, γιατί δεν θέλω να δίνω µια ιδεαλιστική εικόνα στα έργα µου· αντίθετα, προσπαθώ να τα κάνω πρωτόγονα και αγνά, γιατί έτσι εκφράζουν την πραγµατικότητα».

ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΑΖΟΓΚΑΣ
Ζωγράφος

«Αυτός ο γέροντας κρύβει ακόμη τα μυστικά του»

«Θα σταθώ στο αέτωµα του παλαιού ναού της Αθηνάς, του Εκατόµπεδου, στη συµβολική, ίσως και µοιραία πάλη του Ηρακλή µε τον θαλάσσιο τρισώµατο δαίµονα που µεταµορ φώνεται από τεράστιο φίδι στα στοιχεία της φύσης: τον αέρα (όπως αναπαρίσταται µε το πουλί που πετάει), τη φωτιά και το νερό. Αυτός ο Νηρέας υποθέτω, γέροντας της θάλασσας ανάµεσα στους λέοντες και στον Τρίτωνα, αντιστέκεται σε λογικές διερευνήσεις – άλλωστε οι µυθικές αναφορές, όπως και το έργο του καλλιτέχνη, αποτελούν πράξη ελευθερίας, ακόµη και αυθαιρεσίας.

Οι µεταµορφώσεις σε λιοντάρι, σε δράκους σε νερά τρεχούµενα στον Οµηρο αλλά και στον Σεφέρη ακόµη είναι οι στιγµές που το έργο τέχνης αποθεώνεται και µε βασανίζουν ακατάπαυστα από παιδί. Η τέχνη δηµιουργεί τη δική της ορατή τάξη αλλά ο Ηρακλής θέλει να αποσπάσει από τον τρισώµατο δαίµονα το µυστικό του δρόµου για τις Εσπερίδες και τη ∆ύση και αν σκεφτούµε – “ποιητική αδεία” – πως ως σήµερα αυτόν τον δρόµο ψάχνουµε για την ευρωζώνη και τα ευρώ της, ως µήλα των Εσπερίδων θεωρούµενα, αυτός ο γέροντας, µισός φίδι και µισός σώµατα ανθρώπινα, κρύβει ακόµη τα µυστικά του.

Θα χρειαστούν πολλές θυσίες και πιθανόν πολλούς λέοντες να θυσιάσουµε ακόµη γιατί ο δρόµος είναι µακρύς».

ΧΡ. ΛΙΟΝΤΑΚΗΣ
Ποιητής

«Το οιονεί παλλόμενο σώμα που κόβει την ανάσα»

«Ο παις του Κριτίου: η λανθάνουσα κίνηση που θροΐζει ανάµεσα στο στάσιµο και στο άνετο σκέλος διατρέχει τον κορµό και αγλαΐζει την ελαφρά κλίση της κεφαλής προς τα δεξιά. Το οιονεί παλλόµενο σώµα, µεγαλυνάριο του γυµνού, που κόβειτην ανάσα».

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=436335&h1=true

Φανταστικά όντα «αποτρέπουν το κακό» στο ημερολόγιο του Βυζαντινού Μουσείου

2011-12-26T07:50:00.000-08:00

Γρύπες, κυνοκέφαλοι, μονόκεροι, σφίγγες, κένταυροι και σειρήνες, ακόμη και μαυριδεροί δαίμονες, τρομακτικοί δράκοντες αλλά και ο «Παμφάγος Άδης», όλα αυτά τα «Φανταστικά και απόκοσμα» παρελαύνουν μέσα από τις σελίδες του ημερολογίου του Βυζαντινού και Χριστιανικού Μουσείου για το 2012. Γιατί φέτος το ημερολόγιό του είναι αφιερωμένο σε μία όχι ιδιαίτερα γνωστή αλλά πολύ ενδιαφέρουσα όψη της βυζαντινής τέχνης: την απεικόνιση φανταστικών πλασμάτων που είναι εμπνευσμένα κυρίως από τη μυθολογία των αρχαίων πολιτισμών της Ανατολικής Μεσογείου, καθώς και από μορφές δαιμονικές που αναδύονται από τα βάθη της κολάσεως...

Τα όντα αυτά έχουν απομονωθεί από τον διάκοσμο αντικειμένων που εκτίθενται στο μουσείο, πρόκειται δηλαδή για λεπτομέρειες, κυρίως από ζωγραφικά έργα, φορητές εικόνες, πίνακες, εικονογραφημένα χειρόγραφα και χαρακτικά. Υπάρχουν όμως και λεπτομέρειες από τον διάκοσμο γλυπτών, καθώς και λειτουργικών αντικειμένων.
Μικρή έκθεση εξάλλου, στην πρώτη αίθουσα του μουσείου με χαρακτηριστικά αντικείμενα των συλλογών, που παριστάνουν όντα μυθολογικά και δαιμονικά συμπληρώνει το θέμα. Κατά την πορεία του μάλιστα στις διάφορες εκθεσιακές ενότητες ο επισκέπτης θα έχει την ευκαιρία να εντοπίσει, με τη βοήθεια ειδικής σήμανσης, επιλεγμένα αντικείμενα από τα οποία προέρχονται τα φανταστικά και απόκοσμα όντα του ημερολογίου.

Από το ίδιο θέμα αντλεί έμπνευση και το «τυχερό» του μουσείου, το οποίο απεικονίζει την κεφαλή της Μέδουσας Γοργούς, που την θανάτωσε ο Περσέας σύμφωνα με την αρχαία μυθολογία. Κατά την αρχαιότητα το βλοσυρό βλέμμα της Γοργούς θεωρήθηκε ότι αποτρέπει το κακό και έτσι η κεφαλή της, το «Γοργόνειο» εικονίζεται συχνά σε αρχαία έργα ως ιδιαίτερα ισχυρό φυλαχτό. Με την ίδια ιδιότητα το συναντούμε όμως και στους πρώτους χριστιανικούς αιώνες.

Ετσι το «Γοργόνειο», που συνοδεύεται από μαίανδρο και σκύλο που τρέχει, θεωρούνταν ότι έχει έντονα προστατευτικό χαρακτήρα και έτσι ήταν το ιδανικό «γούρι» σε δύσκολους καιρούς. Να σημειωθεί πάντως, ότι η κεφαλή της Μέδουσας που χρησιμοποιήθηκε ως πρότυπο κοσμεί μία μαρμάρινη πλάκα του 6ου αιώνα μ. Χ., η οποία εκτίθεται στο μουσείο στην ενότητα «Ο εκχριστιανισμός των αρχαίων ιερών».
Η έκθεση θα διαρκέσει από τις 21 Δεκεμβρίου έως τις 5 Φεβρουαρίου 2012 ενώ με αφορμή το θέμα του ημερολογίου, ο Σύλλογος Φίλων του ΒΧΜ διοργανώνει από τον Ιανουάριο έως τον Μάιο του 2012 ομώνυμο κύκλο διαλέξεων. Το ημερολόγιο και το «τυχερό» διατίθενται στο πωλητήριο του Μουσείου.

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=436133&h1=true

Πατριαρχικὴ Ἀπόδειξις ἐπὶ τοῖς Χριστουγέννοις 2011

2011-12-22T00:59:00.000-08:00

Ἀριθμ. Πρωτ. 1192

+ Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ
ΕΛΕΩι ΘΕΟΥ
ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ – ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ
ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
ΧΑΡΙΝ, ΕΙΡΗΝΗΝ ΚΑΙ ΕΛΕΟΣ
ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝ ΒΗΘΛΕΕΜ ΓΕΝΝΗΘΕΝΤΟΣ ΣΩΤΗΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ

Χριστὸς καὶ πάλιν γεννᾶται καὶ οἱ Ἄγγελοι καὶ πάλιν ψάλλουν:
“Δόξα ἐν Ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία”.
(Λουκ. β΄, 14-15).

Ἀδελφοὶ καὶ τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Ἄγγελοι ψάλλουν τὰς τρεῖς μεγαλειώδεις ταύτας διακηρύξεις καὶ ἡ μεγίστη πλειονότης τῶν ἀνθρώπων, ἂν καὶ ἑορτάζει Χριστούγεννα, δὲν δύναται νὰ ἀντιληφθῇ τὸ νόημα τοῦ ἀγγελικοῦ αὐτοῦ ὕμνου καὶ διερωτᾶται ἐὰν ὄντως σήμερον δοξάζεται ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων ὁ Θεὸς καὶ διατὶ πρέπει νὰ δοξάζεται, ποῦ δύναταί τις νὰ εὕρῃ ἐπὶ γῆς τὴν ἐξαγγελθεῖσαν εἰρήνην καὶ διὰ ποῖον λόγον ἡ σημερινὴ ἀνθρωπότης πρέπει νὰ ζῇ ἐν εὐδοκίᾳ.

Διότι, ὄντως, ἡ πλειονότης τῶν ἀνθρώπων δὲν δοξάζει τὸν Θεόν, οὔτε διὰ τῶν ἔργων της, οὔτε διὰ τῶν χειλέων της, ἀρκετοὶ δὲ ἐξ αὐτῶν ἀμφισβητοῦν καὶ αὐτὴν ταύτην τὴν ὕπαρξιν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν παρουσίαν Του εἰς τὴν ζωήν των. Εἶναι μάλιστα πολλοὶ ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἀποδίδουν εἰς τὸν Θεὸν εὐθύνας, δι’ ὅσα δυσάρεστα συμβαίνουν εἰς τὴν ζωήν των. Ἀλλ’ ὅμως οἱ τοιουτοτρόπως ἀγανακτοῦντες ἐναντίον τοῦ Θεοῦ σφάλλουν βαρέως, καθ' ὅσον τὸ κακὸν δὲν προέρχεται ἀπὸ Αὐτόν. Ἀντιθέτως, ἡ ἐξ ἀγάπης πρὸς τὸν ἄνθρωπον σάρκωσις τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ καὶ τὰ ἐπακολουθήσαντα αὐτὴν γεγονότα τῆς Σταυρώσεως καὶ Ἀναστάσεώς Του, ἀναμορφώνουν τὸν πιστὸν εἰς τὸ ἀρχαῖον κάλλος καὶ χαρίζουν εἰς αὐτὸν τὴν αἰώνιον ζωήν καὶ τὴν πάντα νοῦν ὑπερέχουσαν εἰρήνην καὶ καθιστοῦν αὐτὸν συγκληρονόμον τῆς αἰωνίου βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Ἡ πρᾶξις αὕτη τῆς τοῦ Θεοῦ Συγκαταβάσεως, ἂν καὶ περικλείει τὴν ἐσχάτην ταπείνωσιν, εἶναι ἀφ’ ἑαυτῆς ἱκανὴ νὰ ὑπερδοξάσῃ Αὐτόν. Οὕτως, ἂν καὶ πολλῶν ἀνθρώπων αἱ καρδίαι δὲν δοξάζουν τὸν Θεόν, ἀποδίδοται δόξα εἰς Αὐτόν, τὸν ἐν ὑψίστοις οἰκοῦντα, ὑπὸ πάσης τε τῆς κτίσεως καὶ ὑπὸ τῶν ἀντιλαμβανομένων τὰ γενόμενα ἀνθρώπων. Διὸ καὶ ἡμεῖς εὐγνωμόνως ἀναφωνοῦμεν μετὰ τῶν Ἀγγέλων τό “Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ” διὰ τὴν μεγαλωσύνην τῶν ἔργων Του καὶ τὸ ἀσύλληπτον τῆς ἀγάπης Του πρὸς ἡμᾶς.

Ἡ ἀπορία ὅμως ἀφορᾷ καὶ εἰς τὴν δευτέραν ἐξαγγελίαν τῶν ἀγγέλων "καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη". Κατὰ ποῖον τρόπον εὑρίσκεται ἐπὶ γῆς εἰρήνη, ὅταν τὸ ἥμισυ σχεδὸν τοῦ πλανήτου εἶναι εἴτε ἐν δράσει εἴτε ἐν προετοιμασίᾳ πολεμικῇ; Ἡ γλυκύφθογγος ἐξαγγελία τῶν Ἀγγέλων “ἐπὶ γῆς εἰρήνη” εἶναι βεβαίως πρωτίστως μία ὑπόσχεσις τοῦ Θεοῦ, ὅτι ἐὰν οἱ ἄνθρωποι ἀκολουθήσουν τὸν δρόμον τὸν ὁποῖον τὸ τεχθὲν Παιδίον ὑποδεικνύει εἰς αὐτούς, θὰ φθάσουν εἰς τὴν ἐσωτερικὴν εἰρήνην καὶ τὴν εἰρηνικὴν συμβίωσιν. Ἀλλά, φεῦ, μέγα μέρος τῶν ἀνθρώπων συγκινεῖται καὶ ἕλκεται ἀπὸ τὰ τύμπανα τοῦ πολέμου καὶ βαρυθυμεῖ εἰς τὸ ἄκουσμα τῆς ὑποσχέσεως τῆς εἰρηνικῆς ζωῆς. Δὲν ὁμιλοῦμεν βεβαίως μόνον περὶ τῶν ζηλωτῶν τῶν δι’ ὅπλων πολεμικῶν συρράξεων, ἀλλὰ κυρίως περὶ ὅλων ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι μετατρέπουν τὴν εὐγενῆ ἅμιλλαν εἰς σύγκρουσιν καὶ ἔφοδον κατὰ τῶν συνανθρώπων καὶ ἐπιδιώκουν τὴν ἐξόντωσιν τοῦ ἀντιπάλου. Ὑπ’ αὐτὴν τὴν ἔννοιαν, ὁ πόλεμος βιώνεται ὡς πραγματικότης μεταξὺ τῶν μελῶν ἀντιτιθεμένων κοινωνικῶν ὁμάδων καὶ παρατάξεων, παντὸς εἴδους, ἐθνικῶν, κομματικῶν, συνδικαλιστικῶν, οἰκονομικῶν, ἰδεολογικῶν, θρησκευτικῶν, ἀθλητικῶν καὶ εἴ τινος ἄλλης, καὶ ὁ ψυχισμὸς τῶν μελῶν των διαμορφώνεται εἰς φιλοπόλεμον, ἀντὶ τοῦ, ὡς θὰ ἔπρεπε, φιλειρηνικοῦ. Αὐτὸ ὅμως δὲν ἀναιρεῖ τὴν ἀλήθειαν τῆς ἐξαγγελίας τῶν Ἀγγέλων, ὅτι διὰ τῆς Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς ἀποδοχῆς τῶν διδαγμάτων Αὐτοῦ, θὰ ἐπικρατήσῃ ὄντως ἐπὶ γῆς ἡ εἰρήνη. Ὁ Χριστὸς ἦλθε κομίζων τὴν εἰρήνην καὶ ἐὰν αὐτὴ δὲν κυριαρχῇ εἰς τὸν κόσμον, εὐθύνονται οἱ μὴ ἀποδεχόμενοι καὶ μὴ βιοῦντες αὐτὴν ἄνθρωποι, καὶ ὄχι ὁ προσφέρων αὐτὴν Θεός.

Δεδομένης τῆς τοιαύτης στάσεως τοῦ συγχρόνου ἀνθρώπου ἔναντι τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς προσφερομένης ὑπ’ Αὐτοῦ εἰρήνης, δὲν εἶναι παράδοξον τὸ γεγονὸς ὅτι σπανίζει μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων ἡ εὐδοκία. Ἡ καλὴ διάθεσις τοῦ Θεοῦ πρὸς τοὺς ἀνθρώπους εἶναι δεδομένη, καὶ τὰ εὐμενῆ ἐπακόλουθα αὐτῆς ἐνεργὰ μὲν δι’ ὅλους κατ’ ἀρχὴν τοὺς ἀνθρώπους, ἰδιαιτέρως δὲ αἰσθητὰ διὰ τοὺς ἐμπράκτως ἀποδεχομένους τὰς ἀνωτέρω ἀγγελικὰς ἐξαγγελίας. Ἀντιθέτως, διὰ τοὺς ἀρνουμένους αὐτὰς καὶ ἐπιδιδομένους εἰς τὴν ἀλληλοεκμετάλλευσιν καὶ τὸν ἀλληλοσπαραγμόν, αἱ συνέπειαι βιοῦνται ὡς κρίσις ἀγωνίας καὶ ἄγχους, ὡς κρίσις οἰκονομικὴ καὶ ὡς κρίσις σκοποῦ τῆς ὑπάρξεώς μας καὶ ἀβεβαιότης ὑπαρξιακή.

Ἀδελφοὶ καὶ τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Πάντα λοιπὸν τὰ ὑπὸ τῶν Ἀγγέλων ἐξαγγελθέντα κατὰ τὴν Γέννησιν τοῦ Κυρίου ἀγαθὰ ὑπάρχουν καὶ σήμερον καὶ βιοῦνται ἐν πληρότητι ὑπὸ τῶν πιστευόντων εἰς τὸν Ἰησοῦν Χριστόν ὡς Θεάνθρωπον καὶ Σωτῆρα τοῦ κόσμου. Ἂς ἀρχίσωμεν ἀπὸ ἐφέτος νὰ βιώνωμεν τὰ Χριστούγεννα ὡς ἀρέσει εἰς τὸν ἀγαθοδότην Θεόν, διὰ νὰ βιώσωμεν τὴν ἐπὶ γῆς καὶ ἐντὸς τῶν καρδιῶν μας ἀνυπέρβλητον Εἰρήνην καὶ τὴν πλήρη ἀγάπης εὐδοκίαν τοῦ Θεοῦ πρὸς ἡμᾶς. Ἂς καταστήσωμεν ἑαυτοὺς πρόσωπα κοινωνοῦντα ἀγαπητικῶς μετὰ τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ συνανθρώπου, μετατρεπόμενοι ἀπὸ ἄτομα εἰς πρόσωπα. Ἂς ἀποβάλωμεν τὰ προσωπεῖα τοῦ διεσπασμένου καὶ ἀποκεκομμένου ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ τὴν εἰκόνα Αὐτοῦ, τὸν συνάνθρωπον, τὸν πλησίον, ἐγωϊστικοῦ ἀτόμου, καὶ ἂς ἐκπληρώσωμεν τὸν προορισμόν μας, ὁ ὁποῖος εἶναι ἡ ὁμοίωσις πρὸς τὸν Θεὸν διὰ τῆς ἐμπράκτου πρὸς Αὐτὸν πίστεώς μας. Ἂς γίνωμεν καὶ ἡμεῖς ἀναμεταδόται τῶν ἀγγελικῶν ἐξαγγελιῶν πρὸς τὴν ἀνθρωπότητα, ἡ ὁποία δεινῶς πάσχει καὶ δὲν δύναται νὰ εὕρῃ, διὰ τῶν μέσων τὰ ὁποῖα συνήθως χρησιμοποιεῖ, τὴν Εἰρήνην καὶ τὴν Εὐδοκίαν. Ἡ μόνη ὁδὸς ἀπαλλαγῆς ἐκ τῶν πολεμικῶν καὶ τῶν οἰκονομικῶν καὶ τῶν πάσης φύσεως κρίσεων εἶναι ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Ὁποῖος μᾶς διεβεβαίωσεν ὅτι Αὐτὸς εἶναι ἡ Ὁδὸς καὶ ἡ Ἀλήθεια καὶ ἡ Ζωή. Δοξάζομεν, λοιπόν, ὁλοκαρδίως τὸν ἐν Ὑψίστοις καὶ μεταξὺ ἡμῶν ἀναστρεφόμενον Συγκαταβάντα Ἰησοῦν Χριστὸν καὶ συνδιακηρύσσομεν μετὰ τῶν Ἀγγέλων ὅτι εἶναι ἐφικτὴ καὶ ὑπάρχει ὄντως ἐπὶ τῆς γῆς καὶ ἐντὸς τῶν καρδιῶν μας ἡ Εἰρήνη, διότι κατηλλάγημεν τῷ Θεῷ, ὡς Αὐτὸς ηὐδόκησε σαρκωθεὶς διὰ τῆς Γεννήσεως Αὐτοῦ ἐν Φάτνῃ.

Ἂς ζήσωμεν, λοιπόν, ἀδελφοὶ καὶ τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά, τὴν χαρὰν τῆς Γεννήσεως τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ τὴν πρόγευσιν τῶν ὅσων ἀγαθῶν διὰ τὸν ἄνθρωπον διακηρύσσει ἡ τριπλῆ ἀγγελικὴ ἐξαγγελία.
Γένοιτο.

Φανάριον, Χριστούγεννα ,βια’
+ Ὁ Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαῖος
Διάπυρος πρὸς Θεὸν εὐχέτης πάντων ὑμῶν

http://www.ec-patr.org/docdisplay.php?lang=gr&id=1427&tla=gr

Ψηφιακά «μουσεία» από το υπουργείο Πολιτισμού

2011-12-22T00:48:00.001-08:00

Αρχαία αντικείμενα, τα οποία το κοινό έχει τη δυνατότητα να δει μόνο σε μουσεία - αν είναι εκτεθειμένα - ή καθόλου, αν βρίσκονται σε αρχαιολογικές αποθήκες, θα μπορεί στο μέλλον να τα γνωρίσει μέσω του Διαδικτύου, χάρη στην ψηφιοποίησή τους στο πλαίσιο προγράμματος, που θα υλοποιηθεί από το υπουργείο Πολιτισμού.

Περί τις 500.000 είναι αυτά τα έργα, μερικά από τα οποία δεν έχουν καταγραφεί ποτέ και καθένα τους θα συνοδεύεται από κείμενα γραμμένα από τους αρχαιολόγους σε γλώσσα εύληπτη για το ευρύ κοινό. Επιπλέον η καταγραφή τους θα συντελέσει στην καλύτερη προστασία τους και δεν αποκλείεται, βάσει αυτού του προγράμματος να εντοπισθούν κάποια κομμάτια, που ενδεχομένως τους λείπουν.
Το πρόγραμμα αποτελεί στην ουσία μία συνέχιση του Εθνικού Αρχείου Μνημείων «Πολέμων», που εκπονήθηκε από τη Διεύθυνση Αρχείου Μνημείων και Δημοσιευμάτων, σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Πληροφορικής του Ιδρύματος Τεχνολογίας και Ερευνας, στο πλαίσιο του Γ' ΚΠΣ. Ετσι, έχουν καταγραφεί ψηφιακά περί τα 140.000 κινητά μνημεία ενώ το ίδιο έγινε, μέσω άλλων προγραμμάτων, για άλλα 120.000. Η σχετική μελέτη παρουσιάσθηκε την Τρίτη το βράδυ στο Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο το οποίο και την ενέκρινε και το πρόγραμμα θα ενταχθεί στο ΕΣΠΑ με προϋπολογισμό 8 εκατ. ευρώ. Η έναρξή του αναμένεται να γίνει την άνοιξη ενώ ορίζοντας ολοκλήρωσης είναι το 2014.
Η προβολή των κινητών μνημείων μέσω του Διαδικτύου, που θα επιτρέπει την πρόσβαση - ελεύθερη ή περιορισμένη, κατά περίπτωση - και βέβαια η προστασία τους είναι οι κύριοι στόχοι του προγράμματος, όπως επισήμανε κατά τη συνεδρίαση του συμβουλίου η γενική γραμματέας του υπουργείου Πολιτισμού κυρία Λίνα Μενδώνη. Αυτός είναι και ο λόγος που η καταγραφή θα αρχίσει από μικρές συλλογές αρχαιοτήτων, που ως τώρα δεν έχουν προβληθεί. Το βέβαιο είναι ότι το έργο αυτό μαζί με το Αρχαιολογικό Κτηματολόγιο και την ψηφιακή πλατφόρμα του Ταμείου Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων, που έχουν αρχίσει, θα βοηθήσουν το ΥΠΠΟ να περάσει στο μέλλον, τουλάχιστον όσον αφορά τη διαχείριση του υλικού.

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=435938&h1=true

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΡΑΚΙΝΖΤΗ

2011-12-21T04:01:00.000-08:00

Εδώ και 7-8 χρόνια, από μια φορά που έπινα έναν καφέ στα Εξάρχεια ως φοιτητής και στο φεύγα αντιλήφθηκα ότι το δεξί μου χέρι έχει μουδιάσει ολικά, σαν να το είχα πλακώσει στον ύπνο μου, αποφεύγω τους καφέδες. Ειδικά τον φραπέ. Νομίζω ότι με πειράζουν στα νεύρα. Παρ' όλ' αυτά, η Κωνσταντίνα, σύντροφος του Μιχάλη τα τελευταία μόλις 17 (!) χρόνια, με έπεισε να δοκιμάσω τον καφέ της. "Απλά μην 'ντραπείς' με τη ζάχαρη", της τόνισα, πιάνοντας τον εαυτό μου να δίνει οδηγίες για κάτι που δεν τον απασχόλησε ποτέ.

Ίσως "έφταιγε" ότι ο χώρος μού ήταν οικείος. Είχα ξαναβρεθεί στο στούντιο του Μιχάλη, λίγο μετά την πρώτη του συναυλία στο Gagarin ενάμιση χρόνο πριν. Ήταν η πρώτη φορά που τον γνώριζα από κοντά. Η ουσία παραμένει ίδια. Κάθεσαι στον καναπέ μαζί του και ξεχνάς ποιος είναι. Είναι μόνο ο Μιχάλης, με τα γυαλιά της μυωπίας του, τη φόρμα και τα αθλητικά, με τον κατακίτρινο Πίου να χοροπηδάει σιωπηλός στο κλουβί του, με την κονσόλα που θυμίζει πιλοτήριο αεροπλάνου και στην οποία έχει γράψει τα μεγαλύτερα σουξέ του (και χιλιάδες -όντως, χιλιάδες- ακόμα τραγούδια), με τη replica ενός ελικοπτέρου στο τραπεζάκι στη γωνία.

Ο ίδιος Μιχάλης που έχει γράψει το S.A.G.A.P.O. που "γκρεμίζει" ακόμη και σήμερα τα μαγαζιά που το παίζουν. Αυτός που με μια περίεργη στολή και ένα κάτι σαν χορευτικό πήρε τη 17η θέση στη Eurovision στην Εσθονία και έκανε τα μεσημεριανά να εκπλαγούν με τον ίδιο τους τον εαυτό για το πόσο παραπάνω από το καθιερωμένο υπερβολικό ασχολήθηκαν με τον... θεσμό το 2002. Αυτός που γέμιζε τα γήπεδα τη δεκαετία του '90 τραγουδώντας ένα είδος που κι ο ίδιος δυσκολεύεται να ορίσει ("να το πούμε ποπ από το popular;" θα σκεφτεί φωναχτά πιο μετά).

Δύο πράγματα είναι τα ίδια με την τελευταία φορά που τον είδα. Μια συναυλία στο Gagarin που είναι πάλι το διακύβευμα και ο υπνωτικός, αέριος τρόπος του να δίνει ένα βάθος οικειότητας στη σχέση μας με αποτέλεσμα να τον νιώθω μόνο φίλο μου. Ούτε καν γνωστό μου. Καμία υπερβολή.

Έτσι εξηγείται άλλωστε ότι πέρασα 4 ώρες μαζί του, ότι συζητήσαμε για τα χαρακτηριστικά των Κριών μαζί με την Κωνσταντίνα, ότι μου αποκάλυψε πως μέχρι τα 16 έπαιζε μπάλα στα τσικό του Ολυμπιακού, με ένα σύντομο πέρασμα από το εφηβικό με προπονητή τον Υφαντή.

Ο Μιχάλης είναι ο μόνος άνθρωπος που μπορώ να ακούσω να υποστηρίζει ότι "τα έχει ζήσει όλα" και α) να είμαι σίγουρος ότι δεν το λέει με καμία φούρια να με κάνει να το πιστέψω και β) να τον πιστέψω. Αυτός είναι. Με το όχι ακριβό του αυτοκίνητο, με ένα τσουβάλι χρυσούς δίσκους (δεν θυμάται καν πόσους δίσκους ακριβώς έχεικυκλοφορήσει, "μάλλον πάνω από 20" υπολογίζει ψιλοαόριστα), με την μανία να κάνει ακόμα καλύτερο και με τον φόβο ότι αν τον ενημερώσει κάποιος ότι είναι είδωλο, θα παρεξηγηθεί και δεν θα του ξαναμιλήσει. Δεν τον ενημέρωσα από κοντά.

Αντίθετα, μάλλον εκμεταλλευόμενος την αμοιβαία συμπάθεια, τον ρώτησα για όλα όσα του καταλογίζουν διάφοροι χωρίς να τον ρωτήσουν πρώτα και για όσα ίσως δεν ρωτήθηκε (ή σίγουρα δεν απάντησε) ποτέ. Σαν να προσπάθησα να τον φέρω σε δύσκολη θέση. Πήρα τις απαντήσεις μου. Αλλά, σιγά μην ερχόταν σε δύσκολη θέση.

The issue: Οι ισχυρισμοί ότι τα live του δεν είναι... live ως επί το πλείστον

Η απάντηση: "Ποτέ δεν είχα μια απόλυτα live μπάντα"

"Από τότε που ξεκίνησα εδώ και 23 χρόνια, από την πρώτη συναυλία που είχα κάνει στο Λυκαβηττό το 1990 (ή ήταν το '91;), συνδύασα το κομπιούτερ με τους μουσικούς. Ποτέ δεν είχα μια απόλυτα live μπάντα και ο λόγος ήταν ότι εγώ ήμουν πάντα αυτός που έφτιαχνε τα κομμάτια και όλες τις ενορχηστρώσεις. Από την πρώτη νότα μέχρι το τέλος. Επειδή έχω μανία με το να τα φτιάχνω και να τα γράφω όλα εγώ, θέλω το αποτέλεσμα στη συναυλία να ακούγεται ΕΤΣΙ και να μην αλλοιώνεται.

Η φωνή μου είναι πάντα live και υπάρχουν όργανα που παίζουν εκείνη τη στιγμή. Αλλά όταν πχ. χρησιμοποιώ 15 keyboards ή βιολιά από κάτω, ακούγονται πράγματα που δεν υπάρχουν πάνω στη σκηνή και παίζουν μέσα από κομπιούτερ. Δεν ξέρω τι εννοεί ο κόσμος ως playback, αλλά αυτό που ακούει στις συναυλίες είναι 100% εγώ. Δεν υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να κάνουν καλύτερη ή χειρότερη τη δουλειά μου"

The issue: Ο προσδιορισμός του ως καλτ

Η απάντηση: "Υπήρξα πάντα καινοτόμος. Γραφικός δεν υπήρξα ποτέ"

"Θα προτιμούσα αυτή τη λέξη να την ακούσω στα ελληνικά. Ειλικρινά είναι κάτι που δεν με ενδιαφέρει. Ο καθένας μπορεί να πει ό,τι θέλει για σένα και ειδικά αν δεν σε έχει γνωρίσει. Εγώ ασχολούμαι με κάποιον μόνο αν έχω λόγο να ασχοληθώ μαζί του για κάτι καλό. Με κάποιον που δεν μ' ενδιαφέρει, δεν ασχολούμαι.

Καλτ για μένα είναι ό,τι λέει το λεξικό. Πάντως όχι αυτό που εννοείται εδώ. Να το πούμε 'γραφικός'; Αυτοί που λένε κάτι τέτοιο είναι μάλλον ηλίθιοι και απλά θέλουν να πουν κάτι κακό. Ας βρουν κάτι άλλο για μένα. Γραφικός δεν υπήρξα ποτέ. Ούτε στον τρόπο σκέψης, ούτε στην εμφάνισή, ούτε στις πράξεις μου, ούτε στις επιλογές. Υπήρξα πάντα καινοτόμος. Κάνω πράγματα σημερινά και ίσως αυριανά και δεν βρίσκω κάπου αυτή τη λέξη. Εκτός αν νομίζουν ότι είμαι κολλημένος στα 80s, που δεν είμαι, αλλά δεν το βρίσκω και κακό για όποιον είναι. Αν βγω και χαρακτηρίσω κάπως τις ελληνικές ταινίες του '50 χωρίς να έχω ζήσει στην εποχή, θα είμαι πολύ στούρνος.

The issue: Ο Ρακιντζής ήθελε να ξαναβγεί στο προσκήνιο μέσω Eurovision

Η απάντηση: "Αν ήθελα να υπάρχω στο προσκήνιο, θα ήμουν σε κέντρα και θα τραγουδούσα"

"Ούτε βγήκα ούτε μπήκα ποτέ στο προσκήνιο. Aνέκαθεν γνώριζα τι γίνεται. Ξέρω ότι για να είσαι μέσα στα πράγματα και να πουλάς, πρέπει να υπάρχεις σε ένα χώρο, να τραγουδάς κάπου, να υπάρχουν αφίσες σου στο δρόμο. Ούτε πήγα στη Eurovision για να κάνω καριέρα στο εξωτερικό. Αυτά είναι μπούρδες. Είχα τόσους άλλους τρόπους. Κανείς δεν έχει κάνει καριέρα στο εξωτερικό από τη Eurovision"

The issue: Ο σημερινό μύθος, το S.A.G.A.P.O.

Η απάντηση: "To τραγούδι αυτό ήταν ένα one-night stand"

"To τραγούδι αυτό ήταν ένα one-night stand. Tο έκανα μέσα σε ένα βράδυ. Έγραψα τη μουσική και το στίχο με σκοπό να το στείλω στη Eurovision. Ήθελα να ακουστούν κάποιες ελληνικές λέξεις. Ουσιαστικά, η δεύτερη πιο δημοφιλής (γέλια). Μη με ρωτήσεις γιατί, δεν ξέρω, έφαγα καρεκλιά και είπα θα το στείλω στη Eurovision.

Γενικά σε ό,τι έχω κανει, δεν έχω να δώσω εξήγηση. Όχι δεν οφείλω, δεν έχω. Δρω μόνο αυθόρμητα, επειδή είμαι και Κριός. Δεν με ενδιαφέρον τα λάθη. Δεν τα καταλογίζω ως λάθη. Βλέπω ότι αυτό ήθελα να κάνω και αυτό έκανα. Δεν μετανιώνω ποτέ και για τίποτα. Αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι πως αν πεις Eurovision σε κάποιον, θα σου πει Ρακιντζής, δεν θα σου πει άλλον. Και δεν φταίω εγώ γι' αυτό.

Ας πούμε ότι κάθε κομμάτι έχει τη δική του τύχη. Αυτό είχε την τύχη να κάνει το σαματά. Υπό άλλες συνθήκες, θα μπορούσε να μην κάνει τόσο χαμό, να υποσκιαστεί"

The issue: Η αβάσταχτη ελαφρότητα(;) του στίχου στο "Είσαι σαν κουνέλι"

H απάντηση: "Τολμάω με αυτό το στίχο για τα ελληνικά δεδομένα και χαρακτηρίζομαι πολύ ελαφρύς. Κι αυτό μ' αρέσει"

"Ακόμα και το "Κουνέλι" είναι ένα κομμάτι που με χαρακτηρίζει, είναι πολύ παρεξηγημένο. Υπάρχει η ιστορία ακριβώς αυτού που λέει, ούτε μία λέξη σάλτσα. Κάποιος μπορεί να σε κρίνει επειδή ένα κομμάτι λέει "είσαι σαν κουνέλι" και ο ίδιος λέει "wow" όταν ακούει μια μπουρδοφιλοσοφία χωρίς να ξέρει καν τι εννοεί. Για μένα είναι δείκτης το "Κουνέλι". Αν ο άλλος με κρίνει από αυτό, καταλαβαίνω με τη μία και τι είναι. Αυτό το τραγούδι μου 'χει αποκαλύψει πολλούς γύρω μου.

The issue: Η σχέση του με τη Σοφία Αρβανίτη. Φίλοι, ζευγάρι ή μόνο συνεργάτες;

Η απάντηση: "Όπου υπάρχει καπνός, υπάρχει πάντα και φωτιά"

"Με ρωτούσαν συνέχεια σε συνεντεύξεις αν ήμουν ζευγάρι με τη Σοφία, αλλά δεν ήθελα να επεκτείνομαι σε αυτό το κομμάτι. Για τον κόσμο πάντα ήμασταν συνεργάτες. Τα άλλα είναι προσωπικό θέμα. Ποτέ δεν ήθελα να κάνω καριέρα μέσα από τις φήμες. Με τη Σοφία έχουμε ζήσει αυτό που λέμε "χρυσές εποχές".

Έχουμε κάνει πάρα πολύ όμορφες συνεργασίες, είμαστε ακόμα πολύ φίλοι, έχουμε περάσει ένα κομμάτι της ζωής μας που η μουσική είχε μια άλλη διάσταση και άλλη επικοινωνία με τον κόσμο. Ο κόσμος τότε ζούσε απόλυτα το τραγούδι.

The issue: Το τραγούδι με το οποίο ξεκίνησαν όλα

Η απάντηση: "Με το 'Μωρό μου φάλτσο' συστήνομαι ως Μιχάλης"

"Είναι ένα ποπ τραγούδι της εποχής, στην οποία δεν ήμασταν και πολύ συνηθισμένοι σε αυτά. Είναι το πρώτο κομμάτι που έκανα απόπειρα να γράψω ελληνικό στίχο. Μέχρι τότε ασχολιόμουν μόνο με αγγλόφωνα τραγούδια. Δεν ήξερα πώς θα βγω να το τραγουδήσω.

Ένιωθα ότι προδίδω ό,τι αγαπούσα μέχρι τότε. Αλλά από την άλλη είπα, 'αυτό δεν είμαι εγώ'; Δεν είμαι κάποιος άλλος άνθρωπος, δεν με έβαλε άλλος να το κάνω. Έγραψα τη μουσική, τους στίχους και πήγα στο στούντιο να το τραγουδήσω.

Ξεκινάω με ένα ερωτικό τραγούδι γιατί θεωρώ ότι το μόνο αληθινό στις σχέσεις των ανθρώπων είτε είναι αγάπη, μίσος, οτιδήποτε, και αυτό που καθορίζει τις ζωές μας και την καθημερινότητα. Ναι, γράφτηκε για κάποια συγκεκριμένη το φάλτσο.

Άφησα τα μηνύματα απ' έξω. Στα 80s άνθιζε ένα πολιτικό τραγούδι από τη μεταπολίτευση και μετά που δεν εκτιμούσα καθόλου ούτε ως μουσική ούτε ως στίχο, γιατί πήγαινε να εκμεταλλευτεί μια κατάσταση. Σήμερα που έχουμε κρίση, δεν θα έλεγα ένα τέτοιο τραγούδι. Το "Δεν πάμε καλά" δεν θα το πω στο live γι' αυτόν το λόγο.

Πριν ξεκινήσει η κρίση είχα γράψει ένα τραγούδι που την προέβλεπε -στον προηγούμενο δίσκο μου-, το "Την τύχη μου γαμώ". Το τραγούδι περιγράφει κανονικά αυτό που γίνεται σήμερα, πολύ πριν ξεσπάσει η κρίση. Τώρα δεν θα το έπαιζα. Δεν θέλω να είμαι καιροσκόπος στη μουσική"

The issue: Στο Gagarin, θα ακούσεις όλα του τα σουξέ. Λίγο μεταλλαγμένα

Η απάντηση: "Θέλω να αισθάνομαι ότι σήμερα κάνω κάτι διαφορετικό απ' ό,τι χθες. Κι ας μην είναι αρεστό. Παίρνω το ρίσκο"

Δεν το κάνω με τη διάθεση για ψυχρολουσία ή να κάνω τον έξυπνο. Όταν βγαίνω να παίξω κομμάτια που έχω πάντα μες στο ρεπερτόριο και το κάνω όπως τότε, θα αρχίσω να θυμάμαι πράγματα και θα προβληματιστώ. 'Τι μεσολάβησαν όλα αυτά τα χρόνια'. 'Κάνω ακόμα τα ίδια με τότε'; Και τα βάζω με μένα.

Το ξέρω ότι δεν είναι ευχάριστο για κάποιον που περιμένει να τα ακούσει το "Τι σου λείπει" όπως είναι. Είναι από τα λίγα που δεν είχα αλλάξει, αλλά μετά από μάχη με τους συνεργάτες μου το άλλαξα και αυτό. Το παίζω σε 3 διαφορετικές βερσιόν για να μην χαλάσω ούτε το δικό μου ούτε το δικό τους χατήρι"

The issue: Η μεγάλη επιστροφή στο Gagarin

Η απάντηση: "Δεν υπάρχουν πολλοί χώροι στην Αθήνα για το είδος της μουσικής που παίζω"

"Δημιουργήθηκε ένα πολύ καλό παρελθόν με το Gagarin. Εκτός του ότι το περσινό live ήταν μια καταπληκτική βραδιά. Έχει μεσολαβήσει μια καινούργια δουλειά, κάπου έπρεπε να παρουσιαστεί, και το Gagarin είναι ό,τι πρέπει. Το τελευταίο cd έχει πολλά από τα παλιά κομμάτια, τα μεταλλαγμένα όπως τα λέω.

Το οπτικό είναι τελείως διαφορετικό από πέρυσι. Άλλη τεχνοτροπία, έχει δουλευτεί πάρα πολύ και ελπίζω να μας κάτσει. Θα υπάρχει μια συνύπαρξη με vjs στη σκηνή"

The issue: Η στολή του τελικού της Eurovision

Η απάντηση: "Οι στολές αυτές δεν υπάρχουν πουθενά και τις φτιάχνει μια γαλλική εταιρία για την Europol και για διάφορες αστυνομίες της Ευρώπης. Ήταν δική μου επιλογή"

"Η στολή ήταν δική μου ιδέα. Ποια είναι η αλήθεια; Εμένα μου άρεσε πάντα αυτή η δυναμική παρουσίαση, μέσα από μια πιο κινηματογραφική, virtual προσέγγιση. Ήταν μέρος του show. Κι επειδή δεν είμαι άνθρωπος ούτε του χορευτικού ούτε των σχεδιαστών μόδας, αλλά ενός πιο σκληρού profile, συνδύασα κάποιες κινήσεις που ξέρουμε όλοι από τους τσολιάδες με κάτι το πιο στρατιωτικό.

Τη στολή τη ζήτησα πρώτα από την ίδια την εταιρία, αλλά μου είπαν ότι μάλλον αστειεύομαι. Έτυχε και την είχαν στείλει τότε ως δείγμα στην Ελλάδα και τελικά τις δοκίμασα εγώ με την ευγενική χορηγία του αρμόδιου Υπουργείου"

The issue: Ποιο είναι επιτέλους το είδος που εκφράζει τον Ρακιντζή

Η απάντηση: "Θέλω η μουσική που ακούω να έχει κάτι σκληρό. Δεν μ' αρέσουν τα νιανιά, αν κι έχω κάνει κι εγώ τέτοια κομμάτια"

"Στη μουσική πάντα ρίσκαρα. Όταν αποκτούσα φίλους που αγαπούσαν κάτι, πάντα έφευγα. Πάντα το άλλαζα. Είναι προσωπική ανάγκη, ειλικρινά δεν μπορώ να κάνω τα ίδια. Αυτή την εποχή ασχολούμαι με μουσική που είναι πολύ δύσκολο να ακούσει κάποιος. Δεν είναι μια εύπεπτη μουσική.

Ακούω hardstyle και hard bass ηλεκτρονική μουσική. Έχω περάσει τις φάσεις μου, γι' αυτό ξεκίνησα με σκληρό ροκ. Θέλω δυναμισμό στη μουσική. Ίσως να βγάζω και το άχτι μου μέσα από αυτό. Το hardstyle μπορεί να είναι και το thrash metal του σήμερα. Με άλλη νοοτροπία, παιγμένο αλλιώς. Βγάζει αυτό που έβγαζε στους πιτσιρικάδες το thrash metal"

The issue: Η σχέση του Ρακιντζή με τους fans του

Η απάντηση: "Ποτέ δεν προσπάθησα να το παίξω τραγουδισταράς"

Πιστεύω πως όλα αυτά τα χρόνια, ό,τι κι αν έχει γίνει, είχα μια πάρα πολύ ειλικρινή σχέση με τον κόσμο. Δεν προσπάθησα να το παίξω κάπως. Ούτε ποιητής, ούτε τραγουδισταράς. Έχω βρει ένα κώδικα επικοινωνίας μαζί τους.

The issue: Τι είναι επιτυχία;

Η απάντηση: "Πάντα θεωρώ ότι θα έπρεπε να έχω κάνει κάτι καλύτερο. Έχω περισσότερες απαιτήσεις από εμένα. Αυτό είναι και λίγο διαστροφή"

"Δεν νιώθω ποτέ ότι έχω καταφέρει κάτι το ιδιαίτερο. Δεν είπα ποτέ 'έχω κοινό, άρα είμαι καλός'. Μπορεί να έχεις τον περισσότερο κόσμο και να είσαι ένας άχρηστος. Μπορεί ο κόσμος να σε επιβραβεύει γι' αυτό που κάνεις και να είναι μια παπαριά. Δεν έχει συμβεί και λίγες φορές.

Δεν λειτουργώ με στόχο την επιτυχία. Μπορεί ένα τραγούδι να έχει τρελή επιτυχία, αλλά αυτό δεν με κάνει αυτόματα καλό μουσικό. Γι' αυτό βρίσκομαι σε έναν συνεχή ανταγωνισμό με τον εαυτό μου. Πάντα θεωρώ ότι η προηγούμενη δουλειά μου ήταν μια βλακεία και μισή και ξεκινάω την επόμενη λέγοντας 'αυτή τη φορά θα κάνω κάτι καλό'. Κι αυτό κάνω μέχρι σήμερα.

Ακόμα και τώρα προσπαθώ να κάνω κάτι καλύτερο από τον προηγούμενο. Δεν έχει σημασία αν κάποια κομμάτια έμειναν κλασικά. Δεν θέλω να τα υποβιβάσω, εγώ όμως σαν δημιουργός τα βλέπω από άλλη σκοπιά"

The issue: Πόσο καλός μουσικός είναι ο Μιχάλης Ρακιντζής;

Η απάντηση: "Ποτέ δεν γίνεσαι καλός μουσικός"

"Πιστεύω ότι θέλω να γίνω, αλλά δεν φτάνει μια ζωή για να τα καταφέρεις. Δεν είναι κάτι που έχει τέλος. Και να φτάσεις ποτέ κάπου σε ένα είδος, σίγουρα θα είσαι άσχετος σε κάποιο άλλο. Θα ήθελα να ταξιδεύω σε όλα τα είδη της μουσικής. Να μάθω ό,τι μπορώ. Τα λατρεύω όλα τα είδη αρκεί να έχουν μια αλήθεια. Για μένα είναι όλα μουσική. Και τα λαϊκά, αν και άρχισα μεγάλος να τα γνωρίζω.

The issue: O Ρακιντζής είναι ένας πραγματικός ροκ σταρ

Η απάντηση: "Όταν μιλάμε για ελληνικό ροκ, παθαίνω ένα σοκ"

"Κάθε φορά που ακούω για ελληνικό ροκ, ψάχνομαι, αναρωτιέμαι τι είναι το ροκ, αν έχω ακούσει ποτέ στη ζωή μου, το παίρνω από την αρχή. Τα πράγματα έφταναν πάντα από το εξωτερικό με έναν παραμορφωτικό φακό. Ίσως σήμερα είναι διαφορετικά λόγω του ίντερνετ. Μπορείς πλέον να δεις αυτό που ακούς, ποιοι το πρεσβεύουν, πώς γίνεται ζωντανά, με τι όργανα. Είναι σαν να είσαι εκεί.

Πριν από αυτό, όλα έφταναν με έναν παραμορφωτικό φακό. 'Έχω παραμόρφωση στην κιθάρα; Είμαι ροκ. Βαράω τα τύμπανα έτσι; Είμαι ροκ. Έχει μαλλιά; Είναι ροκ'. Υπήρχαν αυτά τα κριτήρια που δεν έχουν καμία σχέση με τη μουσική βέβαια.

The issue: Πόσο πολύ πόνεσε από τις γυναίκες κατά τη διάρκεια των 80s

Η απάντηση: "Έχω πληγώσει μάλλον περισσότερο απ' όσο έχω πληγωθεί"

"Το 99% των κομματιών μου είναι βιωματικά. Ο έρωτας αν δεν έχει και το κομμάτι της πίκρας και είναι μόνο μες στην καλή χαρά, σταματάει να είναι έρωτας. Κάποια στιγμή θα θεωρείς μεγάλο έρωτα αυτόν που σ' έκαψε. Δεν είναι κακή περίοδος τα 80s ούτε είχα μόνο ερωτικές απογοητεύσεις. Δεν τραγουδάς μόνο για τη σχέση που έχεις κάποια στιγμή. Μπορεί για κάτι παλιότερο, για μια εμπειρία φίλου που έχεις ακούσει.

Σχετικά με τον έρωτα και τα αισθήματα, αυτό που είναι πάνω απ' όλα είναι ότι έχω διάθεση να το καταλάβω, να το συζητήσω και να το περιγράψω μέσα από μουσική. Όταν ήμουν πιτσιρικάς, άκουγα πάρα πολλά από αυτά τα γνωμικά για τις γυναίκες, αλλά πάντα τα θεωρούσα πρόχειρες γενικολογίες. Μεγαλώνοντας βλέπω ότι έχουν και μια δόση αλήθειας.

Πιθανόν έχω πληγώσει περισσότερο τις γυναίκες απ' ό,τι έχω πληγωθεί. Το σίγουρο έιναι ότι δεν το έκανα επίτηδες. Εκτός από ειδικές περιπτώσεις, δεν υπάρχουν κακοί άνθρωποι που πληγώνουν. Όταν αγαπάμε κάποια επειδή το επιλέξαμε, δεν είναι υποχρεωτικό να μας αγαπάει κι αυτή. Και αντίστροφα.

The issue: Η συνεργασία με τον Ian Gillan

Η απάντηση: "Με τον Gillan, ήταν μια ιστορική συνεργασία για άλλους λόγους"

"Γιατί συνεργάστηκα με έναν άνθρωπο με τεράστια φήμη από μια μπάντα που γούσταρα πιτσιρικάς. Ούτε κι εγώ ξέρω καλά καλά πώς έγινε. Είχε έρθει στην Ελλάδα, έκανε κάποιες συναυλίες, κάτι δικό μου άκουσε στην εταιρία και μας έφεραν σε επαφή. Ο μεσολαβητής ήταν ο Μάνος Ξυδούς που δούλευε στην EMΙ εκείνη την περίοδο και ακολούθησε αυτό που ξέρουμε.

Έχουμε να τα πούμε 2-3 χρόνια, αλλα επειδή έχουμε κάνει αρκετή παρέα, θεωρώ ότι όλοι οι φίλοι χάνονται για κάποια στιγμή. Φίλους από το χώρο δεν έκανα ποτέ. Καλές σχέσεις ναι. Έχω φίλους από το δημοτικό, καινούργιους που δεν έχουν καμία σχέση ούτε με το χώρο ούτε με δημοσιότητα και δεν θα έκανα επιλογές φίλων με βάση επαγγέλματος.

The issue: Ο Μιχάλης είναι άλλος ένας καλλιτέχνης με τις ιδιαιτερότητές του

Η απάντηση: "Δεν θέλω να ανήκω στους καλλιτέχνες"

"Γενικά δεν είμαι καθόλου καλλιτέχνης. Δίνεται ένας ορισμός για μια ομάδα ανθρώπων και βλέπεις τον εαυτό σου μέσα σε αυτό.

Ποιοι είναι οι συνάδελφοί σου όμως; Όποιος κρατάει ένα στιλό είναι συγγραφέας; Είμαι ο Μιχάλης που κάθεται στον προσωπικό του χώρο, πολύ ευχαριστημένος με αυτό που κάνει, γιατί έτυχε αυτό που αγάπησε να το κάνει επάγγελμά και είναι ευγνώμων γι' αυτό.

Και μόνο αυτό, πρέπει να μου αρκεί. Μου έδωσε πολύ όμορφες στιγμές η μουσική. Και οι πιο όμορφες, δεν ήταν στα live, ούτε στην τηλεόραση, ούτε στις συνεντεύξεις. Ήταν μοναχικά, μέσα στο στούντιο, να σκέφτομαι διάφορα και να περνάω τις ομορφότερες στιγμές μόνος μου. Αυτό έχει σημασία για μένα, να περνάω καλά. Αυτό είχε πάντα σημασία"

Ο Μιχάλης Ρακιντζής εμφανίζεται live αύριο Πέμπτη 22 Δεκεμβρίου στο Gagarin 205.

Όταν οι αρχαίοι έλυναν τις διαφορές τους με …κατάρες

2011-12-16T14:58:00.000-08:00

«Καλή και όμορφη Περσεφόνη, γυναίκα του Πλούτωνα, ή Σάλβια, αν προτιμάς να σε αποκαλώ έτσι, άρπαξε την υγεία, το σώμα, την όψη, τη δύναμη και τις ικανότητες του Πλότιου… ».

Από την αρχαία Ρώμη έρχεται αυτός ο κατάδεσμος (κατάρα για τους αρχαίους) που συντηρήθηκε πρόσφατα και εκτίθεται στο κοινό του Αρχαιολογικού Μουσείου του Πανεπιστημίου Johns Hopkins της Βαλτιμόρης των ΗΠΑ. Μαζί μάλιστα εκτίθεται και το καρφί από σίδηρο, το οποίο είχε χρησιμοποιηθεί για να στερεωθεί η πινακίδα με τον κατάδεσμο.

Η προσφάτως συντηρημένη ρωμαϊκή πινακίδα, ηλικίας 2.000 ετών είναι μία από τις πέντε που κατέχει το πανεπιστήμιο από το 1908. Μόλις πριν από λίγο καιρό όμως αποκρυπτογραφήθηκε το κείμενό της χάρη σε έναν μεταπτυχιακό φοιτητή του πανεπιστημίου, τον Ουίλιαμ Σέργουντ Φοξ, ο οποίος πραγματοποίησε την μελέτη της.

Οι κατάδεσμοι ,όπως αυτός, μαρτυρούν μία κοινή πρακτική στην ελληνική και ρωμαϊκή αρχαιότητα, δηλαδή την χάραξη κειμένων με κατάρες πάνω σε πινακίδες, τις οποίες στη συνέχεια τοποθετούσαν μέσα σε πηγάδια ή τάφους. Κι ενώ αρχικά αυτοί οι κατάδεσμοι ανέφεραν μόνον το όνομα του προσώπου που ήταν ο στόχος της πράξης, με το πέρασμα του χρόνου έγιναν όλο και πιο σύνθετες, όπως αυτό του Μουσείου Johns Hopkins. Οι κατάρες μάλιστα μπορούσε να γραφτούν οπουδήποτε από απλά όστρακα αγγείων ως πολύτιμους λίθους, αν και ο μόλυβδος ήταν το συνηθέστερο υλικό για το σκοπό αυτό.

«Παράδωσέ τον στον Πλούτωνα, τον άντρα σου. Είθε να μην είναι σε θέση να ξεφύγει από αυτή την κατάρα με το μυαλό του. Παράδωσέ τον στους πυρετούς _τεταρταίο, τριταίος και καθημερινό _ έτσι ώστε να παλεύουν και αγωνίζονται μαζί του…». Αυτά αναφέρει στη συνέχεια η κατάρα αλλά και το κείμενο που ακολουθεί δεν αφήνει καμία αμφιβολία, ότι ο καημένος ο σκλάβος Πλότιους δεν θα …απόλαυσε τις τελευταίες ημέρες του! Ιδού:

«Κάλεσε για μένα τον τρικέφαλο δαίμονα για να αποσπάσει την καρδιά του Πλότιους. Υπόσχομαι ότι θα σου προσφέρω δώρα _ σύκα και ένα μαύρο γουρούνι _ αν ολοκληρωθεί αυτό, πριν από το μήνα Μάρτιο. Αυτά θα σου προσφέρω, Περσεφόνη Salvia, όταν ολοκληρώσεις αυτά που ζητώ. Δίνω σε σένα το κεφάλι του Πλότιους του δούλου, γιού του Αβονία. Δίνω σε σένα το μέτωπο του Πλότιους. Περσεφόνη Salvia, δίνω σε σένα τα φρύδια του Πλότιους. Περσεφόνη Salvia, δίνω σε σένα τα βλέφαρα του Πλότιου. Περσεφόνη Salvia, δίνω σε σένα τους μαθητές του Πλότιους…». Και τελειώνει: «Σου παραδίδω τον Πλότιους από το μήνα Φεβρουάριο. Αφησέ τον να χαθεί οριστικά. Αφησέ τον να πεθάνει άθλια. Αφησέ τον να καταστραφεί στη δυστυχία του ολοκληρωτικά. Φρόντισε ώστε να μη δει άλλο ένα μήνα»!

Κανείς δεν ξέρει τι έκανε ο φτωχός Πλότιους ώστε να προκαλέσει κάποιον τόσο ώστε να ζητεί από τους θεούς να ρίξουν τόσα κακά επάνω του. Αλλά και κανείς δεν ξέρει, ποιος τοποθέτησε τον κατάδεσμο, γιατί τόσο αυτός που καταριόταν όσο και εκείνος που έκανε την κατάρα κρύβονταν πολύ προσεκτικά από το φόβο της τιμωρίας. Δύο χιλιάδες χρόνια μετά πάντως η αλήθεια βγήκε στο φως.

Διήμερο συνέδριο στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών για το θείο από φιλοσοφικής και θεολογικής σκοπιάς

2011-12-05T06:17:00.000-08:00

Η έννοια του Θεού στα ιερά κείμενα αλλά και στη φιλοσοφία από την αρχαιότητα ως σήμερα είναι το αντικείμενο συζήτησης στο συνέδριο που διοργανώνει ο «Αρτος Ζωής» την Παρασκευή 2 και το Σάββατο 3 Δεκεμβρίου στην Αθήνα.

Η αντίληψη του θεού στον Πλάτωνα, η στάση του Αριστοτέλη απέναντι στη λαϊκή θρησκευτικότητα και στην πλατωνική παράδοση, η ύπαρξη και η φύση του θεού στη θεολογία των Στωικών, το θείο στον Πλωτίνο, ο Θεός ως «αμιγής ενέργεια» στον Θωμά Ακινάτη, η απάντηση του Λούθηρου στο περί Θεού ερώτημα, ο Θεός του Σπινόζα, η καντιανή έννοια του Θεού, η ορθολογικότητα του χριστιανισμού κατά τον Έγελο αλλά και ο Θεός όπως παρουσιάζεται στην Πεντάτευχο, η ριζική επανερμηνεία της έννοιας του Λόγου στο Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο, ο Θεός πατέρας και ο κύριος Ιησούς Χριστός στην Α΄ Προς Κορινθίους επιστολή του Αποστόλου Παύλου είναι ορισμένα από τα θέματα που θα διερευνηθούν.

Μιλούν, μεταξύ άλλων, οι πανεπιστημιακοί καθηγητές φιλοσοφίας Παύλος Καλλιγάς, Βασίλης Κάλφας, Κώστας Ανδρουλιδάκης, Στέλιος Βιρβιδάκης, Κατερίνα Ιεροδιακόνου, οι καθηγητές πολιτικής φιλοσοφίας Γιώργος Φαράκλας και Άρης Στυλιανού, οι καθηγητές της Θεολογικής Δημήτρης Καϊμάκης, Χρήστος Καρακόλης, Χαράλαμπος Ατματζίδης, ο πρόεδρος του ΔΣ Άρτου Ζωής και διευθυντής του περιοδικού «Νέα Εστία» Σταύρος Ζουμπουλάκης, θεολόγοι και ιερείς.

Πού και πότε:
Στο αμφιθέατρο «Λεωνίδας Ζέρβας» του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών (Βασ. Κωνσταντίνου 48), την Παρασκευή 2 Δεκεμβρίου, από τις 5.00 μ.μ., και το Σάββατο 3 Δεκεμβρίου, από τις 10.00 π.μ.

Αναλυτικά το πρόγραμμα του συνεδρίου:
http://www.tovima.gr/files/1/2011/12/01/programmasynedriou.pdf

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=432930&h1=true

Αναβαθμίζεται το δίκτυο δημοσίων και δημοτικών βιβλιοθηκών

2011-12-01T00:19:00.000-08:00

Πρώτο θέμα στις σελίδες του πολιτισμού στον βρετανικό «Guardian» ήταν πριν από λίγες ημέρες απόφαση δικαστηρίου βάσει της οποίας κρίθηκε παράνομο το κλείσιμο 10 και 11, αντίστοιχα, τοπικών βιβλιοθηκών στις κομητείες του Γκλόστερσιρ και του Σόμερσετ λόγω έλλειψης πόρων.

Είχε προηγηθεί διαμαρτυρία των πολιτών, έντονη κινητοποίηση εδώ και μήνες, προσφυγή στη δικαιοσύνη.

«Δεν μπορούμε να στερούμε τις λιγότερο προνομιούχες κοινωνικές ομάδες όπως οι άποροι, οι ηλικιωμένοι, τα άτομα με ειδικές ανάγκες από υπηρεσίες στις οποίες έχουν συνηθίσει να βασίζονται» λέει πολίτης του Σόμερσετ στη δημοσιογράφο του «Guardian», σχολιάζοντας τη δικαστική απόφαση, η οποία βασίστηκε στο επιχείρημα ότι η βιβλιοθήκη αποτελεί χώρο που προάγει την ανάπτυξη δεξιοτήτων και προασπίζει τις ίσες ευκαιρίες και την ισότητα μεταξύ των πολιτών.

Ο Έλληνας αναγνώστης απορεί για το ποιες μπορεί να είναι οι «υπηρεσίες» στις οποίες είναι συνηθισμένος ο Βρετανός πολίτης και εντυπωσιάζεται από τη σημασία του θεσμού των δημόσιων βιβλιοθηκών στην ευημερία και στην κοινωνική συνοχή.

Με ιστοσελίδες στο ίντερνετ, εκδηλώσεις και λέσχες ανάγνωσης, εκθέσεις, διαγωνισμούς, θεματικές βραδιές, δωρεάν πρόσβαση στο διαδίκτυο, εκπαιδευτικά και ψυχαγωγικά προγράμματα για παιδιά, ομάδες μελέτης για μαθητές, on-line υπηρεσίες βιβλιογραφικής αναζήτησης, οπτικοακουστικά ντοκουμέντα από την τοπική ιστορία, ειδικό υλικό για άτομα με προβλήματα όρασης, εκπαιδευτικά προγράμματα για μετανάστες και ανέργους, εστιατόριο και καφέ, ο θεσμός των δημόσιων βιβλιοθηκών στη Βρετανία έχει και μεγάλη ιστορία –η πρώτη δημόσια βιβλιοθήκη χρονολογείται στις αρχές του 15ου αιώνα– και μακρά παράδοση: η εκκλησία, η παμπ και η βιβλιοθήκη αποτελούν σταθερά σημεία αναφοράς για τις τοπικές κοινωνίες.

Στην Ελλάδα, τώρα, τι εννοούμε λέγοντας υπηρεσίες βιβλιοθήκης; Κατά κύριο λόγο τις παραδοσιακές υπηρεσίες παροχής έντυπου, στην πλειονότητα, υλικού (βιβλία, εφημερίδες και περιοδικά) προς ανάγνωση και δανεισμό.

Όπως διαπιστώθηκε σε έρευνα που εκπόνησε σε όλη την επικράτεια η μη κερδοσκοπική εταιρεία Future Library, με δωρεά του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος, σε ποσοστά άνω του 90% ανέρχονται οι υπηρεσίες που προσφέρουν οι δημόσιες και δημοτικές βιβλιοθήκες στους τομείς του δανεισμού βιβλίων και της ανάγνωσης στο αναγνωστήριο της βιβλιοθήκης.

Ακολουθούν η προώθηση του βιβλίου και της λογοτεχνίας, η ανάγνωση εφημερίδων και περιοδικών, οι δραστηριότητες για παιδιά, η πληροφόρηση εκπαιδευτικού χαρακτήρα.

Η έρευνα πραγματοποιήθηκε από τον Απρίλιο ως τον Ιούνιο του 2011 και έλαβαν σε αυτήν μέρος 94 βιβλιοθήκες (26 δημόσιες και 68 δημοτικές), μαζί με τα παραρτήματά τους συνολικά 144 βιβλιοθήκες.

Στην Αττική βρίσκονταν 19 από αυτές, 15 στην Κεντρική Μακεδονία, 12 στη Στερεά Ελλάδα, 11 Θεσσαλία, 7 στην Κρήτη αλλά συμμετείχαν και βιβλιοθήκες στα νησιά του Αιγαίου, στην Ήπειρο, στην Πελοπόννησο και στη Θράκη.

Με τη διαδικασία της συμπλήρωσης ερωτηματολογίων και με συναντήσεις με εκπροσώπους της τοπικής κοινωνίας, το προσωπικό των βιβλιοθηκών, τους διευθυντές τους και τις τοπικές αρχές, αντλήθηκαν δημογραφικά στοιχεία για τις βιβλιοθήκες και πληροφορίες για τις εγκαταστάσεις, τις συλλογές, το προσωπικό, τους χρήστες, τις προσφερόμενες υπηρεσίες, την οικονομική τους κατάσταση.

Το συμπέρασμα ήταν ότι οι βιβλιοθήκες προσφέρουν παραδοσιακές υπηρεσίες και σταδιακά αναπτύσσουν υπηρεσίες προς την κοινότητα ενώ υπολείπονται σε υπηρεσίες παροχής, εκπαίδευσης και χρήσης των νέων τεχνολογιών.

Ενδεικτικά, σε ποσοστό 29% ανέρχονται οι υπηρεσίες για άτομα με ειδικές ανάγκες, σε 23% η πληροφόρηση και υποστήριξη για ανεύρεση εργασίας, σε 11% η εκπαίδευση στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές.

Διαπιστώθηκε επίσης έλλειψη ηλεκτρονικών πόρων σε βιβλία, περιοδικά και βάσεις δεδομένων. Ιστότοπο έχουν περίπου οι μισές από τις βιβλιοθήκες που συμμετείχαν, μόνο 12 από αυτές έχουν δημιουργήσει ψηφιακά αποθετήρια των συλλογών τους ώστε να είναι προσβάσιμες μέσω διαδικτύου και μόνο 3 (Βέροια, Σέρρες, Λειβαδιά) διαθέτουν τα αποθετήριά τους στο διαδίκτυο.

Ποιο είναι το προφίλ των χρηστών των ελληνικών δημόσιων και δημοτικών βιβλιοθηκών; Διπλάσιοι από τα παιδιά είναι οι ενήλικες που είναι εγγεγραμμένοι στις βιβλιοθήκες αυτές, οι οποίοι δανείζονται κατά μέσο όρο 3,61 βιβλία ο καθένας τον χρόνο, με τους περισσότερους δανεισμούς να γίνονται στη Θεσσαλονίκη, στη Βέροια και στην Καλαμαριά.

Εύγλωττη για τη σχέση βιβλιοθήκης και τοπικής κοινωνίας είναι η αναλογία εγγεγραμμένων χρηστών προς την πληθυσμιακή κάλυψη.

Με ποσοστό που φθάνει μόλις το 8,75% φαίνεται ότι ο ρόλος που διαδραματίζει η βιβλιοθήκη στην καθημερινή ζωή του Έλληνα είναι σημαντικά υποβαθμισμένος.

Το πρόγραμμα Future Library

Με στόχο τη δημιουργία ενός εύρωστου και βιώσιμου δικτύου δημόσιων και δημοτικών βιβλιοθηκών ως το 2015, οπότε θα ανοίξει η Νέα Εθνική Βιβλιοθήκη στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος στο Φάληρο, το Ίδρυμα Νιάρχος προχώρησε στη χρηματοδότηση ενός σχεδίου δράσης για τα επόμενα τέσσερα χρόνια στο οποίο θα συμμετέχουν επιλεγμένες δημόσιες και δημοτικές βιβλιοθήκες από το σύνολο όσων έλαβαν μέρος στην αρχική έρευνα.

Ποια θα είναι τα κριτήρια επιλογής; Αφενός το ενδιαφέρον των βιβλιοθηκών και αφετέρου το κατά πόσον θα πείσουν ότι έχουν τη δυνατότητα να αξιοποιήσουν μακροπρόθεσμα την επένδυση που θα γίνει.

Το πρόγραμμα θα υλοποιήσει η Future Library και περιλαμβάνει κατ’ αρχάς την επιμόρφωση υπαλλήλων των βιβλιοθηκών αυτών προκειμένου να αναπτύξουν ηγετικές και διοικητικές δεξιότητες.

Μόνο το 54,84% των υπαλλήλων στις βιβλιοθήκες κατέχει πτυχίο βιβλιοθηκονομίας, όπως προέκυψε από την έρευνα και «υπάρχει μεγάλο έλλειμμα σε δεξιότητες και ικανότητες στον χώρο των πολιτιστικών ιδρυμάτων», μας λέει ο Γιάννης Τροχόπουλος, ο διευθυντής της Δημόσιας Κεντρικής Βιβλιοθήκης της Βέροιας, ο οποίος είναι υπεύθυνος του προγράμματος και της εταιρείας Future Library.

Πρωταρχικό μέλημα του προγράμματος θεωρεί την επένδυση στην εκπαίδευση του ανθρώπινου δυναμικού «διαφορετικά ό,τι στηθεί δεν θα είναι βιώσιμο, διότι θα χρειάζεται διαρκή υποστήριξη».

Θα εκπαιδευθούν, στη Βιβλιοθήκη της Βέροιας, στο Ελσίνκι και μέσω e-learning, συνολικά 15 υπάλληλοι βιβλιοθηκών από όλες τις περιφέρειες.

Επόμενη δράση είναι η ανάπτυξη υπηρεσιών ειδικά για παιδιά και εφήβους, στο πλαίσιο της οποίας θα ανακαινισθούν και χώροι οκτώ, κατ’ αρχάς, βιβλιοθηκών προκειμένου να καλύψουν τις ανάγκες των παιδιών του 21ού αιώνα και να τους παρέχουν τη δυνατότητα να συμμετάσχουν σε δημιουργικά εργαστήρια αφήγησης, ρομποτικής, τέχνης.

Οι βιβλιοθήκες που θα συμμετάσχουν στη δράση αυτή δεν έχουν ακόμη επιλεγεί. «Πιθανόν να εστιάσουμε, για λόγους αποτελεσματικότητας, σε μία περιφέρεια», λέει ο κ. Τροχόπουλος, «ώστε να αναπτυχθεί ένα μικρό βιώσιμο δίκτυο το οποίο στη συνέχεια θα μπορεί να επεκταθεί με χαμηλό κόστος».

Η καλοκαιρινή εκστρατεία που θα αναπτυχθεί σε όλες τις βιβλιοθήκες που θα συμμετέχουν στο πρόγραμμα της Future Library στοχεύει στην προώθηση της ανάγνωσης, της δημιουργικότητας και της καινοτομίας με βιωματικά εργαστήρια, ενώ ο σχεδιασμός Εθνικού Ψηφιακού Κόμβου θα δώσει στα μέλη των βιβλιοθηκών ελεύθερη πρόσβαση σε ηλεκτρονικές πηγές πληροφόρησης, σε συλλογές ψηφιακών βιβλίων και περιοδικών, σε ψηφιοποιημένες βάσεις δεδομένων και σε υπηρεσία δανεισμού e-books.

Απώτερος στόχος: «Οι βιβλιοθήκες να παρέχουν βιβλία αλλά να υποστηρίζονται επίσης από ανθρώπινο δυναμικό που προσφέρει υπηρεσίες και να γίνει σύνδεση της παραδοσιακής βιβλιοθήκης με χώρους καινοτομίας και δημιουργικότητας για κάθε τοπική κοινωνία»

Οι υπεύθυνοι του προγράμματος τονίζουν τη σημασία της εκπαίδευσης, της διά βίου μάθησης, της κοινωνικοποίησης και της ανταλλαγής ιδεών μέσα στις βιβλιοθήκες ειδικά στην περίοδο της παρούσας οικονομικής και κοινωνικής κρίσης.

Το Υπουργείο Παιδείας, στη δικαιοδοσία του οποίοι υπάγονται οι 45 δημόσιες βιβλιοθήκες της χώρας, ενθαρρύνει το πρόγραμμα από μακριά, εστιάζοντας την προσοχή του στην αναδιοργάνωση της Εθνικής Βιβλιοθήκης και στην ψηφιοποίηση των θησαυρών της.

Θα αναπτύξουν οι τοπικές κοινωνίες αντανακλαστικά τέτοια ώστε να στηρίξουν αυτό το δίκτυο βιβλιοθηκών ενώ δεν υπάρχει η υποστήριξη της πολιτείας και όταν λήξει το πρόγραμμα Future Library;

Θα έχουν αποκτήσει στο μεταξύ οι νέοι κουλτούρα βιβλιοθήκης, ώστε η βιβλιοθήκη της περιοχής τους να αποτελεί γι’ αυτούς σημείο αναφοράς και να δίνουν μάχη για τη διατήρησή της όπως στη Βρετανία; Αυτή θα είναι μια σημαντική αλλαγή.

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=432556&h1=true

Τί εἶναι ἡ φιλοσοφία;

2011-11-29T03:32:00.000-08:00

Ξεκινά η παραγωγή αυτοκινήτων στην Ελλάδα

2011-11-29T01:23:00.000-08:00

Η Ελλάδα ξεκινά ξανά να παράγει αυτοκίνητα, με πρωταγωνιστή τη Βόρεια Ελλάδα! Στη Ραιδεστό μπαίνει ξανά μπροστά η παραγωγή των θρυλικών Pony, ενώ στην Κατερίνη η Replicar θα παράγει Porsche.

Το Pony είναι ένα αυτοκίνητο που μεσορανούσε τη δεκαετία του '70 και του '80!

Τώρα η οικογένεια Κοντογούρη που έχει την εταιρεία NAMCO ξεκινά την παραγωγή στη Ραιδεστό Θεσσαλονίκης για το Pony νέας εποχής με νέο σχεδιασμό, αλλά χαμηλή τιμή και τεράστια αντοχή.

Η παραγωγή αυτή αναμένεται να δώσει δουλειά σε πολύ κόσμο στην περιοχή.

Έγκριση τύπου πήρε - σύμφωνα με ανακοίνωση του ΛΑΟΣ - και η "REPLICAR HELLAS" που φτιάχνει Porsche στην Κατερίνη.

Η ανακοίνωση αναφέρει: "Αξίζει να σημειωθεί ότι - επίσης κατόπιν εντολών του Προέδρου του ΛΑΟΣ κ. Γ. Καρατζαφέρη προς τον Κ. Αϊβαλιώτη - το 2010 ετέθη προς τους κ.κ. Ρέππα και Τσιόκα (τότε Υπουργό και Γ.Γ. Μεταφορών, αντίστοιχα) το ζήτημα της έγκρισης τύπου και για άλλη μια 100% ελληνική επιχείρηση κατασκευής αυτοκινήτων που εδρεύει στη Μακεδονία, την «REPLICAR HELLAS», η οποία φτιάχνει - κατόπιν αδείας της Porsche - ρέπλικες αυτών των φημισμένων γερμανικών αυτοκινήτων στην Πιερία και κάνει εξαγωγές στην Ελβετία αλλά και στην ίδια την Γερμανία (!). Και γι’ αυτό το ζήτημα υπήρξε αίσια έκβαση και πλέον όποιος Έλληνας θέλει να δημιουργήσει μια ελληνική επιχείρηση παραγωγής ή συναρμολογήσεως οχημάτων μπορεί να ενημερωθεί για τα βήματα που πρέπει να ακολουθήσει με βάση το ΦΕΚ που έχει εκδοθεί".

http://e-radio.gr/blog/post.asp?langID=2&home=1&uid=5198

Μουσεία και αρχαιολογικοί χώροι προσφέρουν νέες παροχές στους επισκέπτες

2011-11-28T23:41:00.000-08:00

Αρχαιολογικοί χώροι και μουσεία που αναβαθμίζονται, υιοθέτηση σύγχρονων τεχνολογιών, προσβασιμότητα σε όλους και νέες εκδόσεις συνιστούν το τεράστιο πρόγραμμα του υπουργείου Πολιτισμού που βρίσκεται σε εξέλιξη εδώ και ένα χρόνο και έχει αποδώσει ήδη σημαντικούς καρπούς ενώ ως το 2013 που θα ολοκληρωθεί, αναμένεται να έχει αλλάξει άρδην την εικόνα που υπάρχει σήμερα σε όλη τη χώρα. Γιατί, θα πρέπει να σημειωθεί, ότι προτού να αρχίσει το πρόγραμμα από τα 170 μνημεία της χώρας με εισιτήριο, τα 117 δεν παρείχαν ούτε τις βασικές εξυπηρετήσεις στους επισκέπτες, δηλαδή φυλλάδιο, νερό, τουαλέτα. Ετσι:

Η αναβάθμιση παροχών στο κοινό οδήγησε 33 χώρους στην δεύτερη κατηγορία _από τις τέσσερις στις οποίες έχουν καταταχθεί τα μνημεία γενικώς (εκεί που πριν ήταν μόλις 18). Στην τρίτη κατηγορία βρίσκονται πλέον 103 χώροι (αντί των 42) ενώ στην τέταρτη _και τελευταία _ έχουν παραμείνει 43 (από τους 118). Επίσης: Εκδόθηκαν 169 καινούργια φυλλάδια και 340 σε γραφή μπράιγ (ελληνικά - αγγλικά) σε συνεργασία με Φάρο Τυφλών. Εγιναν 120 δίγλωσσες ενημερωτικές πινακίδες σε 17 χώρους και έξι δίγλωσσες ενημερωτικές λεζάντες σε έξι μουσεία. Εντεκα νέοι οδηγοί έχουν ανατεθεί από το ΤΑΠ με έτοιμους ήδη τους δύο πρώτους για την Στοά του Αττάλου και την Αρχαία Αγορά. Μάλιστα 6 εκατομμύρια φυλλάδια διατέθηκαν σε επισκέψιμα μνημεία ενώ θα διατεθούν και σε ξενοδοχεία αλλά και νοσοκομεία.

Δημιουργήθηκαν νέοι χώροι αφής σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, όπως και η απτή απόδοση της κάτοψης του βράχου της Ακρόπολης και στη Ζώνη Μεσημβρίας στον Εβρο. Δημιουργήθηκαν 36 νέα εκπαιδευτικά προγράμματα. Τέθηκαν σε λειτουργία 33 πωλητήρια με πωλητέα αντικείμενα και του ΟΠΕΠ ενώ πρόκειται σύντομα να επαναλειτουργήσουν και άλλα. Αυτόματοι πωλητές νερού και αναψυκτικών τοποθετήθηκαν σε 28 χώρους, επισκευές ή δημιουργία χώρων υγιεινής (και για ΑΜΕΑ) έγιναν σε δέκα χώρους και ακόμη νέα φυλάκια, εκδοτήρια και πωλητήρια σε εννέα χώρους. Επιπλέον όπως είναι γνωστό σε αναβάθμιση βρίσκονται οι χώροι της Ακαδημίας Πλάτωνος, των Δελφοί, του Βυζαντινού Μουσείου κ. α.

«Η χώρα μας έχει τα χαμηλότερα ποσοστά επίσκεψης μνημείων για δεύτερη φορά. Θέλουμε λοιπόν τα μουσεία να μας εμπνέουν, να γίνουν περισσότερο προσβάσιμα ώστε να αυξηθεί και η επισκεψιμότητά τους», είπε ο υπουργός Πολιτισμού κ. Παύλος Γερουλάνος σήμερα στη συνέντευξη τύπου στην οποία παρουσιάσθηκε το πρόγραμμα αναβάθμισης, το οποίο πραγματοποιείται σε συνεργασία υπηρεσιών του ΥΠΠΟΤ με το Ταμείο Αρχαιολογικών Χώρων _παρούσα ήταν η πρόεδρός του κυρία Μάρθα Σημαντώνη _και κατά περίπτωση με την συνεργασία και του ΕΟΤ, της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και εθελοντικών οργανώσεων.
Αυτή τη στιγμή πάντως κανένα μνημείο δεν βρίσκεται στην Α1 κατηγορία, ούτε η Ακρόπολη καθώς αναμένει την εγκατάσταση αυτόματης ξενάγησης μέσω κινητών. «Είκοσι μεγάλοι αρχαιολογικοί χώροι θα αποκτήσουν εντός του 2012 _το αργότερο το 2013 _ ακουστική ξενάγηση μέσω κινητού με την ένταξή τους στο πρόγραμμα Visit Greece, το οποίο χρηματοδοτείται από το ΕΣΠΑ», είπε η γενική γραμματέας του ΥΠΠΟ κυρία Λίνα Μενδώνη. Αναμένεται εξάλλου και το ηλεκτρονικό εισιτήριο (καθυστέρησε κυρίως λόγω νομικής εμπλοκής μεταξύ ΤΑΠ και ΟΠΕΠ) ενώ στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο όπου λειτουργεί εδώ και μία εβδομάδα, έχει παρατηρηθεί αύξηση του ρυθμού έκδοσης και εισόδου.

Την μείωση των τελών υπέρ του ΤΑΠ για την χρήση μνημείων, φωτογραφικού ή άλλου υλικού κ. λ. π. ανακοίνωσε η ίδια, με την ρύθμισή τους ανά περίπτωση. Κι αυτό για τα υψηλά τέλη λειτουργούσαν απαγορευτικά για τη χρήση χώρων από μαθητικούς συλλόγους για παράδειγμα ή δήμους που δεν μπορούν να τα καλύψουν αλλά και για τις εκδόσεις αρχαιολογικού περιεχομένου.

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου πάντως, το 2012 η Ελλάδα θα συμμετάσχει με δική της πρωτοβουλία _ οι Βρετανοί εμφανίζονται πολύ διστακτικοί λόγω της κρίσης_ με μία έκθεση για την αφή της Ολυμπιακής φλόγας, η οποία αρχικώς θα γίνει στο Ζάππειο. Το 2013 ή το 2014 θα γίνει εξάλλου η έκθεση για το Βυζάντιο στην Εθνική Πινακοθήκη της Ουάσιγκτον και στο Μουσείο Γκέτι του Λος Αντζελες με πρωτοβουλία του υπουργείου Πολιτισμού. Οπως είπε ο κ. Γερουλάνος όλα βρίσκονται ακόμη σε στάδιο διαπραγματεύσεων, όμως ο στόχος παραμένει ίδιος και αυτός είναι η προβολή του Βυζαντίου ως κομμάτι της ιστορίας του ελληνικού πολιτισμού. Τα έξοδα θα αναληφθούν από χορηγούς, οι οποίοι αναζητούνται ενώ μόνο σε περίπτωση που ο προϋπολογισμός δεν καλυφθεί, ο ΟΠΑΠ ανέλαβε να υποστηρίξει τη διοργάνωση. Σε κάθε περίπτωση, όπως διαβεβαίωσε ο ίδιος, η έκθεση θα γίνει και με την συνδρομή των ξένων μουσείων, χωρίς ακόμη να έχει διευκρινιστεί πώς θα γίνει αυτό. Η παρουσίασή της μάλιστα και στη Ρωσία είναι ένα ενδεχόμενο που συζητείται

Περικοπές και εξορθολογισμός είναι το δίδυμο στο οποίο έχει στοχεύσει το ΥΠΠΟ, σύμφωνα με τον κ. Γερουλάνο, ο οποίος ανακοίνωσε ότι στο υπουργείο έχει γίνει ήδη μείωση των δαπανών κατά 30% λόγω και της αναδιάταξης προτεραιοτήτων (βλέπε περικοπές στην Λυρική Σκηνή και αναδιάταξη στις βάρδιες). Είναι αισιόδοξος ως εκ τούτου ότι το ΥΠΠΟ θα έχει την ίδια μερίδα από τον προϋπολογισμό με πέρυσι. Τέλος όσον αφορά το θέμα της πληρωμής της εργασίας των αρχαιοφυλάκων για εργασία τους πέραν του πενθημέρου η κυρία Μενδώνη διαβεβαίωσε ότι ρυθμίζεται με τον πρόσφατο νόμο ενώ η καθυστέρηση οφείλεται στο κενό που δημιουργήθηκε ως την κοινή υπουργική απόφαση από τα υπουργεία Οικονομικών και ΥΠΠΟ, η οποία θα δημοσιοποιηθεί στο ΦΕΚ.

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=432479&h1=true

Τα «Ερωτικά» του Μπότσογλου στο Ιδρυμα «Η άλλη Αρκαδία»

2011-11-28T23:39:00.000-08:00

«Η ερωτική πράξη αποτελεί ένστικτο ζωής» λέει ο ζωγράφος

Είκοσι δύο ανάγλυφα σε μπρούντζο, τέσσερα σχέδια με γραφίτη και μολύβι και δώδεκα ακουαρέλες σε λεπτό κινέζικο ρυζόχαρτο. Αυτή είναι η νέα ενότητα έργων του ζωγράφου Χρόνη Μπότσογλου όπου πρωταγωνιστεί η ερωτική πράξη σ' όλη της την ένταση. Με τον δηλωτικό τίτλο «Ερωτικά» θα παρουσιαστεί στο Ιδρυμα «Η άλλη Αρκαδία» από την Τετάρτη 30 Νοεμβρίου έως και τις 29 Ιανουαρίου 2012.
Είκοσι πέντε χρόνια αναζητούσε τρόπο να αποδώσει τις ερωτικές σκηνές όπως επιθυμούσε ο ζωγράφος και πρώην πρύτανης της ΑΣΚΤ, Χρόνης Μπότσογλου. Και η λύση ήρθε ως εκ θαύματος όταν έριξε μια δεύτερη ματιά σε έναν αριθμό τηλεφώνου που είχε σημειώσει χαράσσοντάς τον πάνω σε πηλό.
Οι ερωτικές σκηνές - αποκαλυπτικές και άγριες σε ορισμένες περιπτώσεις - άρχισαν να αποτυπώνονται στον πηλό και εν συνεχεία σε μπρούντζο. Γεννημένος ζωγράφος, όμως, ο Χρόνης Μπότσογλου δεν μπορούσε παρά να συνδυάσει τα ανάγλυφά του με σχέδια και ακουαρέλες.
«Η ερωτική πράξη αποτελεί το βασικό ένστικτο της ζωής και η στάση που κρατάμε απέναντι στον έρωτα μας καθορίζει» λέει ο ίδιος ο καλλιτέχνης.
Στα τετράγωνα ανάγλυφα ο καλλιτέχνης «αφηγείται» την ερωτική πράξη, ενώ στα σχήματος οβάλ έχει αποτυπώσει τις στιγμές ανάπαυσης. «Η ξεκούραση είναι πολύ ουσιαστικό κομμάτι του έρωτα» επισημαίνει ο Χρόνης Μπότσογλου. «Εκείνη την ώρα η επικοινωνία αποκτά άλλη διάσταση, λέγονται πράγματα που δεν μπορείς να πεις άλλη στιγμή κατά τη διάρκεια της ημέρας».
«Στα έργα του Χρόνη Μπότσογλου, οι εικόνες των ερωτικών περιπτύξεων ενός άνδρα και μιας γυναίκας, δεν είναι μια ακόμα εκδοχή του Κάμα Σούτρα, είναι ένα εικαστικό ημερολόγιο έρευνας και συγχρόνως ένα ημερολόγιο ζωής, με θέμα τον έρωτα: την επιθυμία, τη συνουσία και την απόλαυση. Το ζήτημα που βασάνισε τον Μπότσογλου πάνω από είκοσι χρόνια είναι η "συναισθησία", η από κοινού, δηλαδή, λειτουργία όλων των αισθήσεων κατά την ερωτική πράξη, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο μπορεί η "συναισθησία" να εκφραστεί εικαστικά. Στον έρωτα το σώμα μετέχει ως όλον με την ταυτόχρονη λειτουργία των πέντε αισθήσεων» επισημαίνει στο κείμενο που συνοδεύει τον κατάλογο ο Χρήστος Λάζος.
Η σειρά των 22 ανάγλυφων καθώς και τα σχέδια της ενότητας προστέθηκαν πρόσφατα στη Συλλογή Σωτήρη Φέλιου.
Στον κατάλογο της έκθεσης γράφουν οι Θανάσης Βαλτινός, Μισέλ Φάις, Γιώργος Βέλτσος και Χρήστος Λάζος. Ποιήματα του ζωγράφου με τίτλο «Σπουδή του έρωτα (1998-1999)» συνοδεύουν την έκδοση.
Κατά τη διάρκεια της έκθεσης θα προβάλλεται η ταινία του Τάκη Χατζόπουλου με θέμα τα «Ερωτικά» του Χρόνη Μπότσογλου.
Ιδρυμα «Η άλλη Αρκαδία»
Φωκίωνος Νέγρη 16, Κυψέλη
(τηλ. 210 8824681)
Είσοδος ελεύθερη
www.felioscollection.gr

Ημερίδα με θέμα την μετάφραση από τα τουρκικά στα ελληνικά

2011-11-28T03:22:00.001-08:00

Με πρωτοβουλία της Εταιρείας Μελέτης της Καθ' ημάς Ανατολής, σε συνεργασία με το τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών, διοργανώνεται ημερίδα με θέμα: « Μετάφραση από τα τουρκικά στα ελληνικά. Θεωρητικά και Πρακτικά Ζητήματα».

Η ημερίδα θα διεξαχθεί στις 30 Νοεμβρίου 2011 από τις 10:30 π.μ. έως τις 4:30 μ.μ. στο Νέο Αμφιθέατρο, στο κεντρικό κτήριο του Πανεπιστημίου Αθηνών (Πανεπιστημίου 30) και αποτελεί μια προσπάθεια να προωθηθούν οι ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Το άγνωστο Αιγαίο της τέχνης

2011-11-27T07:22:00.000-08:00

Καστελόριζο, Σύµη, Χάλκη, Τήλος, Νίσυρος... Τα µικρά νησιά µε τη µακρά ιστορία αναδεικνύουν τον πλούτο τους µέσα από 390 αντικείµενα που καλύπτουν όλες τις εποχές και παρουσιάζονται στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης

Από νησάκι σε νησάκι η απόσταση είναι µικρή. Ενα καΐκι θα τη διανύσει σε λίγη ώρα, αλλά και πριν από αιώνες τα πρώτα αυτοσχέδια πλεούµενα των προϊστορικών ανθρώπων δεν θα δυσκολεύονταν να την κάνουν.

Οπως και να βρεθούν στις απέναντι – σε απόσταση αναπνοής – ακτές της Μικράς Ασίας, σε εποχές όπου η θάλασσα ήταν µέσο επικοινωνίας και όχι όριο.

Μια δρασκελιά χωρίζει τη Νίσυρο, την Τήλο, τη Χάλκη και τη Σύµη µεταξύ τους. Και αν το Καστελόριζο, η Μεγίστη της αρχαιότητας, βρέθηκε λίγο µακρύτερα, στη νοτιοανατολικότερη άκρη της ελληνικής επικράτειας, αυτό σε τίποτε δεν αλλάζει την κοινή τους µοίρα: γλώσσα, θεοί και έθιµα, εµπόριο, τέχνη, ιστορία... ώσπου να γίνουν σήµερα σταθµοί της άγονης γραµµής, προορισµοί για ταξιδευτές του καλοκαιριού, που βγαίνουν προς άγραν αυθεντικότητας.

Αν καταµεσής του χειµώνα τα ταξίδια στο Αιγαίο είναι µια µικρή περιπέτεια, µε την ασφάλεια που παρέχουν οι χώροι ενός µουσείου στην καρδιά της Αθήνας, οι κίνδυνοι εξανεµίζονται. Στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης ο θαλασσινός αέρας φυσάει ήρεµα, µπουρίνια δεν υπάρχουν και το ταξίδι «Αγονη γραµµή: Καστελόριζο, Σύµη, Χάλκη, Τήλος, Νίσυρος» διεξάγεται οµαλά. Αυτός είναι ο στόχος της έκθεσης που εγκαινιάζεται στις 8 ∆εκεµβρίου ρίχνοντας τα φώτα στα µικρά νησιά µε τη µακρά ιστορία.

«Σήµερα µπορεί να είναι ξεχασµένα, αφού η επικράτηση των ατµοπλοίων από τις αρχές του 20ού αιώνα τα έβγαλε έξω από τα ναυτικά δροµολόγια, για χιλιετίες όµως τα πράγµατα δεν ήταν έτσι. Αυτά τα νησάκια ήταν εµπορικοί σταθµοί στο Αιγαίο για τα πλοία που έρχονταν από την Κύπρο αλλά και από τις απέναντι ακτές της Λυκίας στη Μικρά Ασία, γι’ αυτό και έχουν υψηλό επίπεδο πολιτισµού» λέει ο διευθυντής του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης καθηγητής κ. Νίκος Σταµπολίδης .

Σχεδιάζοντας το ωραίο ταξίδι τα επισκέφθηκε ένα προς ένα, µπήκε στις αρχαιολογικές αποθήκες, αφού το πλήθος των εκθεµάτων προέρχεται από αυτές, ελλείψει µουσείων – υπάρχει µόνο ένα στη Νίσυρο, ενώ στη Σύµη µια συλλογή σε νεοκλασικό σπίτι – και τελικώς κατέληξε σε 390 αντικείµενα που καλύπτουν όλες τις εποχές αλλά κυρίως δείχνουν τη δυναµική του τόπου και των ανθρώπων του. «Παρ’ όλα αυτά, ανασκαφές έχουν γίνει ελάχιστες, έτσι τα ευρήµατα έχουν προκύψει µόνο από σωστικές έρευνες, ενώ σε ορισµένες περιπτώσεις είναι τυχαία» σηµειώνει.

Σε ατµόσφαιρα θαλασσινή

Γλυπτά, επιτύµβια ανάγλυφα, αγγεία, ειδώλια, τµήµατα ταφικών στηλών, αρχιτεκτονικά µέλη, τοιχογραφίες, λαβές αµφορέων µε σφράγισµα, λυχνάρια, νοµίσµατα και κοσµήµατα, εφυαλωµένα πινάκια βρίσκουν αυτές τις ηµέρες τη θέση τους στην έκθεση, που είναι διαρθρωµένη σε πέντε ενότητες, όσες και τα νησιά. Μια τεράστια πέτρινη πλώρη πλοίου από τη Νίσυρο βρίσκεται ήδη στηµένη στο φουαγέ του µουσείου, που «πλέει» σε ατµόσφαιρα θαλασσινή. Επάνω της ήταν κάποτε στηµένο ένα άγαλµα, όπως και η Νίκη της Σαµοθράκης, σύµβολο ναυτικής δύναµης και υπεροχής στη θάλασσα. Μια τεράστια φωτογραφία λοιπόν του περίφηµου γλυπτού – το Λούβρο αρνήθηκε τον δανεισµό του – δεσπόζει πίσω από την πλώρη.

Οι άλλες πλευρές της αίθουσας καλύπτονται από την αναπαραγωγή σε φυσικό µέγεθος του ανάγλυφου µιας «τριηµιολίας» – πλοίο που µπορούσε να µετατρέπεται από εµπορικό σε πολεµικό – το οποίο βρίσκεται λαξευµένο στον βράχο της Ακρόπολης της Λίνδου και από µια «κινούµενη θάλασσα», χάρη στην τεχνολογία, στο κέντρο της οποίας έχει τοποθετηθεί µαρµάρινη στήλη µε το ανάγλυφο ενός ναυαγού. Τα πανιά ανοίγουν στη συνέχεια, από τον Νότο προς τον Βορρά.

Στις αίθουσες του µουσείου οι αρχαιολόγοι κυρία Σταυρούλα Οικονόµου και κ. Γιώργος Τασούλας εργάζονται πυρετωδώς πάνω στο πλάνο της έκθεσης, ενώ οι συντηρητές προσφέρουν τις τελευταίες υπηρεσίες τους στα ευπαθή αρχαία αντικείµενα. Οι προθήκες είναι ανοιχτές, κάποια εκθέµατα ήδη έχουν τοποθετηθεί, αλλού υπάρχουν κενά, κάποια µεγάλα γλυπτά είναι καλυµµένα προσεκτικά προς αποφυγήν ατυχηµάτων, οι λεζάντες είναι ακόµη πρόχειρες. Βασικό φόντο πίσω από όλα, το µπλε του Αιγαίου µε φωτογραφίες των νησιών, µια παρ’ όλα αυτά καθ’ υπερβολήν προσθήκη σε ένα ούτως ή άλλως δυνατό σύνολο.

Μικρή αίθουσα στο τέλος της έκθεσης εξάλλου είναι αφιερωµένη στους ανθρώπους των νησιών, καθώς µιλούν οι ίδιοι σε βίντεο για τα προβλήµατά τους: τη λειψυδρία, την ιατροφαρµακευτική περίθαλψη, τη συγκοινωνία, την αρχαιοκαπηλία. «Ο στόχος µας δεν είναι να δείξουµε µόνο αντικείµενα. Επιδιώκουµε να φανεί η ιστορία των ανθρώπων πίσω από αυτά, γιατί κανείς δεν µπορεί να µένει στο παρελθόν παραβλέποντας τη σύγχρονη πραγµατικότητα, που συχνά είναι σκληρή» εξηγεί ο κ. Νίκος Σταµπολίδης.

Από τον νέο του Καστελόριζου στη νισυρία κόρη

Στην πρώτη αίθουσα για το Καστελόριζο τις εντυπώσεις κλέβουν ένας ωραίος, μαρμάρινος κορμός νέου του 4ου αι. π.Χ., τα λυκιακά ανάγλυφα της Ρωμαϊκής εποχής που παριστάνουν δώδεκα πολεμιστές/κυνηγούς, το τμήμα μιας σαρκοφάγου με μια ανδρική προτομή και τον Ερωτα, η καλλίγραμμη ταφική στήλη σε σχήμα λύρας αλλά και το περίφημο χρυσό στεφάνι που είχε βρεθεί το 1913 «εντός θήκης λιθίνης» στο οροπέδιο του Αϊ-Γιώργη του Βουνού (4ος-3ος αι. π.Χ.). Ανάμεσα στα 38 εκθέματα όμως αυτής της ενότητας υπάρχουν και ένα επιτύμβιο ανάγλυφο με κορμό πολεμιστή, το μαρμάρινο μικρό άγαλμα της Υγείας, ενσφράγιστες λαβές αμφορέων, νομίσματα, εφυαλωμένα πινάκια με εγχάρακτο διάκοσμο από ναυάγιο και ένα αποτοιχισμένο τμήμα παράστασης με τον Προφήτη Δαβίδ και τον Αγιο Γεώργιο.

Πήλινα αντικείμενα της Υστερομινωικής εποχής, ενεπίγραφες στήλες, αρχαϊστικά ανάγλυφα, ένα αγαλμάτιο Αφροδίτης και ένας μαρμάρινος Ερωτας, νομίσματα κλασικών - ρωμαϊκών χρόνων αλλά και λύχνοι, εφυαλωμένα πινάκια και η εικόνα του Χριστού με παράσταση της Αμπέλου περιλαμβάνονται στα 62 αντικείμενα που εκτίθενται στην αίθουσα της Σύμης. Ενα «επίνητρο» (πήλινο αντικείμενο με παραστάσεις από τη ζωή στον γυναικωνίτη που χρησιμοποιούνταν για το τύλιγμα του νήματος) είναι το ξεχωριστό αντικείμενο που έφθασε από τη Χάλκη αλλά μεταξύ των 64 εκθεμάτων ιδιαίτερη αίσθηση κάνουν και το αμφιπρόσωπο ρυτό αγγείο με τον Σάτυρο και τον Διόνυσο που ίσως να περιστρεφόταν για να φαίνονται και οι δύο όψεις του, μια ταφική στήλη με ανάγλυφη καθιστή γυναίκα, νομίσματα και τμήματα υστεροβυζαντινών τοιχογραφιών με την εις Αδου κάθοδον.

Μαρμάρινη τράπεζα προσφορών του 5ου αι. μ.Χ. σε σχήμα πετάλου βρίσκεται στο κέντρο της αίθουσας της Τήλου, μαζί με άλλα αρχιτεκτονικά κατάλοιπα της παλαιοχριστιανικής εποχής. Εδώ όμως μεταξύ των 82 αντικειμένων υπάρχουν και μινωικά κύπελλα, μυκηναϊκή κεραμική, τιμητικά ψηφίσματα αλλά και κοσμήματα που προέρχονται από τον «Τάφο των Κοσμημάτων» (είχαν κατασχεθεί σε χέρια αρχαιοκαπήλων), χρυσό διάδημα με «Ηράκλειο άμμα» (κόμπο) και Ερωτιδείς, χρυσά κουμπιά, χρυσό δαχτυλίδι, σφραγιδόλιθος από κορναλίνη με τη θεά Τύχη. Κεντρικό έκθεμα της τελευταίας ενότητας εξάλλου για τη Νίσυρο αποτελεί η περίφημη «Νισυρία Κόρη», πορτρέτο σε μάρμαρο του 3ου αι. π.Χ. Δίπλα της αγγεία του 7ου-6ου αι. π.Χ. από προσφορές σε ταφές, γυάλινα της Ελληνιστικής εποχής, η τοιχογραφία με την Αγία Κυριακή, σταυρός λιτανείας, πήλινη ευλογία του Αγίου Μηνά. Το σύνολο 142 εκθέματα, ανάμεσα στα οποία και λίθινα προϊστορικά εργαλεία και σκεύη από τη νησίδα Γυαλί.

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=432216

Ο Κιμούλης γέρασε απότομα και μονολογεί

2011-11-25T02:05:00.000-08:00

Ο Γιώργος Κιμούλης έτυχε να δει την παράσταση στη Βιέννη και εντυπωσιάστηκε από την ερμηνεία του Γκερτ Φος. Γι΄αυτό και αποφάσισε να μεταφέρει το έργο του Τόμας Μπέρνχαρντ «Απλά Περίπλοκος» στην Αθήνα. Και ο ίδιος, μετά από τριάντα χρόνια θέατρο, να επιχειρήσει τον πρώτο του μονόλογο: Από τη Δευτέρα 28 Νοεμβρίου και για δέκα μόνο παραστάσεις (Δευτέρα και Τρίτη) θα κατεβαίνει τα σκαλιά για το Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης Κάρολος Κουν. Εκεί, σε δική του μετάφραση και σκηνοθεσία, θα ερμηνεύσει έναν γέρο ηθοποιό...
«Είναι σαν να ξορκίζω τα γηρατειά», λέει καθώς εξηγεί ότι «μπορείς να παίξεις τον γέρο, δεν χρειάζεται να είσαι. Αλλωστε δεν πρόκειται για τον Βασιλιά Ληρ. Αρκεί το θεατρικό παιχνίδι μιας φαντασίας ή ενός ονείρου που κοιτάζει το μέλλον του και το κοιτάζει με φόβο. Στο τώρα μας βλέπουμε το αύριο, βλέπουμε το παρελθόν με άλλη σύνδεση», λέει ο καταξιωμένος καλλιτέχνης καθώς ξεδιπλώνει τις σκέψεις: «Το έργο είναι ένας ύμνος για το θέατρο και τη μοναξιά, τη θεατρική αλλά και την ανθρώπινη. Ο ήρωας, παρά το γεγονός ότι δεν είναι και ιδιαίτερα ευχαριστημένος από την καριέρα του, μάχεται να πείσει τον εαυτό του ότι έχει κάνει το σωστό. Είναι θέμα χαρακτήρα να μπορείς να το πετύχεις αυτό». Εχοντας απέναντί του ένα εννιάχρονο κοριτσάκι (Ιρις Αδάμ), που τυχαία έχει το όνομα της γυναίκας του Κατερίνας, του μιλάει για όλο αυτό που είναι η ζωή του, ο κόσμος του. «Για να καταλήξει κάπου», προσθέτει ο Γιώργος Κιμούλης που δεν δίνει περισσότερες εξηγήσεις για τη λύση του έργου. «Ξέρεις, είναι ο πρώτος μου μονόλογος», καταλήγει. «Γιατί είναι ένα είδος που φοβόμουν και συνεχίζω να φοβάμαι. Απλά μου άρεσε πολύ το κείμενο».

Ζώντας κάτω από άθλιες συνθήκες ένας γέρος ξεπεσμένος, πρώην διάσημος ηθοποιός, μονολογεί διηγούμενος τη ζωή του. Μισεί τους πάντες και τα πάντα, νοιώθει μίσος, είναι σε κατάθλιψη. Σαν αλλόκοτη φιγούρα δέχεται μόνον, δύο φορές την εβδομάδα, ένα κοριτσάκι, που του φέρνει γάλα για να κρατά την επαφή με τον κόσμο έξω... Της ομολογεί ότι μισεί το γάλα, ότι το χύνει αλλά το παραγγέλνει μόνο και μόνο για να βλέπει το κορίτσι. «Οι ηθοποιοί είμαστε σαν τα παιδιά, γι' αυτό τα πάμε τόσο καλά οι δυο μας» της λέει.

Η μοναξιά, το γήρας, ο εγωισμός, η χαμένη κοινωνική συνείδηση, που δεν οδηγεί πουθενά παρά στην παραφροσύνη είναι τα θέματα με τα οποία καταπιάνεται ο αυστριακός συγγραφέας Τόμας Μπέρνχαρντ, που χαρίζει στον ήρωά του ατάκες μεγάλης αλήθειας: «Υπάρχουμε μόνο όταν είμαστε το κέντρο του κόσμου», λέει - και έχει πολύ δίκιο.

ΠΟΤΕ & ΠΟΥ
«Απλά περίπλοκος» του Τόμας Μπέρνχαρντ Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν -Υπόγειο Πρεμιέρα: Δευτέρα 28/11, στις 21.15 Κάθε Δευτέρα & Τρίτη, στις 21.15 Θα δοθούν 10 παραστάσεις Διάρκεια 70'

Η μετάβαση από την Αρχαιότητα στο Βυζάντιο

2011-11-25T01:57:00.000-08:00

Ενα πολύχρωμο ψηφιδωτό μεγάλων διαστάσεων (2,10Χ1,30 μ.) που παριστάνει το Φθινόπωρο με τη μορφή άνδρα, ο οποίος κρατεί στα χέρια του ένα πανέρι με όλους του καρπούς της γης θα υποδέχεται τους επισκέπτες της έκθεσης «Μετάβαση στο Χριστιανισμό», που θα εγκαινιασθεί στις 7 Δεκεμβρίου στο Ωνάσειο Μορφωτικό Κέντρο στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης με 170 εκθέματα που προέρχονται από την Ελλάδα, την Κύπρο αλλά και από αμερικανικά μουσεία.

Σημαντικά έργα τέχνης που δεν έχουν βγει ποτέ από τη χώρα, πρόσφατα ανασκαφικά ευρήματα που παρουσιάζονται για πρώτη φορά παγκοσμίως αλλά και πολυτελή αντικείμενα τα οποία βρίσκονται σε συλλογές αμερικανικών ιδρυμάτων συνθέτουν το άκρως ενδιαφέρον περιεχόμενο αυτής της έκθεσης για μία ούτως ή άλλως παράξενη, σύνθετη και ταραγμένη εποχή, από τον 3ο ως τον 7ο μ. Χ. αιώνα, όταν ο ένας κόσμος, αυτός της αρχαιότητας, έφευγε και ο άλλος του χριστιανισμού ερχόταν.
Πιστό στον στόχο του, που αφορά την ανάδειξη του ελληνικού πολιτισμού στο κέντρο του σύγχρονου κόσμου, τη Νέα Υόρκη, το Ιδρυμα Ωνάση οργανώνει αυτή την έκθεση μαζί με το Βυζαντινό Μουσείο αναλαμβάνοντας να γνωρίσει στο διεθνές κοινό μία ιστορική περίοδο, που εν τέλει αφορά όλους. Οπως είπε εξάλλου ο πρόεδρος του Ιδρύματος κ. Αντώνης Παπαδημητρίου κατά τη σημερινή παρουσίαση της έκθεσης, σ΄ αυτή την περίοδο δεν μπορούμε να δούμε σήμερα μόνον τον θρίαμβο του χριστιανισμού αλλά και την απορρόφηση προϋφιστάμενων αισθητικών, φιλοσοφικών, κοινωνικών και πολιτικών δομών. «Δεν είναι τυχαίο ότι η λήξη της περιόδου της έκθεσης ταυτίζεται με την έναρξη μιας άλλης περιόδου, αυτής του Ισλάμ», ανέφερε ο κ. Παπαδημητρίου.
Οπως λένε άλλωστε και οι δύο επιμελήτριες της έκθεσης, η διευθύντριά του Βυζαντινού Μουσείου Δρ Ευγενία Χαλκιά και η αναπληρώτρια διευθύντρια Δρ Αναστασία Λαζαρίδου «Το θέμα της μετάβασης προς το χριστιανισμό σχετίζεται άμεσα με τη σημερινή εποχή. Ξεκινώντας από το αξίωμα ότι τίποτε δεν γεννιέται από το τίποτε, ότι η ορμή των πραγμάτων εξακολουθεί να υπάρχει για κάποιο διάστημα, ακόμη και όταν αυτά έχουν παρέλθει, ότι για να δημιουργηθεί κάτι θα πρέπει να υπάρχει πρώτα η ανάγκη γι΄αυτό και ότι για να χαθεί κάτι, θα πρέπει να έχει ξεπερασθεί, συμπεραίνουμε ότι τα πάντα, είτε είναι απτά είτε όχι, είναι προϊόντα συνεχών εξελίξεων, μεταλλαγών και ανακατατάξεων».

Εικόνες, ψηφιδωτά, γλυπτά, λειψανοθήκες, αρχιτεκτονικά μέλη, επιγραφές, νόμισμα, λειτουργικά σκεύη, κοσμήματα και αντικείμενα καθημερινής χρήσης περιλαμβάνονται στην έκθεση «Μετάβαση στο Χριστιανισμό: Η τέχνη στην Υστερη Αρχαιότητα, 3ος - 7ος μ. Χ. αιώνας», όπως είναι ο πλήρης τίτλος της. Επιλέχθηκαν μάλιστα ένα προς ένα προκειμένου να αποκαλύψουν το μέγεθος της δημιουργικότητας της Υστερης Αρχαιότητας, η οποία αποτυπώνει τη σταδιακή μετάβαση σε μία νέα κοινωνική, πολιτική και θρησκευτική πραγματικότητα.
Σε επτά ενότητες εξιστορείται αυτή η «Μετάβαση» αρχίζοντας από «Το τέλος της Αρχαιότητας: Πολιτισμικές και Θρησκευτικές Αλληλεπιδράσεις», όπου παρουσιάζεται η επιβίωση αρχαίων ελληνικών και ρωμαϊκών μορφών λατρείας κατά τον 3ο και 4ο αιώνα παράλληλα με την εξάπλωση του χριστιανισμού. Στην δεύτερη «Η ανάδυση του χριστιανισμού: Από την αναγνώριση στην εξουσία» εξετάζεται ο αντίκτυπος που είχε η ένταξη του χριστιανισμού στις αναγνωρισμένες θρησκείες και η ανέγερση μεγαλοπρεπών ναών στα μεγάλα αστικά κέντρα της αυτοκρατορίας. Η «Αστική πραγματικότητα» επικεντρώνεται στις σταδιακές αλλαγές που συντελέσθηκαν στη ζωή των πόλεων ενώ η «Καθημερινή ζωή» παρουσιάζει αντικείμενα που σχετίζονται με τα αγωνίσματα του ιπποδρόμου που αντικατέστησαν τους αθλητικούς αγώνες της αρχαιότητας αλλά και γαμήλια δακτυλίδια στα οποία διαφαίνεται ο εκχριστιανισμός του θεσμού του γάμου.
Στην πέμπτη ενότητα με θέμα την «Πρώιμη χριστιανική λατρεία» αρχιτεκτονικά μέλη και εκκλησιαστικά αντικείμενα φανερώνουν την προσαρμογή των παλαιών μορφών λατρείας στις νέες θρησκευτικές ανάγκες. Ο «Θάνατος και η Νέα Ζωή» παρουσιάζει τη βαθιά εσωτερική αλλαγή που επέφερε ο χριστιανισμός καθώς οι άνθρωποι θεωρούν πλέον τον επί γης θάνατο ως αρχή νέας ζωής. Και τέλος η ενότητα «Η γένεση της χριστιανικής τέχνης» ανιχνεύει την τέχνη της Υστερης Αρχαιότητας μέσα από τα σύμβολα της νέας θρησκείας, τον ιχθύ και τον σταυρό, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν παράλληλα με θέματα από την ελληνορωμαϊκή τέχνη με νέο όμως περιεχόμενο.
Πρόκειται για την δεύτερη έκθεση στην οποία το Βυζαντινό Μουσείο συνεργάζεται το Ιδρυμα Ωνάση - η πρώτη το 2002 ήταν αφιερωμένη στην Μεταβυζαντινή Τέχνη - στο πλαίσιο ενός σκεπτικού, όπως είπε ο κ. Παπαδημητρίου που θέλει να αναδείξει «την έκπληξη ή την αντίδραση απέναντι σε μία προκατάληψη». Δεκατρείς μεγάλες εκθέσεις του Ιδρύματος και άλλες τόσες μικρές είναι ως σήμερα ο απολογισμός, πάντα με το σκεπτικό «της προβολής του Ελληνισμού σε ένα χώρο όπου δυστυχώς δεν υπάρχουν δομές του κράτους για να την υποστηρίξουν, αλλά και να επισημάνουν την ουσιαστική Ελλάδα και όχι αυτή που βλέπουμε σήμερα και η οποία ελπίζουμε όλοι να είναι προσωρινή», είπε ο κ. Παπαδημητρίου.

Η έκθεση θα διαρκέσει ως τις 14 Μαΐου 2012.

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=431955

Σάββατα στον Ικαρο

2011-11-25T01:56:00.000-08:00

«Κάθε Σάββατο περνούσαν από τον Ίκαρο συνεργάτες και παλιοί φίλοι για έναν μεζέ και ένα τσίπουρο. Έρχονταν στις δώδεκα το μεσημέρι και κλείναμε μαζί στις τρεις». Η Χρυσή Καρύδη θυμάται τα σαββατιάτικα μεσημέρια στον Ίκαρο όπου περίπου για μια εικοσαετία, από το 1986 ως το 2004, η ίδια και η αδελφή της Κατερίνα Καρύδη, οι κόρες του Νίκου Καρύδη, ενός από τους ιδρυτές του Ίκαρου, ήταν οι οικοδέσποινες μιας συντροφιάς συγγραφέων και καλλιτεχνών, φίλων του πατέρα τους και συνεργατών του εκδοτικού οίκου, που συναντιόντουσαν τα μεσημέρια του Σαββάτου στο βιβλιοπωλείο του Ίκαρου, στην οδό Βουλής 4.

Το έθιμο των σαββατιάτικων συναντήσεων στο ισόγειο του Ίκαρου αναβιώνει εφέτος, αρχής γενομένης τον Δεκέμβριο. Έχουν προγραμματιστεί ήδη τρεις συναντήσεις της Κικής Δημουλά, του Χρήστου Γιανναρά και του Απόστολου Δοξιάδη με τους αναγνώστες για τα πρώτα Σάββατα του επόμενου μήνα. Όχι βιβλιοπαρουσιάσεις, όχι αναγνώσεις, όχι εκδηλώσεις με χαρακτήρα τυπικό, αλλά συναντήσεις ανεπίσημες, φιλικές, χωρίς ατζέντα συζήτησης. Ευκαιρίες συνάντησης και γνωριμίας. «Η πρωτοβουλία εντάσσεται και στο πλαίσιο μιας ευρύτερης προσπάθειας να τονωθεί η κίνηση στο κέντρο της Αθήνας» εξηγεί η Μαριλένα Πανουργιά, κόρη της Χρυσής Καρύδη, τρίτη εκδοτική γενιά του Ίκαρου.

Πότε οι απεργίες των μέσων μαζικής συγκοινωνίας, πότε των ταξί, η πρόσβαση στο κέντρο έχει γίνει δύσκολη. Πορείες και ταραχές προκαλούν φόβο. Οι πολίτες το σκέφτονται να κατέβουν στην «Αθήνα». Οι έμποροι που δραστηριοποιούνταν στο κέντρο αναζητούν στέγη αλλού, αλλά ο Ίκαρος μένει αμετακίνητος στο σημείο όπου άνοιξε πριν από 67 χρόνια, στο ίδιο κτίριο, με την ίδια ταμπέλα, στριμωγμένος ανάμεσα σε μια αγορά υαλικών και στο παλιό κατάστημα έργων τέχνης «Eρμιτάζ», με τα θαυμάσια γύψινα ταβάνια, που κλειστό καταρρέει στη γωνία Βουλής και Κολοκοτρώνη.

Αμετακίνητος όχι από ανάγκη αλλά από επιλογή. Έτσι κι αλλιώς, ενοικιαστής είναι ο Ίκαρος στο κατάστημα της Βουλής 4. Το κτίριο ανήκει στο Βοστάνειο Νοσοκομείο Μυτιλήνης. Ρωτώ τη Χρυσή Καρύδη γιατί, αφού δεν υπήρχε ιδιοκτησία που να τους δεσμεύει, δεν ακολούθησαν το παράδειγμα πολλών εκδοτών που -άλλοι μετά τη μεταπολίτευση, πολλοί στη δεκαετία του 1990- μεταστεγάστηκαν σε κτίρια νεόδμητα, πιο εντυπωσιακά, πιο λειτουργικά. «Δεν θέλαμε να φύγουμε», μου απαντά. Έτσι, ο Ίκαρος έμεινε στη θέση του, προσαρμοζόμενος όμως στις απαιτήσεις της εποχής, «Χρειάστηκε πλέον να αντικαταστήσουμε τα καταπληκτικά παλιά σιδερένια ρολά με πυράντοχα, όταν έχεις βιβλία δεν το διακινδυνεύεις με τις μολότοφ τριγύρω». Δεν ήθελαν να φύγουν γιατί ο χώρος «έχει τη δική του προσωπικότητα, τη δική του αύρα», δεν ήταν εύκολο να τον αφήσουν.

Γεννημένος μέσα στην Κατοχή, ο Ίκαρος ήταν το στέκι της Μαρώς και του Γιώργου Σεφέρη, του Γιώργου και της Ασπασίας Κατσίμπαλη, του Αλέκου και της Αμαλίας Πατσιφά, του Οδυσσέα Ελύτη, του Ντίνου Δοξιάδη. Είναι ο χώρος που έχει ταυτιστεί με τους δύο νομπελίστες μας, με τη γενιά του 1930, με την ποίηση. Η παρουσία τους στον χώρο έχει αφήσει τα ίχνη της, ίχνη στην ατμόσφαιρα αλλά και ίχνη φυσικά: η καρέκλα που είχε διαλυθεί κάποτε από το βάρος του Γιώργου Σεφέρη παραμένει στο θρυλικό πατάρι. «Συνέχεια την επισκευάζουμε, την έχουμε στην άκρη μη τυχόν καθίσει και πέσει κανείς, είναι όμως ακόμη εκεί», λέει η Χρυσή Καρύδη.

Απαραίτητος θαμώνας στις συναντήσεις του Σαββάτου στη δεκαετία του 1990 -«που δεν είχαν καμιά σοβαροφάνεια», τονίζει η κυρία Καρύδη- ήταν ο Γιάννης Μόραλης, πάντοτε με ένα νέο ανέκδοτο. Πηγαινοέρχονταν ο Άγγελος Βλάχος ο νεότερος, ο Νίκος Πολίτης, γιος του Φώτου Πολίτη, ο Χρίστος Ζουράρις, η Ελένη Βαροπούλου, ο Νίκος Δήμου.

Ήταν η εποχή που η σαββατιάτικη βόλτα στο κέντρο για τα ψώνια της εβδομάδας ήταν αγαπημένη συνήθεια των Αθηναίων και το πέρασμα από τον Ίκαρο ένα άτυπο ραντεβού για τσίπουρο και μεζέδες που τους προμήθευε ο κύριος Βασίλης, ο καφετζής του μεγάρου. «Λουκάνικα και πιπεριές καυτερές, που μας άναβαν φωτιές», θυμάται η κυρία Καρύδη, «επίτιμη» εκδότρια πλέον, όπως σχολιάζει χαριτολογώντας. Άνθρωποι που δεν ανήκαν απαραίτητα στους ίδιους κύκλους, που δεν ήταν φίλοι μεταξύ τους, που ασπάζονταν διαφορετικές ιδεολογίες, που ανήκαν σε διαφορετικά ρεύματα βρίσκονταν εκεί «για τη χαρά της παρέας, για τη χαρά της ζωής».

Παλιότερα ακόμη, στην εποχή του Νίκου Καρύδη, από το 1943 ως το 1958, στο πατάρι του Ίκαρου μαζεύονταν τα Σάββατα ο Κατσίμπαλης, ο Άγγελος Σικελιανός, ο Πατσιφάς, ο Μάριος Πλωρίτης, ο Σαββίδης, η Άλκη Ζέη. Έστρωναν λαδόκολλες επάνω στα βιβλία και άπλωναν ελιές, σαρδέλες, ό,τι έβρισκαν εκείνα τα δύσκολα χρόνια. Συναντιόντουσαν, συζητούσαν, αστειεύονταν και άρχιζαν τους φιλολογικούς διαξιφισμούς που τελείωναν με γέλια. Το 1997 το ισόγειο της Βουλής 4, αναπόσπαστα συνδεδεμένο με τη νεοελληνική λογοτεχνία, χαρακτηρίστηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού ιστορικό διατηρητέο μνημείο.

«Υπάρχουν πελάτες που μας λένε "Eδώ πρωτοήρθα με τους γονείς μου" ή "Eδώ πρωτοδιάβασα ποίηση"», λέει η εκδότρια του Σεφέρη και του Ελύτη, του Σικελιανού, του Εγγονόπουλου, του Καρούζου, της Δημουλά, αλλά και του Σολωμού, του Κάλβου και του Καβάφη. «Όσο μπορέσει ο Ίκαρος να μείνει στη Βουλής, θα είναι πολύ καλό. Ελπίζω να αναστηθεί το κέντρο», εύχεται. Όσο για τις συναντήσεις του Σαββάτου; «Θα προσπαθήσουμε να αναβιώσουμε αυτή την παλιά συνήθεια», λέει η Μαριλένα Πανουργιά, «τον Δεκέμβριο δοκιμαστικά, και ευχόμαστε να διαρκέσει».

Που και πότε:
Στο βιβλιοπωλείο των εκδόσεων Ίκαρος (Βουλής 4, τηλ. 210 3225152)
Σάββατο 3 Δεκεμβρίου, 12:00-14:00: Κική Δημουλά
Σάββατο 10 Δεκεμβρίου, 12:00-14:00: Χρήστος Γιανναράς
Σάββατο 17 Δεκεμβρίου, 12:00-14:00: Απόστολος Δοξιάδης

Κλειστά το Σαββατοκύριακο μουσεία και αρχαιολογικοί χώροι

2011-11-25T01:55:00.000-08:00

Ολα τα μουσεία και οι αρχαιολογικοί χώροι θα είναι κλειστά από αυτό το Σαββατοκύριακο και κάθε άλλο στη συνέχεια, σύμφωνα με την ανακοίνωση της Πανελλήνιας Ενωσης Υπαλλήλων Φυλάξεως Αρχαιοτήτων, η οποία αποφάσισε να τηρήσει το πενθήμερο ωράριο εργασίας.

«Μετά την αδυναμία του ΥΠΠΟΤ και των αρμοδίων υπηρεσιών ΤΑΠ, (Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων) να βρουν τρόπο καταβολής της αμοιβής σύμφωνα με το νέο μισθολόγιο για την πέραν του πενθημέρου εργασία των αρχαιοφυλάκων, είμαστε αναγκασμένοι να εφαρμόσουμε άμεσα πενθήμερη εργασία», αναφέρει η ανακοίνωσή τους.

Παρ΄ όλα αυτά η ΠΕΥΦΑ δηλώνει ότι θα περιμένει ως την τελευταία στιγμή την υλοποίηση των δεσμεύσεων της πολιτικής ηγεσίας για την επίλυση του προβλήματος. Πράγμα το οποίο ελπίζεται φυσικά.

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=431949

Βυζαντινός καφές στο κέντρο της Αθήνας

2011-11-24T01:09:00.000-08:00

Ενα νέο καφέ - εστιατόριο στο κέντρο της Αθήνας, στο Βυζαντινό Μουσείο συγκεκριμένα, πρόκειται να ανοίξει σε μερικούς μήνες αφού προχθές αναδείχθηκε ο πλειοδότης από το σχετικό διαγωνισμό. Μαζί με το αναψυκτήριο του μουσείου όμως, για το οποίο έχει προβλεφθεί ειδικό κτίριο στον αύλειο χώρο του, τα έργα αποκατάστασης του κτηρίου Δουκίσσης Πλακεντίας ολοκληρώνονται ενώ σε καλό δρόμο βρίσκεται η δημιουργία του πάρκου με τις προβλεπόμενες φυτεύσεις.

Παράλληλα το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο συζήτησε και την μελέτη για την τοποθέτηση τριών παλαιοχριστιανικών τάφων στο πλαίσιο της δημιουργίας μιας ημιυπαίθριας γλυπτοθήκης, που αποτελούσε άλλωστε μία ιδέα του προηγούμενου διευθυντή του μουσείου Δημήτρη Κωνστάντιου, που έφυγε πρόωρα από τη ζωή. Να σημειωθεί εξάλλου, ότι το 2013 θα έχει ολοκληρωθεί και η κατασκευή του στεγάστρου στο Λύκειο του Αριστοτέλη, δεδομένου ότι οι μελέτες είναι έτοιμες και εγκεκριμένες ενώ υπάρχει και η χορηγία του ΟΠΑΠ. Η ενοποίηση των δύο χώρων θα προσφέρει έτσι στην πόλη ένα πάρκο 35 στρεμμάτων.

Την εξέλιξη των εργασιών, που θα αποδώσουν στο αθηναϊκό κοινό και στους επισκέπτες της πόλης έναν νέο, εξαιρετικό χώρο, που θα συνδυάζει τον μουσειακό περίπατο, την παρακολούθηση εκδηλώσεων στο μικρό υπαίθριο θέατρο ή απλώς... έναν καφέ στο κυλικείο του Μουσείου παρουσίασε η νυν διευθύντριά του κυρία Ευγενία Χαλκιά, λίγο πριν να αποχωρήσει, λόγω του νόμου περί εφεδρείας, από την υπηρεσία. (Δεν θα προλάβει ούτε καν να βάλει τις υπογραφές, που απαιτούνται για τα έργα, που η ίδια δρομολόγησε).

Η Γλυπτοθήκη πάντως θα προχωρήσει κανονικά σύμφωνα με το σχέδιο, που θέλει την ανάπτυξη των έργων σε τρεις άξονες: Ο πρώτος αφορά την χρήση των γλυπτών στους χριστιανικούς ναούς, ο δεύτερος στις τεχνικές κατεργασίας τους και ο τελευταίος θα είναι μία αναφορά στα διακοσμητικά μοτίβα κυριαρχούσαν. Οσο για τους τρεις τάφους που είχαν βρεθεί κατά τις ανασκαφές του μετρό στο Κουκάκι, έχουν μεταφερθεί ήδη στον περιβάλλοντα χώρο του μουσείου, όπου να αναδειχθούν στεγασμένοι.

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=431766

Βυζαντινές εικόνες από τις θρακικές ακτές του Εύξεινου Πόντου

2011-11-23T00:44:00.000-08:00

Πρώτα έφθασαν οι Ιωνες. Χρειάστηκε να ταξιδέψουν σε θάλασσα άγρια με τρομερούς ανέμους, χωρίς ούτε ένα νησάκι για απάγκιο, αντίθετα με ύπουλους υφάλους κοντά στις ακτές όπου τους περίμεναν εχθρικοί οι ντόπιοι λαοί. Αλλά οι άποικοι δεν πτοήθηκαν. Από τον 7ο π. Χ. αιώνα έζησαν εκεί παίρνοντας στα χέρια τους τις τύχες όλης της περιοχής και εδραιώνοντας την παρουσία τους μέσα στους αιώνες που ακολούθησαν.

Σήμερα, η πορεία γίνεται αντίστροφα. Βυζαντινές εικόνες από πόλεις της Θράκης, κάποτε ελληνικές _σήμερα σε βουλγαρικό έδαφος_ έφθασαν στο Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού της Θεσσαλονίκης για την έκθεση «Εικόνες από τις θρακικές ακτές του Εύξεινου Πόντου», που θα εγκαινιασθεί στις 26 Νοεμβρίου. Πρόκειται για σύνολο 52 εικόνων, οι 39 από τις οποίες προέρχονται από τη Μεσημβρία (Nesebγr), τη μόνη από τις υπόλοιπες πόλεις των θρακικών παραλίων του Εύξεινου Πόντου, που διατήρησε έως τις μέρες μας οκτώ μεσαιωνικές εκκλησίες αν και στα τέλη του 19ου αιώνα ήταν 22.

Από τη Βάρνα (Varna), την Σωζόπολη (Sozopol), από τη μικρότερη Αγαθούπολη (Ahtopol), από την κωμόπολη του Βασιλικού (Tsarevo) αλλά και από το ορεινό χωριό Brashlyan στον Μικρό Αίμο προέρχεται το υλικό της έκθεσης, η οποία, σύμφωνα με την κυρία Αναστασία Τούρτα, διευθύντρια Ευρωπαϊκού Κέντρου Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Μνημείων και πρώην διευθύντρια του μουσείου «βασίζεται στην πολιτισμική - ανθρωπολογική προσέγγιση του πολιτιστικού αγαθού, όχι απλώς ως έργου τέχνης αλλά ως μέσου κατανόησης και ερμηνείας του πολιτισμού που το δημιούργησε και της κοινωνίας που το χρησιμοποίησε». Η επίδραση εξάλλου του ελληνικού και στη συνέχεια του βυζαντινού πολιτισμού, με τον εκχριστιανισμό των σλαβικών λαών και τη δημιουργία του γλαγολιτικού - κυριλλικού αλφαβήτου υπήρξε καθοριστική για τη διαμόρφωση του πολιτισμού των λαών γύρω από τον Εύξεινο Πόντο.

Φορτισμένες από τις προσευχές και τις ικεσίες των παραγγελιοδοτών και των δημιουργών τους - τους οποίους συχνά αποκαλύπτουν οι αφιερωματικές επιγραφές - είναι αυτές οι εικόνες, που μιλούν για τις προσωπικές τους προσδοκίες μέσα στον ιστορικό τους περίγυρο.

Η παρουσίασή τους στην έκθεση γίνεται έτσι, με βάση τον τόπο προέλευσής τους και τις πληροφορίες που παρέχουν για τις κοινωνίες από τις οποίες προέρχονται ενώ όπου ήταν εφικτό αναφέρονται οι ναοί στους οποίους ήταν αφιερωμένες. Λιθογραφίες, φωτογραφίες αρχειακές και σύγχρονες του τόπου και των μνημείων, ιστορικοί και ναυτικοί χάρτες, τοπογραφικά πόλεων και απόγραφα των αφιερωματικών επιγραφών στις εικόνες, κείμενα και ποικίλο εποπτικό υλικό εμπλουτίζουν εξάλλου την παρουσίαση. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται μάλιστα στην δύσκολη ναυσιπλοΐα του Εύξεινου Πόντου χάρη σε μία σύγχρονη τοιχογραφία _ σε τοίχο της κάτω αίθουσας _ που παρουσιάζει ένα καταποντισμένο στο βυθό της θάλασσας ναυάγιο ενώ οι ήχοι από τις καταιγίδες που σαρώνουν την περιοχή, επιδιώκουν να μεταφέρουν στον επισκέπτη μία αίσθηση του ιστορικού και φυσικού χώρου από τον οποίο προέρχονται οι εικόνες.

Στις εικόνες της Μεσημβρίας, της μόνης δωρικής αποικίας ανάμεσα στις ιωνικές είναι αφιερωμένη η πρώτη ενότητα της έκθεσης. Μία πόλη με άρτιες υποδομές, ισχυρότατα τείχη, δύο λιμάνια, αυτοκρατορικές θέρμες και τέλειο σύστημα ύδρευσης, με εισηγμένα από την Κωνσταντινούπολη οικοδομικά υλικά, όπως τα μαρμάρινα αρχιτεκτονικά μέλη από τα αυτοκρατορικά λατομεία της Προκοννήσου και οι ενσφράγιστοι οπτόπλινθοι με το όνομα του αυτοκράτορα Ιουστινιανού Α΄ (527-565), ήταν η Μεσημβρία.

«Παλαιολόγοι, Καντακουζηνοί, Δούκες, Μελισσηνοί, Χρυσολωράδες και άλλα μέλη των αυτοκρατορικών και επιφανών οικογενειών της Κωνσταντινούπολης, που εγκαταστάθηκαν στη Μεσημβρία πριν και μετά την κατάκτηση των δύο πόλεων από τους Οθωμανούς το 1453 μαρτυρούνται σε επιγραφές, σε ζωγραφικά και επιτύμβια έργα, καθώς και σε μονογράμματα, σε κεραμικές κούπες που εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της πόλης», λέει η κυρία Αναστασία Τούρτα. Η δεύτερη ενότητα εικόνων της έκθεσης προέρχεται από τη Σωζόπολη, την αρχαία Απολλωνία με το ασφαλές λιμάνι, την ξυλεία από τα δάση του Μικρού Αίμου και τα μεταλλεία χαλκού και σιδήρου. Οι εικόνες από το Βασιλικό, την Αγαθούπολη, τη Βάρνα και το Brashlyan παρουσιάζονται εξάλλου ομαδοποιημένες σε μία ενότητα στον κάτω όροφο της έκθεσης, διότι, λόγω των εικονογραφικών θεμάτων, των λεπτομερειών και των αφιερωματικών επιγραφών τους επιτρέπουν να σκιαγραφηθούν όψεις των κοινωνιών από τις οποίες προέρχονται.

Με την έκθεση αυτή ολοκληρώνεται η συμφωνία συνεργασίας, που υπογράφηκε το 2006 μεταξύ του Ευρωπαϊκού Κέντρου Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Μνημείων και του Μουσείου Βυζαντινού Πολιτισμού με την Εθνική Πινακοθήκη Τέχνης της Σόφιας, μία πρόταση του καθηγητή Γκεόργκι Γκέροφ, επιμελητή του Μουσείου Εικόνων της Κρύπτης στο ναό Αλέξανδρος Νιέφσκι, ο οποίος συνεργάσθηκε με την κυρία Τούρτα.

Το δύσκολο και χρονοβόρο έργο της συντήρησης των 13 εικόνων στη Σόφια πραγματοποιήθηκε χάρη σε χορηγία του Ιδρύματος Α. Γ. Λεβέντη και αυτές οι εικόνες θα παρουσιαστούν και στο Λεβέντειο Δημοτικό Μουσείο Λευκωσίας, μετά τη λήξη της έκθεσης στη Θεσσαλονίκη και όταν πλέον η Κύπρος θα έχει την προεδρία της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Η έκδοση του καταλόγου τέλος πραγματοποιήθηκε επίσης με η χορηγία του Ιδρύματος Α. Γ. Λεβέντη, με τη συνδρομή του Ευρωπαϊκού Κέντρου Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Μνημείων και των εκδόσεων ΚΑΠΟΝ.

Πού και Πότε
Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού Θεσσαλονίκης (Λεωφ. Στρατού 2, τηλ. : +30 2310 868570). Διάρκεια έκθεσης: 26 Νοεμβρίου 2011_ 4 Μαρτίου 2012

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=431566

Ο υλικός πολιτισμός της αρχαίας Ελλάδος σε μία νέα έκδοση

2011-11-22T01:58:00.000-08:00

«Οι Ελληνες δεν διαχώριζαν την τέχνη από την τεχνική, την υψηλή κουλτούρα από την διασκέδαση. Δεν είχαν γκαλερί, μουσεία με τουρίστες, δεν πίστευαν στην "τέχνη για την τέχνη", δεν είχαν "ημιπολύτιμους" λίθους», λέει ο κ. Δημήτρης Πλάντζος επίκουρος καθηγητής κλασικής αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, στο βιβλίο του «Ελληνική Τέχνη και Αρχαιολογία (1100-30 π. Χ.)», που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Καπόν». Γιατί, όπως προσθέτει «Ο υλικός πολιτισμός της αρχαίας Ελλάδας είναι κομμάτι αυτού που ονομάζουμε ελληνική ιστορία: ο πρώτος και ο δεύτερος αποικισμός, η οπλιτική φάλαγγα, οι μεταρρυθμίσεις του Κλεισθένη, η δημοκρατία του Περικλή ως ιστορικές διαδικασίες διέπονται από την ίδια πίστη στον άνθρωπο, στη φύση, στη συμμετρία».

Μία επισκόπηση της ελληνικής αρχαιολογίας από την κατάρρευση των μυκηναϊκών ανακτόρων ως το τέλος των ελληνιστικών βασιλείων είναι αυτό το βιβλίο, στο οποίο ο συγγραφέας επιχειρεί, όπως άλλωστε και η κλασική αρχαιολογία να παρουσιάσει συγκροτημένα την ερμηνεία φαινομένων, όπως είναι η εξέλιξη των οικισμών και των πόλεων, ο πολιτισμικός ρόλος της θρησκείας, της πολιτικής και του πολέμου, το δίκαιο, η οικονομία και το εμπόριο, το ήθος της καθημερινότητας, η αισθητική και θεωρητική εμβέλεια της τέχνης. Μέσα από τις 288 σελίδες του με τις 480 έγχρωμες εικόνες αλλά και τα αρχιτεκτονικά σχέδια και τις αναπαραστάσεις παρουσιάζονται οι κυριότερες κατηγορίες μνημείων της κλασικής αρχαιότητας ως ένα πρώτο βήμα στη μελέτη, την κατανόηση και την ερμηνεία του πολιτισμού της κλασικής Ελλάδας όσον αφορά την αρχιτεκτονική και την πολεοδομία, την γλυπτική και την μικρογλυπτική, τη ζωγραφική και την αγγειογραφία, την μεταλλοτεχνία, την κοσμηματοτεχνία και την νομισματική.

Πρόκειται για μία ψύχραιμη, επιστημονική παρουσίαση, ιδιαίτερα χρήσιμη για τους μη ειδικούς καθώς η πρόσληψη της αρχαιότητας γίνεται συχνά αποσπασματικά και ωραιοποιημένα. Οπως λέει ο συγγραφέας του βιβλίου «Η αρχαία ελληνική τέχνη φθάνει σε μας εξιδανικευμένη από τη νεοκλασική λατρεία του λευκού μαρμάρου (αγνοώντας ότι τα αρχαία έργα ήταν έντονα χρωματισμένα), μυθοποιημένη από την ρομαντική "γοητεία του ερειπίου" (αγνοώντας ότι οι αρχαίοι χώροι ήταν τόποι ζωής και όχι καταφύγια αναπόλησης), παραποιημένη εν τέλει από τη μετακλασική (ρωμαϊκή, αναγεννησιακή, νεωτερική, μετανεωτερική) οικειοποίηση, την χρήση και την κατάχρηση του κλασικού παρελθόντος».
Τι σημαίνει αυτό; «Οτι διαβάζουμε στους Ελληνες περισσότερα δικά μας χαρακτηριστικά, ιδιότητες και ποιότητες παρά δικά τους», απαντά ο κ. Πλάντζος «Τους ταυτίζουμε δηλαδή με την φιλοσοφία, τη δημοκρατία, την τέχνη και τη λογοτεχνία που (νομίζουμε ότι) μας κληροδότησαν αλλά δύσκολα κατανοούμε την κοινωνική δικαιοσύνη που διείπε την ελληνική "πόλιν", το αρχαιοελληνικό πολεμικό ήθος ή τις ερωτικές πρακτικές των αρχαίων Ελλήνων», όπως λέει.

Να σημειωθεί ότι έκδοση έχει σχεδιαστεί με εκπαιδευτικό και εποπτικό τρόπο και φέρει πλήρη τεκμηρίωση με αναλυτικούς πίνακες, σχεδιαγράμματα, χάρτες, ορισμούς και παραδείγματα, χρονολόγιο και πλήρες ευρετήριο. Από το ακαδημαϊκό έτος 2011-12 θα διανέμεται στους πρωτοετείς φοιτητές αρχαιολογίας ως πανεπιστημιακό εγχειρίδιο.

ΜΑΡΙΑ ΘΕΡΜΟΥ, για το ΒΗΜΑ

Το Μέγαρο κοντά στις ευαίσθητες κοινωνικά ομάδες

2011-11-22T01:56:00.000-08:00

Στους νέους (ως 25 ετών), τους άνεργους αλλά και τα άτομα με ειδικές ανάγκες «ανοίγει» όλες τις παραγωγές του το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών καθώς προσφέρει στις εν λόγω κοινωνικές ομάδες τιμές εισιτηρίων 5-10 ευρώ. Παράλληλα, ειδικές ρυθμίσεις θα υπάρξουν για άτομα τρίτης ηλικίας και πολύτεκνους με τις τιμές, σ΄αυτή την περίπτωση, να κυμαίνονται μεταξύ 8-15 ευρώ. Οπως ανακοινώθηκε σχετικά από το Μέγαρο, οι προσφορές αυτές θα ισχύσουν από την 1η Ιανουαρίου 2012 και αφορούν σε όλες τις παραγωγές, εκτός από την όπερα.

«Το Μέγαρο Μουσικής ανοίγεται στον κόσμο με διεθνείς συνεργασίες φιλοξενώντας καλλιτεχνικά γεγονότα παγκόσμιας εμβέλειας» υπογραμμίζει ο πρόεδρος του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών κ. Ιωάννης Μάνος.

«Παράλληλα - συνεχίζει ο ίδιος - ανοίγεται στην πόλη και στην κοινωνία όπου πέρα από πολιτιστικές εκδηλώσεις που διοργανώνονται εκτός Μεγάρου, καθιερώνονται ειδικές τιμές για τους νέους ως 25 ετών, για τους άνεργους, για την τρίτη ηλικία, τους ανθρώπους με ειδικές ανάγκες και τους πολύτεκνους, ώστε να είναι δυνατόν να παρακολουθούν τις εκδηλώσεις του Μεγάρου όσο το δυνατόν μεγαλύτερος αριθμός συμπολιτών μας που αντιμετωπίζουν τις σημερινές δυσκολίες».

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=431261&h1=true

Γιώργος Χατζημιχάλης:Σε πρώτο πρόσωπο

2011-11-22T01:54:00.000-08:00

Επιστροφή στη ζωγραφική, την οποία άλλωστε ουδέποτε εγκατέλειψε, πραγματικά σηματοδοτεί για τον Γιώργο Χατζημιχάλη η έκθεσή του στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης όπου παρουσιάζει ένα εικαστικό μυθιστόρημα. Πρόκειται για την αναδρομική έκθεση ενός φανταστικού ζωγράφου, του Α. Κ., που εξελίσσεται εν είδει μυθιστορίας από τη γέννηση ως τον εγκλεισμόθάνατό του, με τον δημιουργό να τον παρακολουθεί καταγράφοντας σε μικρά κουτάκια- ζωγραφικούς πίνακες στιγμές της ζωής του. Η φωτογραφία και το βίντεο χρησιμοποιούνται επίσης σε αυτή τη σπαρακτική αφήγηση καθώς ο Γιώργος Χατζημιχάλης είναι δημιουργός χωρίς ταμπού υλικών και μέσων.

Ζωγραφίζω...

Γιατί δεν µπορώ να κάνω αλλιώς. Η ζωγραφική είναι ο κόσµος µου, ο µύθος µου, είναι ένα µέρος της ζωής µου και της σκέψης µου. ∆εν µπορώ να ζήσω χωρίς τη ζωγραφική, όσο κι αν αυτό ακούγεται δραµατικό.

Αγαπώ...

Τα τοπία, τους µύθους, το φως, τη βροχή, τη µουσική. Αγαπώ πολλούς ζωγράφους, χωρίς να κάνω διακρίσεις σε σχολές: όλα τα τελευταία έργα του Μονέ, σχεδόν όλον τον Βαν Γκογκ, σχεδόν όλον τον ύστερο Σεζάν, παραδόξως µου αρέσει και ο Ρούµπενς και ο Ρέµπραντ, επίσης τα φαγιούµ και όλη η βυζαντινή ζωγραφική του ουµανισµού, του 13ου αιώνα.

Υπερηφανεύοµαι...

Για τον πατέρα µου περισσότερο. Ηταν πρόσφυγας, είχε γεννηθεί το 1900 και εµένα µε έκανε πολύ µεγάλος, έτσι τον έχασα νωρίς, στα δεκατέσσερά µου, οπότε η απώλειά του µέτρησε πολύ για εµένα. Ηταν ένας άνθρωπος αυτοδηµιούργητος, πολύ ανοιχτός στις απόψεις του αλλά και στη βοήθεια που παρείχε στους συγγενείς του. ∆εν είχε καµία αντίρρηση να ασχολούµαι µε τη ζωγραφική, αντίθετα µου έδινε χαρτζιλίκι για να πηγαίνω στου Ελευθερουδάκη να αγοράζω υλικά. Η κίνηση, όµως, που µε βοήθησε να πάρω τη ζωή στα χέρια µου ήταν όταν σταµάτησα το σχολείο πριν καν πάρω απολυτήριο και σε ηλικία δεκαεπτά χρόνων έφυγα από το σπίτι και πήγα στην Αγγλία για να σπουδάσω ζωγραφική. Εκείνη την εποχή ήµουν ήδη οργανωµένος κοµµατικά, δεν θα ξεχάσω µάλιστα την εµπειρία µου από την κηδεία του Παπανδρέου.

Θυµάµαι όταν διαλύθηκε η πορεία και άρχισαν να µας κυνηγούν, φορούσα ένα µπλε µπουφάν µε κόκκινη φόδρα, που από το τρέξιµο και τον ιδρώτα είχε βάψει όλα µου τα ρούχα κόκκινα. Ηµουν δεκαπέντε χρόνων µόνο.

Θυµώνω...

Με την αγένεια, κατ΄ αρχάς των πολιτικών – στην Ελλάδα γενικώς οι πολιτικοί είναι αγενείς – και των επηρµένων που κρύβουν έτσι την ηµιµάθειά τους. Αλλά και µε την οργάνωση της κοινωνίας µας, που ενώ θέλεις να δουλέψεις και να προσφέρεις, δεν σου το επιτρέπει.

Θα άλλαζα...

Τα ελληνικά σχολεία, την εκπαίδευση γενικά. Ελεγα κάποτε ότι θα ήταν πολύ ωραία αν όλα τα παιδιά της Γ΄ Γυµνασίου έπαιρναν τον Παυσανία υπό µάλης και επί έναν χρόνο ταξίδευαν σε όλη την Ελλάδα, µαθαίνοντας ελληνικά, τοπογραφία και ιστορία. Ετσι θα γίνονταν όλοι καλύτεροι, και οι µαθητές και οι δάσκαλοι.

∆ιαβάζω...

Λογοτεχνία. Το τελευταίο βιβλίο ήταν η «Αννα Καρένινα», για δεύτερη φορά, αλλά µου άρεσε η συγκεκριµένη έκδοση της Αγρας. Μου αρέσει όµως πάρα πολύ ο Εµπειρίκος, ο Καβάφης και τα τελευταία χρόνια ο Σεφέρης, γιατί κάποτε ήµουν αντισεφερικός... Η µεγάλη ανακάλυψη όµως για εµένα ήταν ο Ζέµπλαντ.

Παράλληλα διαβάζω αστυνοµικά, που µε διασκεδάζουν. Αλλά και εφηµερίδες.

∆εν βλέπω...

Τηλεόραση, γιατί µε κουράζει και µου δηµιουργεί κατάθλιψη. Μόνο ποδόσφαιρο και ειδικά την ΑΕΚ.

Ανησυχώ...

Για τη σηµερινή κατάσταση, γιατί φοβάµαι ότι θα κόψει τα φτερά των νέων. Μπορεί σε εποχές κρίσης να βγήκαν σηµαντικά έργα, αλλά αυτό δεν είναι ο κανόνας. Στον Α΄ Παγκόσµιο Πόλεµο, που θύµατά του ήταν όλα τα νιάτα της Ευρώπης, γεννήθηκε το κίνηµα του Νταντά, που ήταν παιδί της άρνησης του πολέµου, µε τροµερά πολιτικοποιηµένα άτοµα. Εκεί µπορεί να πει κανείς ότι από την κρίση βγήκε µια θετική αντίδραση της τέχνης, που ζωογονεί ακόµη τους καλλιτέχνες. Αλλά στο µεγάλο δράµα του Β΄ Παγκοσµίου Πολέµου δεν υπήρξε κάτι αντίστοιχο.

Με προβληµατίζει...

Η δυσκολία επικοινωνίας που έχει σήµερα ο δηµιουργός µε τον κόσµο. ∆είτε τους έλληνες συλλέκτες. Είναι κάτι το απίστευτο, αν εξαιρέσουµε τους τρεις-τέσσερις µεγάλους και σοβαρούς. Ελάχιστοι είναι και οι σηµαντικοί τεχνοκρίτες αλλά κι αυτοί δεν ανήκουν στη µαχόµενη δηµοσιογραφία, έτσι ο λόγος τους δεν µπορεί να επηρεάσει. Ετσι τελικά όλα είναι µία σούπα.

Πονάω...

Για την απώλεια των φίλων, κάτι που έχει αρχίσει να συµβαίνει στην ηλικία µας. Γενικά όµως πιστεύω ότι όλο το έργο µου ασχολείται µε τη µνήµη, την απώλεια και τον θάνατο.

Ονειρεύοµαι...

Να φτιάξω ένα τελικό έργο. Πρόκειται για µία ιδέα εφηβική, που δεν ξέρω πώς θα πραγµατοποιηθεί. Μεγαλώνοντας όµως και βλέποντας τις δυνάµεις µου σκέφτοµαι να το κάνω, χωρίς αυτό να σηµαίνει ότι δεν θα ακολουθήσουν και άλλα µετά από αυτό. Αλλωστε θα ήθελα η εµπειρία µαζί του να είναι µόνο δική µου και των ανθρώπων µου και να το δηµοσιοποιήσουν µετά τον θάνατό µου.

Ξορκίζω...

Το κακό µε το γλέντι. Φίλοι, κρασί, τραγούδια, πανηγύρια. Στο Μεσολόγγι, όπου γίνεται ένα συγκλονιστικό πανηγύρι που κρατάει µέρες, µε τους ζουρνάδες να παίζουν ασταµάτητα γύρω από το τραπέζι, έχω δει και τον εαυτό µου µε µια κουµπούρα να βαράει στον αέρα!

ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΠΟΥ

«Ο ζωγράφος Α. Κ. - Ενα μυθιστόρημα».

Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (Κτίριο uni03A9δείου Αθηνών, Βασ. Γεωργίου Β’ 17-19, τηλ. 210 9242111-3).

Μια εγκατάσταση του Γιώργου Χατζημιχάλη αποτελούμενη από 265 ζωγραφικά έργα μικρών διαστάσεων, τα περισσότερα, μία κατασκευή και ένα βίντεο. Διάρκεια έκθεσης ως τις 5 Φεβρουαρίου 2012.

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=431049&h1=true

Πλήθος κόσμου για την «ποίηση και την κρίση» στην Εθνική Βιβλιοθήκη

2011-11-22T01:51:00.000-08:00

Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος άνοιξε τις πύλες της το πρωί του Σαββάτου 19 Νοεμβρίου 2011 στην πρώτη λογοτεχνική της εκδήλωση στο πνεύμα της εξωστρέφειας, της προσέγγισης του πολίτη και της σύνδεσης με την κοινωνία και την επικαιρότητα, όπως υποσχέθηκε το νέο εφορευτικό συμβούλιο του ιδρύματος.

Η εντυπωσιακή αίθουσα του Κεντρικού Αναγνωστηρίου του κτιρίου των Βαλλιάνων στην οδό Πανεπιστημίου 32 ήταν ασφυκτικά γεμάτη από κόσμο που βρέθηκε εκεί για να παρακολουθήσει την εκδήλωση «Ποίηση και Κρίση» που διοργάνωσαν από κοινού η Εθνική Βιβλιοθήκη και ο «Κύκλος των Ποιητών» και στην οποία μίλησαν ποιητές και οικονομολόγοι.

Στο ερώτημα αν η ποίηση έχει θέση στον καιρό της κρίσης η απάντηση που δόθηκε απ' τους ομιλητές και το ανέλπιστα πολυπληθές κοινό ήταν ένα ηχηρό «ναι» σε πείσμα των δύσκολων καιρών όπου η κρίση δεν είναι μόνον οικονομική αλλά και κρίση θεσμών, αξιών, κοινωνική και πολιτική κρίση.

Η ανταπόκριση του κόσμου ήταν πράγματι εντυπωσιακή. Πολλοί μάλιστα ταξίδεψαν από άλλες περιοχές της Ελλάδας για να παραστούν στην εκδήλωση. Περισσότερα από 300 άτομα βρέθηκαν στο Κεντρικό Αναγνωστήριο με αποτέλεσμα πολλοί να παρακολουθήσουν ακόμα και όρθιοι την εκδήλωση την οποία χαιρέτησαν ο πρόεδρος του εφορευτικού συμβουλίου Χαράλαμπος Μουτσόπουλος και η νέα αναπληρώτρια διευθύντρια της ΕΒΕ Αντωνία Αράχωβα.

Δυο μεγάλοι μας ποιητές, ο Νάνος Βαλαωρίτης και ο Τίτος Πατρίκιος, διάβασαν με ενθουσιασμό ποιήματα απ' το πρόσφατο έργο τους όπως επίσης και η ποιήτρια Παυλίνα Παμπούδη. Εισηγήσεις για την καταλυτική λειτουργία της ποίησης (και) μέσα στην κρίση έκαναν οι ποιητές Γιάννης Κακουλίδης και Γιώργος Μπλάνας. Εκ μέρους του «Κύκλου των Ποιητών» την εκδήλωση χαιρέτησε ο ποιητής Γιώργος Χουλιάρας.

Ο καθηγητής Γιάννης Βαρουφάκης αναφέρθηκε στις έννοιες του χρωστάω και του δανείζω παραπέμποντας στον Γκαίτε (Φάουστ) και στον Σαίξπηρ ενώ ο καθηγητής Χαρίδημος Τσούκας προσέγγισε την κρίση μέσω του γερμανού φιλόσοφου Μάρτιν Χάιντεγκερ.

Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος ανοίγει στον πολίτη και την κοινωνία. Ο κόσμος έδειξε με την παρουσία του ότι έχει την ανάγκη και τη διάθεση να ακολουθήσει και να στηρίξει αυτές τις εκδηλώσεις που κάνουν την ποίηση ένα ανοιχτό πεδίο για τους σύγχρονους προβληματισμούς.

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=431286&h1=true

Αντώνης Καφετζόπουλος: «Εχει µειωθεί και η αµοιβή και η αξιοπρέπεια»

2011-11-21T01:28:00.000-08:00

Τα διεθνή κινηµατογραφικά βραβεία που έλαβε την τελευταία διετία στα φεστιβάλ του Λοκάρνο και του Σαν Σεµπαστιάν για την «Ακαδηµία Πλάτωνος» και τον «Αδικο κόσµο» αντίστοιχα θύµισαν το µέγεθος της υποκριτικής του περσόνας. Στις δύο ταινίες που υπογράφει ο Φίλιππος Τσίτος ο Αντώνης Καφετζόπουλος έκανε την Ελλάδα να ακουστεί µε θετικό τρόπο σε εποχές που κάτι τέτοιο σπανίζει. Τώρα επιστρέφει στο θέατρο σκηνοθετώντας την «Ατέλειωτη βροχή» του Κιθ Χαφ, µε τον ∆ηµήτρη Αλεξανδρή και τον Γιάννη Στάνκογλου, ένα έργο που γνώρισε τεράστια επιτυχία στο Μπρόντγουεϊ µε τους Χιου Τζάκµαν και Ντάνιελ Κρεγκ.

– Κύριε Καφετζόπουλε, μέσα σε δύο χρόνια είχατε σημαντικές διακρίσεις στη μεγάλη οθόνη...

«Με τις ταινίες έχω µια µακρά ιστορία. ∆εν είναι όπως στο θέατρο, όπου µπαίνω και βγαίνω. Με εξαίρεση ένα µικρό διάστηµα που δεν ταίριαζαν τα χνώτα µου µε µια γενιά κινηµατογράφου, εδώ και 30 χρόνια είναι αδιάκοπη και φυσιολογική η σχέση µου. Η συνάντηση µε τον Φίλιππο Τσίτο ήταν και για τους δυο µας, θα έλεγα, κάπως καθοριστική. Ηταν πολύ σηµαντικό για µένα ως βετεράνο και για εκείνον ως φρέσκο στον χώρο».

– Πάντα αντιμετωπίζατε διαφορετικά το θέατρο;

«Στο θέατρο δεν ήθελα καθόλου να κάνω πράγµατα στην κεντρική θεατρική σκηνή. Από την άλλη, η µη θεατρική κεντρική σκηνή µε αντιµετώπιζε µε επιφύλαξη λόγω αυτού του µπες-βγες µου. Στο θέατρο θέλω έναν χώρο που να χωρά 150 ανθρώπους για να είµαστε κοντά µε το κοινό, να βλεπόµαστε. Από τη θεατρική πιάτσα υπήρχε µια πίεση για µεγάλες σκηνές και µεγάλες παραγωγές. ∆εν µε τρελαίνει αυτό, δεν µε ευχαριστεί. Κάνω καλύτερα τη δουλειά µου όταν αισθάνοµαι ότι µε τους θεατές είµαι σε απόσταση τέτοια που να µπορούν να δουν λεπτές αποχρώσεις του ρόλου».

– Τι είναι η «Ατέλειωτη βροχή»;

«Στην “Ατέλειωτη βροχή” οι δύο ρόλοι µεταφέρουν στη σκηνή, είτε µονολογώντας είτε σε διάλογο, άλλες σκηνές και άλλα πρόσωπα. ∆ύο κλασικοί αµερικανοί αστυνοµικοί πολύ δεµένοι µεταξύ τους µοιράζονται µια σχέση ζωής και θανάτου καθώς βρίσκονται µόνοι µέσα σε ένα περιπολικό. Εχουν µια κοντινή σχέση και ταυτοχρόνως υπάρχει γύρω τους µια κοινωνία που τους πιέζει να αποφασίσουν ποιος είναι δίκαιος, ποιος τίµιος. Οσο υπάρχουν µπάτσοι το ερώτηµα θα παραµένει. ∆εν είναι ούτε καλοί ούτε κακοί πάντως. Υπάρχει µια λεπτή διαχωριστική γραµµή που έχει ο καθένας στο κεφάλι του και που δεν ταυτίζεται µε του άλλου. Στο τέλος το έργο αφήνει τον θεατή να βρει τη δική του κόκκινη γραµµή».

– Νομίζω ότι δεν τα πάτε και πολύ καλά με τους αστυνομικούς...

«Η δική µου θέση έχει λίγη προκατάληψη. ∆εν έχω ιδιαίτερη συµπάθεια στη στολή του αστυνοµικού. Είµαι παιδί της χούντας και η καθηµερινότητά µου είχε να κάνει µε τη στολή. Θυµάµαι ότι το 1971 µε έπιασαν γιατί φορούσα πέδιλα και είχα µακριά µαλλιά. Το µίσος πάντως που υπάρχει αποδεικνύει ότι δεν έχουν κλείσει οι λογαριασµοί. Ποτέ δεν είχαµε ανεξάρτητη Αστυνοµία. Υπάρχει πρόσφορο έδαφος για τάσεις, ακροδεξιούς, συγκρούσεις. Αναπτύσσονται η παραβατικότητα, οι συµµορίες, δρουν µε οµερτά και καλύπτουν ο ένας τον άλλον».

– Πιστεύετε ότι με τη στάση και τις απόψεις σας επηρεάζετε νεώτερους συναδέλφους σας;

«Προσπαθώ να το κάνω συνειδητά. Καµιά φορά παίρνω την πρωτοβουλία να µιλήσω στους νεώτερους και συνειδητά διαδίδω την άποψή µου. ∆εν αναζητώ αυλή, το βρίσκω φθοροποιό. Πιστεύω στην αυστηρότητα στα επαγγελµατικά: να αµειβόµαστε, να είµαστε αξιοπρεπείς. Τα τελευταία χρόνια µειώθηκε και η αµοιβή και η αξιοπρέπεια. Κυρίως στην τηλεόραση. Πρέπει να δίνεις στον εαυτό σου το δικαίωµα να αρχίσει από το µηδέν. Αλλά όσο µεγαλώνουµε αυτό γίνεται όλο και πιο δύσκολο. ∆εν νιώθω µόνος σε αυτό που κάνω, υπάρχει µια βουβή εκτίµηση. Στη δουλειά µας θέλεις και να αναγνωρίζουν αυτόνοµα την καλλιτεχνική σου ιδιότητα και να µην επηρεάζει αυτό το τι είσαι ως άνθρωπος».

– Εφέτος θα κάνετε τηλεόραση;

«Εχω παραδώσει στην κρατική τηλεόραση τον νέο κύκλο του ντοκυµαντέρ “Εύρηκα”. ∆εν ξέρω πότε θα βγει. Παλιά είχα κάνει 26 επεισόδια και τώρα, στα 13 καινούργια, έχω συνδυάσει πολλές επιστήµες. Είναι κάτι που αγαπώ ιδιαίτερα».

– Τριάντα χρόνια μετά την «Αστροφεγγιά», τι σκέφτεστε για τον ρόλο του Αγγελου Γιαννούζη;

«Τότε µου φαινόταν πολύ στερεότυπο το ότι αναζητούσε ορίζοντες πέρα από το στενό του περιβάλλον. Τώρα µου φαίνεται ότι έχει πολύ βάθος και ουσία».

«ΒΡΙΣΚΩ ΓΕΛΟΙΑ ΤΗΝ ΙΔΕΑ ΝΑ ΒΓΟΥΜΕ ΕΚΤΟΣ ΕΥΡΩΠΗΣ»

«Σήμερα νοιώθω ότι έχω μάλλον συντηρητικές απόψεις» ομολογεί ο Αντώνης Καφετζόπουλος. «Ισως γιατί προσπαθώ να βρω έναν τρόπο να ζούμε όλοι ειρηνικά. Δεν θέλω να κρεμάσουν τον τελευταίο τραπεζίτη ούτε πιστεύω ότι η ευτυχία στον άνθρωπο είναι πάνω στο βουνό. Η ευτυχία υπάρχει ανάμεσα στους ανθρώπους, στο να ακουμπάς πάνω στον άλλον, στο να ακούς ένα “μπράβο”. Αναρωτιέμαι πώς μπορούμε να ζήσουμε εν ειρήνη και γι’ αυτό κάνω μια διαρκή και συνειδητή προσπάθεια. Ρίχνω καινούργιες ιδέες, όπως το να μπολιαστεί το κράτος με κληρωτούς – και ας το αρχίσουμε από τις δημοτικές εκλογές. Προσωπικά το δημοψήφισμα μου φάνηκε καλό. Οι εκπρόσωποι όμως του συστήματος φρίκαραν. Αλλά ως προς την ιδέα να βρεθούμε εκτός Ευρώπης, τη βρίσκω γελοία. Οταν έχεις συνεισφέρει στο να μεγαλώσει αυτό το δέντρο, μου φαίνεται γελοίο να κόψεις το δικό σου κλαδί. Ο Λουκάς Παπαδήμος είναι ένας άνθρωπος της κουλτούρας, της παιδείας και της ιδεολογίας που δημιούργησε το πρόβλημα, όσο κι αν τώρα τον βλέπουμε λίγο σαν σωτήρα. Πάντως αν το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού που διαθέτει το χρήμα δεν είναι αποφασισμένο να το χάσει, τότε δεν νομίζω ότι υπάρχει λύση». Τον φοβίζει η τρέχουσα συγκυρία; «Η συγκυρία μάς κάνει πιο δημιουργικούς. Μου αρέσει η λιτότητα στην τέχνη, ως παρενέργεια κάνει καλό. Αλλωστε δεν πιστεύω ότι η τέχνη αλλάζει τις κοινωνίες».

ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΠΟΥ

«Ατέλειωτη βροχή» του Κιθ Χαφ. Θέατρο Ροές, Ιάκχου 16, Γκάζι, τηλ. 210 3479.426. Παραστάσεις κάθε Δευτέρα, Τρίτη και Τετάρτη στις 21.15. Τιμές εισιτηρίων: 15, 19 ευρώ.

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=431039&h1=true

Το συναξάρι του Ανδρέα Κορδοπάτη

2011-11-18T03:40:00.000-08:00

Μονόλογος του Θανάση Βαλτινού
Σκηνοθεσία: Αντ. Αντωνίου
Ερμνηνεύει: Αντ. Αντωνίου. Σκην.- κοστούμια: Νίκος Κασαπάκης Μουσική: Ευανθία Ρεμπούτσικα

Δυνατό κείμενο, που μεταφέρει την αγωνία της μετανάστευσης, βασίζεται σε αληθινή ιστορία και εγείρει σκέψεις και συναισθήματα, καθώς παρακολουθείς έναν άνδρα από τη Μαντινεία να αφηγείται τις περιπέτειές του όταν το 1903 αποφάσισε να φύγει μετανάστης για την Αμερική, ακολουθώντας τους χιλιάδες μετανάστες από όλη την Ελλάδα και κυρίως από την Πελοπόννησο.

Θεατρική Σκηνή

Νάξου 84, Πλ. Κολιάτσου,
Τετάρτη 20.00
Πέμπτη-Παρασκευή-Σάββατο 21.15
Κυριακή 20.00

Είσοδος 15 - 20 ευρώ

Ο Ανδρέας Κορδοπάτης είναι ένα πραγματικό πρόσωπο από τη Δάρα Μαντίνειας. Το 1903 παίρνει την απόφαση να πάει στην Αμερική να δουλέψει όπως έκαναν τα αδέρφια του και πολλοί συντοπίτες του. Στο βιβλίο του Βαλτινού εξιστορούνται σε πρώτο πρόσωπο οι προσπάθειες του Κορδοπάτη να πάει στην Αμερική, μια που λόγω κάποιας ασθένειας των βλεφάρων δεν του επιτρεπόταν η είσοδος στη χώρα.

Καταφέρνει να ξεφύγει από τους φρουρούς που θα φρόντιζαν τον επαναπατρισμό του στην Ελλάδα και μετά αρχίζει ένας νέος αγώνας, να μην τον ανακαλύψουν που ήταν λαθρομετανάστης.

Η γλώσσα που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας είναι απλή ώστε να ταιριάζει με το μορφωτικό επίπεδο και την εποχή του Ανδρέα Κορδοπάτη. Λέξεις όπως μπόσης (=αφεντικό), σαλούνι, Σανλαίκι Σίτυ, φρι πες, αι ντο νο να δίνουν το κλίμα της εποχής και της χώρας.

«Έμεινα στο χωριό έναν χρόνο και άρχισα τη θεραπεία.
Ο γιατρός να καθαρίζει τα τραχώματα με το νυστέρι και να ρίχνει μέσα τα φάρμακα που με τριβόλιζαν.
Όταν νόμισα ότι έγιναν καλά τα μάτια μου, αποφάσισα το δεύτερο ταξίδι.»

«Ήρθε ο γιατρός κι άρχισε να εξετάζει έναν έναν.
Όποιος ήταν καλός του ‘δινε μια κάρτα με μπλε μολύβι κι έγραφε απάνω οράιτ, αμερικάνικα. Όποιος δεν ήταν καλός του ‘δινε σκαρτ με κόκκινο.»

Από την αρχή ένιωθα ότι είχα τον κυρ-Αντρέα απέναντί μου να μου τα διηγείται πίνοντας ουζάκι στο καφενείο του χωριού.

Μην το χάσετε. Εκπληκτική ερμηνεία!

Στα ίχνη του Ηρώδη Αττικού

2011-11-18T03:31:00.000-08:00

Είναι ή όχι η έπαυλη του Ηρώδη Αττικού; Η μήπως τα κτηριακά κατάλοιπα που βρέθηκαν στην Κηφισιά είναι απλώς ένα τμήμα της τεράστιας ιδιοκτησίας του;

Στο ερώτημα αυτό οι αρχαιολόγοι δεν μπορούν να απαντήσουν ακόμη, όμως πολλά στοιχεία μαρτυρούν τον άνδρα και την εποχή του: Κατ΄ αρχάς η περιοχή, διότι όπως γνωρίζουμε ο Ηρώδης Αττικός διέθετε πράγματα λαμπρή έπαυλη στην Κηφισιά. Αλλά και η χρονολόγηση των ευρημάτων, που αρχίζουν από τον 2ο μ. Χ. αιώνα, την περίοδο δηλαδή κατά την οποία έζησε... Αλλωστε, τόσο οι αρχαίες πηγές όσο και τα ευρήματα που έχουν έρθει κατά καιρούς στο φως στην ευρύτερη περιοχή της Κηφισιάς κάνουν τους αρχαιολόγους να πιστεύουν ότι βρίσκονται επί τα... ίχνη του. Ετσι αυτό το συγκρότημα των ρωμαϊκών χρόνων _τμήμα του συγκεκριμένα_ που ήρθε στο φως σε οικόπεδο επί των οδών Ραγκαβή και Τατοΐου 12 θα διατηρηθεί, όπως αποφάσισε το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο, χωρίς ωστόσο να υπάρξει απαλλοτρίωση.

Το σύγχρονο κτίσμα θα ανεγερθεί πάνω από τα αρχαία, τα οποία ωστόσο θα διατηρηθούν ορατά και επισκέψιμα σε μία λύση παρόμοια με αυτή των αρχαιοτήτων κάτω από το Μουσείο Ακρόπολης. Το άνοιγμα άλλωστε θα έχει ύψος περί τα δύο μέτρα και θα διαθέτει ανεξάρτητη είσοδο από αυτήν της οικίας. Εκεί θα είναι ορατό το κυκλικό κτίσμα που ήρθε στο φως, όπως επίσης η δεξαμενή και αγωγοί. Οσον αφορά εξάλλου τα κινητά ευρήματα ενδιαφέροντα είναι μία βάση αγάλματος αλλά και σπαράγματα τοιχογραφιών με διακόσμηση.

Να σημειωθεί ότι το συγκρότημα ήταν σε χρήση ως και τον 5ο μ. Χ. αιώνα ενώ στο ίδιο οικόπεδο αποκαλύφθηκαν και μεταγενέστερα αρχαία του 11ου μ. Χ. αιώνα. Στην περιοχή αυτή της Κηφισιάς άλλωστε έχουν βρεθεί στο παρελθόν πολλά ευρήματα της Ρωμαϊκής εποχής, με σημαντικότερα την προτομή του Ηρώδη Αττικού, που εκτίθεται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο καθώς και του μαθητή του Πολυδευκίωνα.

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=430727&h1=true